[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Αν παραφράσεις τον ποιητή, μπορείς να πεις: Όμορφη είναι η Ελλάδα με την
Επίδαυρο, το Ηρώδειο, το Μέγαρο Μουσικής, την Ακρόπολη που αναστηλώνεται, έστω
και με βήμα χελώνας. Και είναι ταυτόχρονα πολύ λαμπρός αυτός ο τόπος με τους
ποιητές του, αλλά και τους συνθέτες του, τον Καλομοίρη, τον Σκαλκώτα, τον
Χατζιδάκι και τον Μίκη μας, που κλείνει τα 80 του χρόνια. Αλλά αυτή η χώρα
πολύ σε πληγώνει. Και το λες όχι από απογοήτευση. Αλλά έπειτα από μια ψυχρή
ματιά σε όσα συμβαίνουν γύρω μας, στην Αθήνα, στην επαρχία, στο βουνό, στο
Αιγαίο, παντού…

Γιατί πώς να εξηγήσεις ότι σ’ αυτό τον τόπο, όποιος έχει τη δύναμη και του
καπνίσει μπορεί να αλλάζει κατά τα συμφέρον του το εκπαιδευτικό σύστημα, το
σύστημα υγείας, τους πολεοδομικούς κανόνες, τους νόμους για τα αυθαίρετα που
έχουν πνίξει πλέον μέχρι και το Κολωνάκι, την ίδια τη λειτουργία της Βουλής,
και φυσικά το εκλογικό σύστημα, που αποτελεί μηχανισμό διαιώνισης μιας ομάδας
στην εξουσία.

Έτσι, όσο έβλεπε κανείς αυτές τις μέρες στα τηλεοπτικά παράθυρα τον γραμματέα
της N.Δ. Ευάγγελο Μεϊμαράκη να θέλει να πείσει τους συνομιλητές του ότι δεν
υπάρχει δικαιότερο σύστημα από εκείνο που ορίζει πως με το 42% των ψήφων, ως
ικανό και αναγκαίο ποσοστό, μπορεί να εκλέγεται δήμαρχος από την πρώτη
Κυριακή, αναρωτιόταν: Μα, αν έτσι είναι τα πράγματα, γιατί το κυβερνών κόμμα
όταν έγιναν οι αναθεωρήσεις του Συντάγματος (από το 1975 και μετά) δεν
προώθησε αυτή την αλλαγή; Και πολύ περισσότερο, γιατί δεν θέσπισε από τη
μεταπολίτευση – αφού τόσο πολύ το πιάνει ο πόνος για δικαιοσύνη – ένα πάγιο
εκλογικό σύστημα και για τις βουλευτικές εκλογές;

Νέα τερτίπια

Ασφαλώς και με το δίκιο του θα μπορούσε να αντιτάξει κανείς ότι και η σημερινή
αξιωματική αντιπολίτευση δεν αποφάσισε όταν ήταν στην κυβέρνηση να
σταθεροποιήσει μέσω συνταγματικής κατοχύρωσης τους εκλογικούς κανόνες, ώστε να
μην αλλάζουν κάθε λίγο και λιγάκι οι όροι του παιχνιδιού. Όμως αυτό δεν
δικαιολογεί σε τίποτα ένα κυβερνών κόμμα να μετέρχεται νέα τερτίπια για να
διαιωνίζει την παραμονή του στην εξουσία.

Αλλά αυτό που συνέβη στη Βουλή, ασφαλώς εν γνώσει και του κ.K. Καραμανλή και
της κ. Άννας Ψαρούδα – Μπενάκη, με την εκδικητική απόλυση και με τις ψήφους
(στο Υπηρεσιακό Συμβούλιο) μόνον των ανθρώπων της N.Δ. μιας υπαλλήλου δεν
αφήνει περιθώρια για αμφιβολίες για ό, τι γίνεται γύρω μας. Ακόμη κι αν
κάποιος δεχθεί το επιχείρημα του κυβερνώντος κόμματος ότι η υπάλληλος πήγε να
διοχετεύσει προς τα έξω στοιχεία για το πόθεν έσχες και την περιουσία του
πρώην υπουργού κ. Αχ. Καραμανλή (και θείου του Πρωθυπουργού) τα ερωτήματα
είναι πολλά. Και μάλιστα ύστερα από μια διαδρομή επιστροφής του στη Βουλή όπου
ξαναβρέθηκε έπειτα από περίεργες διαδικασίες τις οποίες κατήγγειλε η
αντιπολίτευση.

Γαλάζια εκδικητική μανία

Έπρεπε δηλαδή να επιδειχθεί τόση γαλάζια εκδικητική μανία, λες και δεν υπήρχαν
άλλοι τρόποι να τιμωρηθεί η νεαρή υπάλληλος; Και πού έγινε αυτό; Σε μια Βουλή
όπου δεν διορίζεσαι αν δεν έχεις μπάρμπα στην Κορώνη; Κι όταν μάλιστα μαθαίνει
έκπληκτος ο ελληνικός λαός ότι προϊστάμενοι της απολυμένης στρογγύλεψαν τις
δηλώσεις πόθεν έσχες αρκετών βουλευτών για να τους βγάλουν στη συνέχεια λάδι
στην κοινωνία; Δηλαδή, σε μια Βουλή όπου σε αρκετές περιπτώσεις η διαφάνεια
και η δημοκρατία πάνε περίπατο, βρήκε η N.Δ. να ξεκινήσει την κάθαρση από μία
υπάλληλο; Ποιον μπορεί να πείσει ότι το έκανε από αγάπη προς την αλήθεια; Και
πώς μπορεί να πείσει τον απλό πολίτη – ακόμα κι αν δεν έγινε γι’ αυτό τον λόγο
– ότι η απόλυση έγινε για να τιμωρηθεί εκείνη που τόλμησε να μπει στα
οικονομικά «άδυτα των αδύτων» ενός πολιτικού, στενού συγγενούς του
Πρωθυπουργού;

