Δρόμοι

Δεν είναι μόνο…

… οι πόλεμοι που αλλάζουν το πρόσωπο των πόλεων και τις κάνουν «πόλεις του
θανάτου». Το Λας Βέγκας, μια πόλη παρά φύσιν, όπως τη λέει ο Τζουζέπε Κουλίκια
στην εφημερίδα «Στάμπα». Στο Λας Βέγκας, τα καζίνα με τα χιλιάδες φώτα και τα
ψεύτικα βενετσιάνικα κανάλια είναι πηγή κοινωνικών καταστροφών: κλέβουν
τεράστιες ποσότητες νερού από τους αγρότες του Κολοράντο και τους τελευταίους
Ινδιάνους Χόπι που εκτοπίστηκαν σε καταυλισμούς, όσοι από αυτούς γλίτωσαν τις
σφαγές. Αντίθετα, το Λος Άντζελες είναι η πρώτη μητρόπολη του κόσμου που
ταύτισε την ανάπτυξή της με τη διάδοση του αυτοκινήτου. Έτσι ατρόφησε το
κέντρο της πόλης. Ξεφύτρωσαν «προαστιοπόλεις», κάτι σαν τους «εξωκόσμους» του
«Μπλέιντ Ράνερ», που τις επέβαλαν οι ανάγκες της ασφάλειας και της κοινωνικής
επιλογής. Στο κέντρο, τα γκέτο των μαύρων και των ισπανόφωνων. Στα προάστια,
οι λευκοί με τις ιδιωτικές φρουρές και τις βιντεοκάμερες. Στο Λος Άντζελες η
κόλαση δεν έρχεται ουρανοκατέβατη.

Όταν κοιτάζει…

… κανείς τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο, υπάρχουν πάντα λόγοι για να
μεγαλώνει ο φόβος. Πέρυσι, οι Νεοϋορκέζοι έβγαιναν βόλτα με κοντομάνικο
ανήμερα Χριστουγέννων. Πριν από το Πάσχα άναβαν τα αιρ κοντίσιον. Στα μέσα
αυτού του αιώνα, η Αρκτική θα έχει ανοίξει για τη ναυσιπλοΐα και οι πολικές
αρκούδες, που μαζικά γίνονται ερμαφρόδιτες, θα έχουν εκλείψει. Την ίδια ώρα
γίνονται μελέτες για να μετακομίσει η πρωτεύουσα της Βρετανίας στον Βορρά.
Γιατί, αργά ή γρήγορα, από την τήξη των πολικών πάγων, θα πλημμυρίσει το
Λονδίνο. Μακάρι να έχουν δίκιο όσοι μιλούν για κινδυνολογία των οικολόγων.

Ο ιστορικός…

… Μάικ Ντέιβις, όταν έγραφε το βιβλίο του «Πόλεις του θανάτου», έπιανε τα
σημεία των καιρών. Δεν είναι τυχαίο που άρχιζε με ένα απόσπασμα του Χ.Τζ.
Ουέλς από το 1908: «Η κάτω πόλη της Νέας Υόρκης έγινε γρήγορα ένας φούρνος από
κατακόκκινες φλόγες, από όπου δεν μπορούσε κανείς να ξεφύγει. Αυτοκίνητα,
τρένα, βαποράκια -δεν υπήρχε τίποτα πια. Και σε εκείνη τη σκοτεινή σύγχυση,
χωρίς κανένα φως, το αστραποβόλημα από τις πυρκαγιές φώτιζε τον δρόμο εκείνων
που μισοτρελαμένοι το έβαζαν στα πόδια. Το λυκόφως και ο μαύρος καπνός έγερναν
πάνω στον δρόμο, που κοκκίνιζε από τις φλόγες».

Ζούμε…

… σε έναν ονειρικό κόσμο. Ο πραγματικός κόσμος βρίσκεται έξω από αυτόν. Αντί
να προσαρμόζουμε τον πρώτο στον δεύτερο, συχνά κάνουμε το ανάποδο. Αυτό είναι
που μας κάνει να ξεχωρίζουμε από πολλούς «πρωτόγονους» λαούς. Αν είχαμε επαφή
με την πραγματικότητα, τώρα θα έπρεπε να βρισκόμαστε στα οδοφράγματα και να
αγωνιζόμαστε για τα «δικαιώματα» της φύσης. Αντί γι’ αυτό, γκρινιάζουμε για
τον καύσωνα και ξεφυλλίζουμε φυλλάδια για διακοπές (με τις φετινές πυρκαγιές
στην Ισπανία, είναι λιγότερες οι επιλογές μας).