Πρόσωπα Δημοσιογράφος στη Bαγδάτη

Για δύο χρόνια ο Άντριου Μάρσαλ ήταν επικεφαλής του γραφείου του Ρώυτερ στη
Βαγδάτη. «Το να πας στο Ιράκ, είναι ζήτημα αξιοπιστίας», τονίζει.

Άντριου Μάρσαλ: «Δεν βλέπω ποια αξιοπιστία μπορεί να έχουμε αν μιλάμε για το Ιράκ χωρίς να πηγαίνουμε εκεί»

Πρόσφατα επέστρεψε στα γραφεία του πρακτορείου στο Λονδίνο. «Έκανα τη θητεία
μου. Οι γονείς μου είχαν μεγάλη αγωνία όλον αυτό τον καιρό που ήμουν εκεί»,
λέει ο 34χρονος δημοσιογράφος στη γαλλική «Λιμπερασιόν». Στην ιρακινή
πρωτεύουσα βρέθηκε το 2003, μετά την Ινδονησία, το Ανατολικό Τιμόρ, το
Αφγανιστάν. «Όλα αυτά δεν ήταν όμως τίποτε σε σύγκριση με τη Βαγδάτη… Αυτά
τα δύο χρόνια, οι συνθήκες ασφαλείας δεν έπαψαν να επιδεινώνονται».

Όταν έφτασε, το 2003, μπορούσε να παίρνει τον σφυγμό της πόλης πηγαίνοντας πού
και πού στην αγορά. Αλλά μετά την επίθεση αυτοκτονίας στην έδρα του ΟΗΕ, τον
Αύγουστο εκείνης της χρονιάς, οι δημοσιογράφοι προσαρμόστηκαν στο γεγονός ότι
οι πάντες ήταν πιθανοί στόχοι. Νοίκιασαν κατοικίες στον ίδιο δρόμο με το
γραφείο, θωράκισαν δωμάτια και, μαζί με τους γείτονές τους (BBC, «Νιου Γιορκ
Τάιμς» και άλλους), έβαλαν φρουρούς στον δρόμο τους -στην αρχή τέσσερις,
σήμερα 26 που εναλλάσσονται νυχθημερόν. Και όταν, πέρυσι τον Μάρτιο, ένα
αυτοκίνητο εξερράγη στον δρόμο αυτό, ύψωσαν τοίχους κατά των βομβών και
τοποθέτησαν σάκους άμμου στα παράθυρα. «Αρνούμασταν να εγκατασταθούμε στην
υπερπροστατευμένη πράσινη ζώνη, όπου βρίσκεται η αμερικανική πρεσβεία», εξηγεί
ο Μάρσαλ. «Το Ρώυτερ είναι ένα ανεξάρτητο μέσο και πρέπει να παραμείνει
ανεξάρτητο».

Το γραφείο του πρακτορείου στη Βαγδάτη απασχολεί συνολικά γύρω στους εκατό
ανθρώπους. Οι περισσότεροι είναι Ιρακινοί. «Βασιζόμαστε πραγματικά στους
Ιρακινούς για την κάλυψη της χώρας», λέει ο Μάρσαλ. «Είμαστε και πέντε
“ξένοι”, μεταξύ των οποίων κι εγώ, που είμαι Σκωτσέζος. Δεν μιλάω αραβικά,
αλλά ανάμεσα στους ξένους αυτούς είναι ένας Αιγύπτιος και μια Λιβανέζα του
πρακτορείου που τα μιλούν θαυμάσια». Εργαζόταν έξι εβδομάδες χωρίς διακοπή,
μετά έπαιρνε δύο εβδομάδες ρεπό και πήγαινε στο Αμμάν. «Το δυσκολότερο ήταν η
επιστροφή», λέει. «Κάθε φορά ήταν μια νέα δοκιμασία».

H δουλειά δυσκόλεψε πολύ από τον Απρίλιο του 2004 και τις πρώτες απαγωγές για
λύτρα. Οι δημοσιογράφοι άρχισαν να σταθμίζουν όλες τις αποφάσεις τους με βάση
τον κίνδυνο -«σκεφτόμασταν αν ήταν πραγματικά ανάγκη να πάμε σ’ αυτή ή την
άλλη συνέντευξη Τύπου, έστω κι αν διαθέταμε δύο θωρακισμένα αυτοκίνητα».
Άραγε, στις συνθήκες αυτές, αξίζει πραγματικά τον κόπο η παρουσία στη Βαγδάτη;
«Για τα πρακτορεία ειδήσεων είναι προφανές», λέει ο Μάρσαλ. «Ούτε οι μεγάλες
εφημερίδες είναι δυνατόν να μην έχουν ανθρώπους. Για τις τηλεοράσεις, που
παίρνουν κυρίως τις εικόνες μας ή εκείνες του Ασοσιέιτεντ Πρες, μπορεί να
συζητηθεί. Γενικά όμως, δεν βλέπω ποια αξιοπιστία μπορεί να έχουμε αν μιλάμε
για το Ιράκ χωρίς να πηγαίνουμε εκεί. Είναι πολύ επικίνδυνο, αλλά δεν είναι
αδύνατο… Εξάλλου περίπου 200 δημοσιογράφοι παραμένουν εκεί».