«Nαυάγησαν»… οι μαρίνες

«Όταν μπήκα στη μαρίνα του Αλίμου δεν βρέθηκε κανείς να με βοηθήσει να
πλοηγήσω το σκάφος από την είσοδο μέχρι τη δέστρα. Δεν έφτανε μόνο αυτό, αλλά
αναγκάστηκα να αλλάξω τρεις φορές θέση διότι πάντοτε βρισκόταν κάποιος που
φωνάζοντάς μου στα ελληνικά πράγματα που δεν καταλάβαινα, με έδιωχνε.

«Στη Γιουγκοσλαβία της δεκαετίας του ’80 λειτουργούσαν 16 ιδιωτικές μαρίνες, με πλήρη μηχανοργάνωση. Σήμερα μόνο στην Κροατία λειτουργούν 26 μαρίνες», τονίζει ο κ. Λαζανάκης, διευθύνων σύμβουλος της PrivatSea yachting

Όταν κατάφερα να βρω κάποιον να ρωτήσω πού μπορώ να βρω ένα ATM για να αγοράσω
νερό και τρόφιμα και μου είπαν ότι έπρεπε να περπατήσω μερικά χιλιόμετρα,
ορκίστηκα ότι την επόμενη ημέρα θα έφευγα τρέχοντας από αυτό το μέρος». Ο
Γερμανός Π. Χάιντς αρνείται να φωτογραφηθεί από τον φακό των «ΝΕΩΝ», δέχεται
μόνο να φωτογραφηθεί το σκάφος του, με το οποίο ετοιμάζεται να σαλπάρει για
την Τουρκία. Πολύ δύσκολα θα μπορούσε να τον κατηγορήσει κάποιος ως
«ανθέλληνα»: H μαρίνα του Αλίμου, η μεγαλύτερη της χώρας μας, με 1.000 θέσεις
για σκάφη, εκτός από το ότι δεν διαθέτει ATM, δεν φυλάσσεται, δεν διαθέτει
ιατρείο, ούτε καν κατάστημα τροφοδοσίας καυσίμων. Διαθέτει ελάχιστες τουαλέτες
– κι αυτές σε κακή κατάσταση -, ενώ οι παροχές ηλεκτρικού ρεύματος παραμένουν
πολυτέλεια για λίγους…

Ο ετήσιος ελλιμενισμός ενός σκάφους 50 μέτρων στην Ελλάδα κοστίζει 70.000
ευρώ. Ωστόσο, τα έσοδα που προσφέρει στη μαρίνα είναι πολλαπλάσια. Για σκάφος
17 μέτρων το αντίστοιχο ενοίκιο ξεπερνά τα 10.000 ευρώ. Όταν όμως τα σκάφη με
ελληνική σημαία είναι 18.000 και οι προσφερόμενες θέσεις τρεις φορές
λιγότερες, τότε παρατηρούνται φαινόμενα «μαφίας» η οποία ελέγχει ποιος θα βρει
θέση και ποιος όχι.

Από τις 53 χωροθετημένες μαρίνες με συνολική δυναμικότητα 15.250 θέσεων
λειτουργούν μόνο οι 19, προσφέροντας 6.600 θέσεις για 18.000 σκάφη που
διαθέτουν την ελληνική σημαία. Άλλες 25 μαρίνες βρίσκονται υπό κατασκευή, όπως
πληροφορεί τους ενδιαφερομένους η ιστοσελίδα του ΕΟΤ.

Ανάχωμα

Ο τουρίστας που θα επιλέξει την Ελλάδα ως χώρα προορισμού του, αλλά και ο
Έλληνας ιδιοκτήτης σκάφους που θα ζητήσει στα ελληνικά νησιά το ιδανικό σημείο
των διακοπών του, θα απογοητευθεί ακόμη περισσότερο. Στη Μύκονο, τον
διασημότερο ίσως τουριστικό προορισμό της χώρας μας, η μαρίνα παραμένει ένα
ανάχωμα, όπου τον ρόλο της δέστρας παίζουν ακόμα και στύλοι της ΔΕΗ, ενώ δεν
υπάρχει σχεδόν καμία από τις βασικές παροχές.

Η μαρίνα εξακολουθεί να παραμένει… υπό κατασκευή από το ’95. ΕΟΤ και Δήμος
επιχείρησαν να συνεργαστούν στην κατασκευή, αλλά στη συνέχεια ο ΕΟΤ επιχείρησε
να αποχωρήσει και ο Δήμος δήλωσε αδυναμία να ολοκληρώσει το έργο. Σήμερα, η
μαρίνα απλώς εποπτεύεται από τον Δήμο, ώσπου να βρεθεί λύση για την
αποπεράτωσή της. Νερό, καύσιμα ή τρόφιμα ουδείς μπορεί να προμηθευτεί στη
μαρίνα, ενώ πάρκινγκ δεν έχει προβλεφθεί. Μόλις φέτος άρχισε να λειτουργεί μία
καντίνα που προσφέρει τα απολύτως στοιχειώδη.

