…στο «Βassam»

Επί μήνες, κάθε φορά που έβλεπα την καταχώριση για το «Bassam» στα διάφορα
περιοδικά μου κέντριζε το ενδιαφέρον – ίσως επειδή έβρισκα πρωτότυπη την ιδέα
του μενού: ευρωπαϊκή-λιβανέζικη κουζίνα. Πώς μπορεί κανείς να παντρέψει αυτές
τις διαφορετικές παραδόσεις; Ήθελα κάποια στιγμή να δω.

H στιγμή βρέθηκε στην αρχή του καλοκαιριού, πριν καλά καλά κοπεί κάθε όρεξη
για φαγητό λόγω της ανυπόφορης ζέστης. Το «Bassam» είναι μικρό και όμορφο, με
ντιζάιν αρκετά μοντέρνο χωρίς να παραπέμπει ούτε στη λιβανέζικη κουλτούρα ούτε
στην ιταλική. Ίσως, παρατραβηγμένα, κάτι θυμίζει από την Ανατολή χάρη στο
κόκκινο που λούζει τα πάντα, αλλά το σύνολο, γεωμετρικό και λιτό, φέρνει κάτι
σύγχρονο και μοδάτο στον νου. H μικρή και στριμωγμένη κουζίνα κατέχει περίπου
το ένα τρίτο της σάλας. Είναι ανοιχτή, αφήνοντας έτσι την πελατεία να
απορροφήσει όλο το στρες της δύσκολης αυτής δουλειάς. Ο ιδιοκτήτης είναι νέος
και φαίνεται πως αντέχει, διότι αυτός στην ουσία τα κάνει όλα – από το να
ασχολείται με την «κρύα» κουζίνα (χυμούς, σαλάτες κ.λπ.) μέχρι να ψήνει κρέας,
να βράζει τα ζυμαρικά, ακόμα και να γράφει αναλυτικά τα τιμολόγια που ζητούν
διάφοροι απαιτητικοί πελάτες. Το αποτέλεσμα της… σόλο αυτής ταλαιπωρίας
είναι – εκτός, φαντάζομαι, από την τρομακτική του κούραση – ένα σέρβις
ανύπαρκτο, με σερβιτόρους που χρειάζονται άμεση εκπαίδευση.

Το πρώτο πράγμα που μας έδωσαν ως αντίδοτο της πείνας ήταν ένα μπολ με
αρωματικό λάδι και αραβικές πίτες. Το λάδι είχε υπερβολική δόση από ρίγανη και
σουσάμι. Ήταν ασυνήθιστο και λίγο περίεργο. Κατάλαβα ότι ο ιδιοκτήτης σίγουρα
χρειάζεται ένα χέρι στην κουζίνα όταν επιτέλους έφτασε το ταμπούλε (μια γνωστή
και εύκολη σαλάτα από πλιγούρι, μαϊντανό και ντομάτα) στο τραπέζι μας. Το
πλιγούρι ήταν σκληρό! Χαλίκια. Δεν τρωγόταν. Μάλλον βιάστηκε να το φτιάξει και
δεν το μούλιασε αρκετά. H σαλάτα φατούς, μια κλασική αραβική σαλάτα παρόμοια
με τη δική μας χωριάτικη, ήταν μια βερσιόν κυριλέ, τίποτε άλλο από
μαρουλοσαλάτα με ντομάτες, λιόπαστα και στεγνά κομμάτια από αραβική πίτα. Έχω
φάει καλύτερα σε όλα τα λιβανέζικα στην Αθήνα. Την ίδια απογοήτευση αισθάνθηκα
με την εμφάνιση του κίμπε (ένα κλασικό ανατολίτικο πιάτο από πλιγούρι και
κιμά): σκληρό, συμπαγές, στεγνό. Σερβίρεται με γιαούρτι, που κάπως το έσωσε.
Δοκιμάσαμε και από τις ιταλικές επιλογές. Κάτι τορτελίνια με 4 τυριά και
μανιτάρια πορτσίνι σε σάλτσα κρέμα ήταν ικανοποιητικά, χωρίς να αφήσουν τίποτε
το ιδιαίτερο. Το υπόλοιπο μενού ήταν χαοτικό σαν αντίληψη, με επιλογές… τι
να πω… αταίριαστες, αλλοπρόσαλλες μεταξύ τους: μοσχάρι με μπράντι, χοιρινό
με πέστο ή με μουστάρδα, σαλάτα μοτσαρέλα-ντομάτα, σαλάτα νισουάζ, καρμπονάρα,
γαρίδες ούζο, αγριόπαπια με μέλι και μπαλσάμικο, ακόμα και… βατραχοπόδαρα,
και ελάφι, και ινδικό κοτόπουλο, και κοτόπουλο σαμπάνιας. Μια λίστα που
προσπαθεί να ικανοποιεί τους πάντες, αλλά τελικά καταφέρει μόνο να
μπερδεύει… Ακριβούτσικα κιόλας! Περιγράφει την κουζίνα του ως fusion, κάτι
που προϋποθέτει αρμονικούς συνδυασμούς. Δυστυχώς, το fusion εδώ είναι
confusion. Κρίμα, διότι ο χώρος είναι συμπαθητικός και ο ιδιοκτήτης
δουλευταράς. Όσον αφορά την κάβα, είναι σχετικά περιορισμένη, με 10-12 κρασιά
ως επί το πλείστον ελληνικά και λίγες μπίρες.

«Bassam»: Μάρκου Μπότσαρη 8, Γλυφάδα, τηλ.: 210-8948.863