Tο Hρώδειο ως Nτίσνεϊλαντ…

Κάτι εξέδρες τε – ρά – στι – ες. Ογκώδεις. Τερατώδεις. Υψωμένες αμείλικτα
απέναντί μας – επί σκηνής. Με σκάλες, με σχήματα γεωμετρικά και, πάνω πάνω,
ένα γιγάντιο… ντέφι. Με προβολάκια τριγύρω, που άναβαν και γίνονταν
καταπράσινα, καταμπλέ, κατακόκκινα – η στρογγυλή οθόνη όπου προβάλλονταν
σκίτσα τολκινικά, από τον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών». Κι όλο αυτό το…
τερατώδες αριστούργημα βαμμένο μαύρο και σαπιομηλί. Και να φωτίζεται
καταπράσινο, καταμπλέ, κατακόκκινο. Και άλλη μια εξεδρούλα, σε μαύρο-σαπιομηλί
ωσαύτως, για τις άρπες – δεν χωρούσαν στη στριμούρα της σκηνής – σφηνωμένη
στην ακριανή κερκίδα. Κάτι σαν μουσολινικές γιορτές, κάτι από τα μεγάλα
Συνέδρια του ΚουΚουΣΕ, κάτι σαν τις εξέδρες που έστηναν στην Κόκκινη Πλατεία
για την παρέλαση της Πρωτομαγιάς επί σοβιετικού καθεστώτος, με ολίγη από
Ντίσνεϊλαντ. Και, εκατέρωθεν, για τα ηχεία και τους προβολείς, δυο «βουνά» που
το ύψος τους άγγιζε πια το ύψος των τοίχων του Ηρωδείου – λίγο ακόμα και θα το
ξεπεράσουν… (Καλά, οι αρχαιολόγοι λούφαξαν;). Το «ντεκόρ» για τη συναυλία –
στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών… – με τις μουσικές του Χάουαρντ Σορ για την
κινηματογραφική τριλογία του «Άρχοντα».

…και η επιτομή τού κιτς

Ωραίες στο είδος τους μουσικές, ο μαέστρος Μάρκους Χούμπερ κατάφερε να
κουλαντρίσει άριστα την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της EPT και τις… δεκάδες
χορωδίες, μπούγιο, το θέατρο γέμισε – στο τέλος, βέβαια, άρχισαν διαρροές
γιατί πολύ το τράβηξε η συναυλία – αλλά αυτό το σκηνικό… Τι αμερικανιά! H
επιτομή τού κιτς. Αφού περίμενα να δω να βγαίνουν και οι μουσικοί ντυμένοι
Χόμπιτ… Ακάθεκτη συνεχίζεται: η φετινή πορεία του Ηρωδείου προς το
αναψυκτήριο. Τι ακόμα μπορεί, άραγε, να δω και να ακούσω εκεί μέχρι τις 9
Οκτωβρίου; Είμαι έτοιμος για όλα.