Tο Tέταρτο κουδούνι

Στη σκηνή του Ηρωδείου η Ορχήστρα «Φιλαρμόνια» του Λονδίνου.

«Από πού είναι η ορχήστρα;» ρωτάει τη συμπαθέστατη νεαρή – και
νεοπροσληφθείσα – ταξιθέτρια η αγνώστου προελεύσεως κυρία που κάθεται πίσω
μου- στις «διακεκριμένες» θέσεις, όπου μας καθίζουν εμάς στους τσαμπατζήδες.

«Τι να σας πω… Κι εγώ αυτό σκεφτόμουνα» της απαντάει εκείνη. Και,
εξυπηρετικότατη και φιλέρευνη, τρέχει λίγο πιο κάτω στα σκαλιά, σε παλαιότερή
της συνάδελφο, κάτι ψιθυρίζουν, για να γυρίσει πίσω αμέσως και να πληροφορήσει
την κυρία: «Οι περισσότεροι απ’ το Λονδίνο είναι».

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Το κλασικό (1947) του Τενεσί Ουίλιαμς «Λεωφορείο O Πόθος» θα
παρουσιάσει τον Φεβρουάριο – δεύτερο έργο – το «Θέατρο Τέχνης» στην αίθουσα
της Φρυνίχου.

Ερεθιστικό κι ελπιδοφόρο το ότι κάλεσε να σκηνοθετήσει το έργο (που
πρωτοπαρουσίασε στην Ελλάδα, με το ίδιο Θέατρο, ο Κάρολος Κουν ήδη απ’ τη
σεζόν 1948-49, στο «Μουσούρη» – τότε θέατρο «Αλίκης» -, με την Μελίνα Μερκούρη
και τον Βασίλη Διαμαντόπουλο) τον νεώτατο στη σκηνοθεσία Δημοσθένη Παπαδόπουλο
(φωτογραφία), που ‘χει δώσει αλλεπάλληλα καλά δείγματα τα τελευταία χρόνια.
Και που θα υπογράφει και τη μετάφραση με στόχο μια σύγχρονη εκδοχή του έργου –
πράγμα που ακριβώς κάνει το εγχείρημα ιδιαίτερα ενδιαφέρον.

Μπλανς Ντιμπουά επωμίζεται η εξαίρετη, «ουιλιαμσικότατη» Μαρία
Πρωτόπαπα – έχει κάνει το 1998-’99 πολύ καλή Κάθριν στο «Ξαφνικά πέρσι το
καλοκαίρι» του Γιάννη Κοντραφούρη και της «Ομάδας Υψηλού Κινδύνου» στο
«Θησείον» -, Στέλλα η Λένα Κιτσοπούλου, Μιτς ο Χρήστος Σαπουντζής και – η
μεγάλη έκπληξη της παράστασης – Στάνλεϊ Κοβάλσκι, τον πολωνικής καταγωγής
μετανάστη σύζυγο της Στέλλας, ο Αλβανός ηθοποιός του θεάτρου και του
κινηματογράφου Μούζο Ζίφλα, στοιχείο που δίνει και το στίγμα της παράστασης.

Στη διανομή που συμπληρώνεται, επίσης Μενέλαος Χαζαράκης, Κλεοπάτρα
Τολόγκου, Εύα Στυλάντερ, Πέννυ Φωτιάδου.

Τα σκηνικά θα είναι της Εύας Μανιδάκη, τα κοστούμια του Γιάννη
Μετζικώφ, η μουσική του Σεραφείμ Τσοτσώνη, οι φωτισμοί του Λευτέρη
Παυλόπουλου, η κίνηση της Έλενας Τοπαλίδου.

Το «Λεωφορείο» έχει να παιχτεί στην Ελλάδα, σε κεντρικό θέατρο, απ’ τη
σεζόν 1998-’99, όταν το παρουσίασε στο θέατρο «Δανδουλάκη» η Κάτια Δανδουλάκη
σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή κρατώντας τον ρόλο της Μπλανς, με Κοβάλσκι τον
Απόστολο Γκλέτσο. Το 2000 το ‘χε ανεβάσει στον Κορυδαλλό το «Ιωνικό Θέατρο» σε
σκηνοθεσία Αντώνη Παπαδόπουλου.