Πειρατές και εμπρηστές

Αλλά τις μέρες αυτές που κορυφώνεται η έξοδος των αδειούχων του Αυγούστου προς
τα νησιά υπάρχουν κι άλλες σκέψεις οι οποίες σε ζώνουν ασφυκτικά μέσα στον
καύσωνα που μας έκαψε την εβδομάδα που εκπνέει. Τι θα γίνει με όλους αυτούς
τους… πειρατές του Αιγαίου και τα σαπιοκάραβά τους; Ώς πότε θα
ταλαιπωρούνται και – το χειρότερο – θα κινδυνεύουν οι επιβάτες που πάνε να
ξεκουραστούν σ’ ένα νησάκι;

Όσο για τις τελευταίες πυρκαγιές και τους εμπρηστές, βαρέθηκε ο κόσμος να
ακούει από τη μεταπολίτευση ότι θα τιμωρηθούν. Και μπούχτισε να του λένε ότι
θα αναδασωθούν οι καμένες εκτάσεις… Γιατί αν υλοποιούνταν έστω οι μισές από
αυτές τις υποσχέσεις, τότε η Πολιτεία, η Εκάλη, η Βούλα, η Πεντέλη και όχι
μόνο θά ‘πρεπε να έχουν μετατραπεί σε… τροπικά δάση που θα τα ζήλευε ακόμη
και η περιοχή του Αμαζονίου στη Βραζιλία!

Στο φτερό και πρόχειρα

Αλλά τι τα θες, όλα γίνονται στο φτερό και πρόχειρα. Άντε να καταλάβεις τι
συνέβη με τον ΦΠΑ και την πρώτη κατοικία, να μυρίσεις τα δάχτυλά σου για το τι
σε περιμένει με το συνταξιοδοτικό και το ασφαλιστικό και να προγραμματίσεις τη
ζωή σου σε μια χώρα όπου όλα μπορούν να αλλάξουν από τη μια μέρα στην άλλη.

H αλήθεια είναι ότι όσο κι αν κανείς γκρινιάζει και μόνο το γεγονός ότι ο
τόπος έχει ειρήνη, είναι καλό για τα παιδιά και για όλους μας. Γιατί θα πρέπει
κανείς να σκεφθεί και τον απλό, σε αρκετές περιπτώσεις φτωχό, Βρετανό πολίτη
που άρχισε πια να φοβάται την εκδίκηση του «τριτοκοσμικού» τον οποίο συνεχίζει
πεισματικά να βομβαρδίζει στο Ιράκ ο «σοσιαλιστής κ. Μπλερ». Πολύ περισσότερο
να σκεφθεί τον ηρωικό και περήφανο Ιρακινό, που γράφει μία σύγχρονη εποποιία
αντίστασης και που δεν μπορεί ζήσει τα παιδιά του «εν ειρήνη». Και ασφαλώς να
μην ξεχνάει ότι στην Κύπρο, όχι απλά δεν δικαιώθηκε ο Ελληνισμός ή οι δυνάμεις
της ειρήνης και της δικαιοσύνης, αλλά ούτε οι αποφάσεις του ΟΗΕ (από τον
Ιούλιο του ’74 και μετά) δεν υλοποιήθηκαν…

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Κακό παρελθόν, λαμπρό μέλλον στα ανοίγματα του ΠΑΣΟΚ

Καλός ήταν κατά γενική ομολογία ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου στην
ξαφνική του παρέμβαση στη Βουλή. Τόσο επειδή ήταν «προχωρημένη» η τοποθέτησή
του για τους ξένους μετανάστες όσο κυρίως γιατί είπε ότι δεν μπορεί στο όνομα
της προστασίας από την τρομοκρατία να καταπατώνται τα ανθρώπινα δικαιώματα και
να φυλακίζεται η δημοκρατία. Όσοι διαβάζουν πίσω από τις γραμμές, πάντως,
είδαν και ανοίγματα στην παρέμβαση Παπανδρέου: Σε ποιους όμως; Έκανε ένα
συγκυριακό – λόγω επερχόμενων δημοτικών και νομαρχιακών εκλογών – άνοιγμα προς
τη γενική γραμματέα του KKE Αλέκα Παπαρήγα και τον πρόεδρο του ΣΥΝ Αλέκο
Αλαβάνο; Τα είπε όλα αυτά υπό την απειλή της N.Δ. που θέλει να καθιερώσει το
42% για την εκλογή δημάρχων από την πρώτη Κυριακή; Ή έχει κατά νου κάτι
ευρύτερο, αντιλαμβανόμενος πως η όλη ανανέωση και αναβάπτιση του ΠΑΣΟΚ στον
λαό περνάει μέσα και από μία άλλη – ισότιμη και με σεβασμό, ανεξαρτήτως
διαφορών – σχέση με την Αριστερά;

Το μέλλον θα δείξει. Άλλωστε, τα φραστικά ανοίγματα από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ
προς την Αριστερά έχουν παρελθόν και μάλιστα όχι και τόσο φωτεινό. Όμως, οι
πρωτοβουλίες Μεϊμαράκη που επιχειρούν να κάνουν τις δημοτικές εκλογές
προνομιακό πεδίο του δικομματισμού ενδεχομένως να εξασφαλίσουν σε αυτά τα
ανοίγματα ένα λαμπρό μέλλον.