Πίσω πάλι στην Aμαρτία…

Και πώς δεν τον είχαν «στολίσει» τον άνθρωπο! Ανόητο τον είχαν πει.
Ανεγκέφαλο, ατάλαντο, ρηχό, σκουπίδι και αλλά τι περιμένεις (έλεγαν) φίλος του
άλλου του «τίποτε», του Ταραντίνο, είναι. Και έρχεται τώρα ο Ρόμπερτ
Ροντρίγκεζ με το Sin City του (Αμαρτωλή Πόλη στα ελληνικά σινεμά) και σαρώνει
(πώς τα κατάφερε τόσο καλά ένας «ατάλαντος», μυστήριο!). Και παίρνει την
εκδίκησή του σερβιρισμένη σε πιάτο μαυρόασπρο και α λα κόμικς. Όπως θα έλεγαν
και οι χαρακτήρες της Αμαρτωλής Πόλης «φάτε τη σκόνη μας». Γιατί τελικά, τι
κάνουν οι άνθρωποι (ο Ροντρίγκεζ και ο φίλος του εννοώ); Ταινίες δράσης για
θεατές που σκέφτονται – και ταινίες με άποψη χωρίς χασμουρητά – στο μεταξύ
αλλάζουν και μερικά πράγματα στο σινεμά γενικά και στις τάσεις του. Συγγνώμη
κιόλας για τον τόνο του σημειώματος, αλλά με το που βγήκα προχθές από τα
Cinepolis της Γλυφάδας, ένιωσα αυτό που όλο και πιο πολύ σπανίζει τελευταία.
Την επιθυμία να ξαναμπώ στην αίθουσα και πίσω πάλι στην Αμαρτωλή Πόλη να
ξαναδώ την ταινία.