Δρόμοι

Οι λάτρεις…

… της Ανατολής ήταν κάποτε πολλοί. Γοητεύονταν από αυτήν, αλλά και την
αποστρέφονταν μαζί. Τους ήταν αποκρουστικοί οι φοβεροί πασάδες και οι
αποτρόπαιες τιμωρίες τους, αλλά την ίδια ώρα λάτρευαν τις ανατολίτισσες και
σαγηνεύονταν από τα χαρέμια. Υπάρχουν και στη Δύση πράγματα που τραβάνε τους
σύγχρονους μουσουλμάνους – και ας νιώθουν υποχρεωμένοι από τη θρησκεία τους να
τα καταδικάζουν.

Τον γιο…

… ενός Λιβανέζου φίλου του θυμάται ο αρθρογράφος Ρόμπερτ Φισκ (που ζει εδώ
και πολλά χρόνια στη Βηρυτό). Είχε πάει να σπουδάσει σε ένα πανεπιστήμιο της
Νότιας Αγγλίας. Όποτε ο Φισκ τύχαινε να πάει στο Λονδίνο, του πήγαινε κασέτες
και γράμματα από τους γονείς του. Συνήθως συναντιόταν με τον φοιτητή σε ένα
παμπ στο Μπλούμσμπερι. Εκείνος ερχόταν πάντα με μια κοπέλα. Έπιναν κάμποσες
μπίρες ώς αργά τη νύχτα κι ύστερα ο φοιτητής έφευγε με την κοπέλα του για το
διαμέρισμά της. Την τελευταία χρονιά του στο πανεπιστήμιο, τηλεφώνησε μια μέρα
στη μητέρα του και της ζήτησε να του βρει νύφη. Οι μέρες του ξεφαντώματος και
της ξενοιασιάς είχαν τελειώσει. Ήθελε να του βρει η μητέρα του μια παρθένα για
να την παντρευτεί. Όλα αυτά τότε είχαν ρίξει τον Ρόμπερτ Φισκ σε περισυλλογή.
Αυτός ο νεαρός άφηνε πολύ καλύτερες ευκαιρίες σταδιοδρομίας στο εξωτερικό για
να πάει να κάνει το δάσκαλο στη Βηρυτό. Τι γύρευε λοιπόν στη Βρετανία; Γιατί
χαιρόταν εκεί τη ζωή όπως κάθε Βρετανός, μόνο και μόνο για να της γυρίσει τις
πλάτες και να πάει να ζήσει μια άλλη, πιο συντηρητική ζωή;

Μια άλλη…

… περίπτωση ήρθε τότε στο νου του Ρόμπερτ Φισκ: ο Ζίαντ Τζάρα. Ζούσε στη
Γερμανία με μια κοπέλα από την Τουρκία. Την 11η Σεπτεμβρίου 2001 τηλεφώνησε
στην κοπέλα για να της πει πως την αγαπάει. Τι συμβαίνει; τον ρώτησε αυτή. «Σ’
αγαπώ», της ξανάπε εκείνος και έκλεισε το τηλέφωνο. Ύστερα έφυγε. Μπήκε σε ένα
αεροπλάνο και πήρε μαζί του στο θάνατο όλους τους επιβάτες του, κάπου στην
Πενσυλβανία. Άραγε τι συνέβαινε στο μυαλό του, όταν άκουγε τη φωνή του
κοριτσιού που έλεγε πως αγαπούσε; Ο πατέρας του – που ο Ρόμπερτ Φισκ τυχαίνει
να τον γνωρίζει καλά – έμεινε το ίδιο κατάπληκτος όσο και οι γονείς των
βομβιστών του Λονδίνου. Μέχρι σήμερα, δεν μπορεί να πιστέψει αυτό που έκανε ο
γιος του. Ακόμη τον περιμένει να γυρίσει στο σπίτι.

Είναι παράξενο…

… πόσο μπορούμε να αγαπάμε και να μισούμε μαζί. Στις αραβικές πρωτεύουσες,
οι δρόμοι είναι γεμάτοι αντιαμερικανικά συνθήματα. Και όμως, έξω από την
αμερικανική πρεσβεία, εκατοντάδες Άραβες κάνουν ουρές για να πάρουν μια βίζα.
Κάπου ανάμεσα στα αγαθά που τους προσφέρει η Δύση και το αίσθημα πως τους
διαφθείρει, διχάζονται οι μουσουλμάνοι. Κάτι συμβαίνει, κάτι για το οποίο
χρειάζεται μονάχα μια στιγμή, ώσπου να πει κανείς «Σ’αγαπώ» και να κρεμάσει το
ακουστικό.