ΓNΩMH Kαλοκαίρι και καταχνιά

Όλα κάποτε τελειώνουν. Και ο ελληνικός στίβος, που μας είχε καλομάθει τα
καλοκαίρια να μας ταξιδεύει πρώτη θέση με το… «Αίολος Κεντέρης», ιδροκοπάει
σε σχοινοτενείς καθυστερήσεις με «Δημητρούλες» και «Ρομίλντες». Πέρυσι
αποχαιρετήσαμε ένα καλοκαίρι που δεν θα ξαναγυρίσει. Από το «… σήκωσε το…»
και το γαλανόλευκο παραλήρημα στους αθηναϊκούς δρόμους, στη συγκίνηση και την
εθνική έπαρση της Τελετής Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων, στα υπερήφανα
μετάλλια, στο πάθος και την άμετρη αυταρέσκεια. Αν εξαιρέσεις τους ύποπτους
θαυματοποιούς και τις αναπόδραστες παγίδες τους, το 2004 έγραψε στην Ιστορία
το λαμπρότερο κεφάλαιο του ελληνικού αθλητισμού. Οι ημέρες έφυγαν από τ’
ανοιχτά παράθυρα σαν αέρας δυνατός και έναν χρόνο μετά μιζέρια, νοτιάς, και
σκουριασμένα όνειρα. Το ποδόσφαιρο σε εθνικό επίπεδο μας γύρισε στην προ
Γουέμπλεϊ -Αρχοντίδη -εποχή και ο στίβος στα χρόνια πριν από την επανάσταση
-Πατουλίδου.

Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Ελσίνκι μάς συννεφιάζει περισσότερο και από τον
ουρανό της φινλανδικής πρωτεύουσας. Οι αθωωτικές κορόνες των (μονίμως
-αδιάβαστων -απρόσεκτων) σπόρτκαστερ που μεταδίδουν για την ελληνική τηλεόραση
τους αγώνες, δεν πείθουν. Τι θα πει «δεν πειράζει, του χρόνου» ή ποιο άλλοθι
του τύπου : «Δεν ήταν σε καλή κατάσταση» μπορεί να είναι ισχυρό για έναν
αθλητή-τρία .

Αν δεν ήταν σε καλή κατάσταση γιατί δεν έμεινε στην Ελλάδα; Γιατί να χαλάσει
και τη δική μας κατάσταση;

Αποτέλεσμα; Πίκρα και προβληματισμός. Απ’ την παρατεταμένη άνοιξη του
ελληνικού στίβου, μπήκαμε σε βαρύ φθινόπωρο και ο χειμώνας φαίνεται να φθάνει
αδυσώπητος. Ας ελπίσουμε, πως, για την ώρα, ξαποσταίνουμε και ξανά η δόξα σε
κάποια γωνιά μάς περιμένει. Όμως τούτο το καλοκαίρι νυχτώνει νωρίς… και
ευτυχώς λάμπουν ακόμα τ’ αστέρια που μας ξυπνούν αναμνήσεις. Αναμνήσεις που
συγκρατούν πάντα κάτι παραπάνω από αυτό που ζήσαμε.