Στο νησί Τριζόνια στον Κορινθιακό Κόλπο η κατασκευή της μαρίνας – ανήκει στην
κρατική Εταιρεία Τουριστικής Ανάπτυξης – προκάλεσε εξαρχής πολλά ερωτηματικά
ως προς τη σκοπιμότητά της. Ακόμη όμως περισσότερα προκαλεί η σημερινή της
εικόνα. Οι τυχεροί… ανακαλύπτουν με δυσκολία τον νερουλά του νησιού για
ανεφοδιασμό και οι περισσότεροι ελπίζουν πως θα φτάσουν γρήγορα στην Αθήνα.
Στη Σκύρο πάλι κατασκευάστηκε μαρίνα 150 θέσεων στην οποία όμως σπάνια
ελλιμενίζονται περισσότερα από 10 σκάφη.

Τιμές… Μόντε Κάρλο με τριτοκοσμική εξυπηρέτηση

«Είναι πλέον γραφικό να μιλάμε για τις χαμένες ευκαιρίες στις ελληνικές μαρίνες, αλλά είναι ακόμη πιο γραφικά αυτά που συμβαίνουν σε αυτές», επισημαίνει ο πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Ναυλομεσιτών κ. Μιχάλης Σκουλικίδης

«EINAI ΠΛΕΟΝ γραφικό να μιλάμε για τις χαμένες ευκαιρίες στις ελληνικές
μαρίνες αλλά είναι ακόμη πιο γραφικά αυτά που συμβαίνουν σε αυτές»,
επισημαίνει ο πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Ναυλομεσιτών κ. Μιχάλης Σκουλικίδης,
υπογραμμίζοντας ότι οι τιμές ελλιμενισμού σε αρκετές μαρίνες είναι πιο ακριβές
και από του… Μόντε Κάρλο.

H Εταιρεία Τουριστικής Ανάπτυξης που έχει αναλάβει να υλοποιήσει το σχέδιο
ιδιωτικοποίησης για τις μαρίνες Αλίμου, Φαλήρου και Βουλιαγμένης υπόσχεται
στους επίδοξους επενδυτές ότι τα γραφειοκρατικά προβλήματα θα καμφθούν και δεν
θα επαναληφθούν λάθη του παρελθόντος. Τέτοιες όμως αγκυλώσεις έχουν
καθυστερήσει μια επένδυση 11 εκατομμυρίων ευρώ στη μαρίνα της Ζέας.

Στο Χαλκούτσι από το 1999 περιμένουν την υπογραφή της διυπουργικής επιτροπής
που θα δώσει το πράσινο φως για την επίσημη λειτουργία μαρίνας 350 θέσεων. Στο
μεταξύ, ο μώλος υπολειτουργεί – χαρακτηριστικά, το αρμόδιο Λιμενικό Ταμείο
κάνει… φιλικές τιμές στους ιδιοκτήτες σκαφών: μόλις 185 ευρώ το εξάμηνο για
σκάφος 12 μέτρων, κάτι που όμως είναι λογικό αφού δεν παρέχεται η παραμικρή
υπηρεσία!

«Στη Γιουγκοσλαβία της δεκαετίας του ’80, όταν λειτουργούσε ακόμη με συνθήκες
κομμουνιστικού καθεστώτος, λειτουργούσαν 16 ιδιωτικές μαρίνες με πλήρη
μηχανοργάνωση. Σήμερα μόνο στην Κροατία λειτουργούν 26 μαρίνες με όλη τη
σημασία του όρου», τονίζει ο κ. Λαζανάκης, διευθύνων σύμβουλος της PrivatSea yachting.

Προς ιδιωτικοποίηση…

Τον δρόμο της ιδιωτικοποίησης, μέσω μακροχρόνιων μισθώσεων, παίρνουν οι
μαρίνες Αλίμου και Φαλήρου (ΣΕΦ), το γκολφ Αφάντου στη Ρόδο και η Εταιρεία
Καζίνο Κέρκυρας.

Πρόκειται για τα πρώτα περιουσιακά στοιχεία της Εταιρείας Τουριστικής
Ανάπτυξης (ETA) τα οποία η σημερινή κυβέρνηση σχεδιάζει να παραχωρήσει σε
ιδιώτες μέσω διεθνών διαγωνισμών που αναμένεται να γίνουν μέχρι το τέλος του
χρόνου.

Οι φάκελοι των συγκεκριμένων εγκαταστάσεων, καθώς και επτά «Ξενία», βρίσκονται
ήδη στη Διυπουργική Επιτροπή Αποκρατικοποιήσεων, η οποία καλείται να ανάψει το
«πράσινο φως» για τη διενέργεια των διαγωνισμών.