Tο πάθος του… νοικοκύρη

Πονεμένη υπόθεση το ραδιόφωνο για τον μουσικόφιλο στην Ελλάδα. Όλη μέρα
παίζουν οι σταθμοί τα ίδια και τα ίδια, λες και πέντε – έξι τραγούδια είναι
όλα κι όλα (αυτά έχει η λίστα, τι να κάνουμε!) και θες δε θες θα στα
κολλήσουμε στο μυαλό (η playlist στο τέλος της μέρας σε κάνει ξεφτέρι στο
ρεφρέν). Και «πιάνω» πάλι Γιάννη Πετρίδη. Στο σταθερό, τόσα χρόνια, ραντεβού
«Από τις 4 στις 5» στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ και είναι σαν να ανοίγει η πόρτα σε
ένα σωρό μουσικές, του τώρα, του χθες, του εδώ και του πιο κεί. Με το πάθος
του νοικοκύρη που θέλει να σε ξεναγήσει σε όλα τα δωμάτια του σπιτιού. Γιατί
όμως το ραδιόφωνο να μην είναι γεμάτο τέτοιους νοικοκύρηδες (ελάχιστες οι
εξαιρέσεις); Γιατί η βιομηχανία να σκοτώνει τη μουσική; Και γιατί, για να
πουλήσεις το CD της εποχής, να εξαφανίζεις τη μουσική όλη; Δύσκολη εποχή για
μουσικόφιλους. Εντός και εκτός συχνοτήτων.