Τενεσί Ουίλιαμς – το άλλο κλασικό του, τον «Γυάλινο κόσμο» – θα
ανεβάσει το χειμώνα κι η Άννα Βαγενά στο «Μεταξουργείο» της, με σκηνοθέτη τον
Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο.

Τρεις γενιές της ίδιας οικογένειας, στην «Αντιγόνη» του Θεατρικού
Οργανισμού Κύπρου και του Σταύρου Τσακίρη που θα δούμε αύριο και το Σάββατο
στην Επίδαυρο, με την εκλεκτή Αννίτα Σαντοριναίου στον επώνυμο ρόλο – μια
παράσταση την οποία ο σκηνοθέτης έχει συνδέσει με την τραγωδία της Κύπρου.

Σε τραγούδια κυπριώτικα ακούγεται η φωνή της πρόσφυγος απ’ το
Παραλίμνι της τουρκοκρατούμενης Κύπρου Αδριανής Μουαΐμη.
Γέροντας I και Άγγελος I της παράστασης είναι ο γιος της – ηθοποιός και
σκηνοθέτης – Γιώργος Μουαΐμης. Κι η εγγονή της και κόρη του, η Νικολίνα
Μουαΐμη, είναι ανάμεσα στις Κορυφαίες του Χορού.

Συγκινητικό μου ηχεί.

Νομίζω πως είναι η καλύτερή του παράσταση των τελευταίων χρόνων: ο
σαιξπηρικός «Κοριολανός» του Μιχάλη Κακογιάννη που παίχτηκε στο Ηρώδειο, με
τον καλύτερο ώς τώρα, κατά τη γνώμη μου, Βλαδίμηρο Κυριακίδη στον επώνυμο
ρόλο.

Δεν της αξίζει να μείνει μόνο με τις δυο βραδιές του Φεστιβάλ Αθηνών.
Όσο κι αν κοστίζει η μεταφορά της.

Το αριστούργημα του ελισαβετιανού προάγγελου του Σαίξπηρ, του Κρίστοφερ
Μάρλοου «H τραγική ιστορία του Δόκτορος Φάουστους» – έργο που η συγγραφή του
τοποθετείται περί το 1588 – θα είναι το εναρκτήριο της Νέας Σκηνής του Εθνικού
Θεάτρου στο «Χώρα». Σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη (στη φωτογραφία) που θα
παίξει κιόλας.

Το έργο στην Ελλάδα έχει παρουσιαστεί πλήρες μια και μόνη φορά: το
1991-92, στην Αθήνα, στο «Εργοστάσιο», απ’ τον Νίκο Χατζηπαπά σε μετάφραση
Χριστίνας Μπάμπου – Παγκουρέλλη με τον Πέρη Μιχαηλίδη στον επώνυμο ρόλο και
Μεφιστοφελή τον Στράτο Χρήστου. Το καλοκαίρι του ’93 ο Πέρης Μιχαηλίδης
παρουσίασε με την «Μηχανή» του στην Μηλίνα του Πηλίου μια σύνθεση αποσπασμάτων
του με τον ίδιο, την Αγλαΐα Παπά και τη Ναταλία Καποδίστρια.

Θα ακολουθήσει στην Νέα Σκηνή «Το γάλα» του Βασίλη Κατσικονούρη σε
σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη, ενώ για τα Δευτερότριτα ο Δημήτρης Λιγνάδης, στον
οποίο ο Νίκος Κούρκουλος άριστα έπραξε και ανέθεσε την ευθύνη της Σκηνής
αυτής, προγραμματίζει κι άλλες, «μικρές» παραστάσεις, πέρα απ’ τις δυο
«βασικές».