ANAΛΩΣIMA Aπρόσμενο άγνωστο

Ευτυχώς που τα περισσότερα από τα 10.000 σπήλαια που υπάρχουν στην Ελλάδα
είναι ανεξερεύνητα. E, πόσα να εξερευνήσει κανείς; Και πόσα να επισκεφθεί ως
τουρίστας, ακολουθώντας βιαστικά τον οδηγό, με τον φακό στο χέρι; Πόσες φορές
να μαγευτεί και να συγκινηθεί από τους σταλαγμίτες και τους σταλακτίτες; Άντε
να δει και τα ιστορικά, εκείνα που προφύλαξαν πληθυσμούς ολόκληρων χωριών σε
ταραγμένες εποχές, να ψάξει για ίχνη ανθρώπων που κρύφτηκαν και πέρασαν λίγο
καιρό στα υγρά σκοτάδια. Ωστόσο, καλό είναι να υπάρχουν και μερικά που δεν θα
τα ανακαλύψουν ποτέ οι σπηλαιολόγοι, οι αρχαιολόγοι και οι τουρίστες, μερικά
σπήλαια κρυφά, αφύλαχτα και ξεχασμένα, που – ποιος ξέρει; – μπορεί να
χρειασθούν. Λίγη καβάτζα αγνώστου σε έναν κόσμο όπου τα πάντα είναι
καταγραμμένα, όπου όλα έχουν αποδελτιωθεί, όπως λέει και ένας στίχος του
Μανόλη Αναγνωστάκη, είναι παρηγορητική. Στα αστέρια δεν μπορείς να καταφύγεις
εύκολα, είναι πολύ μακρινά, χρειάζεται να τα έχεις καλά με τη NASA – δύσκολα
πράγματα. Δεν φαίνονται καν από τις πόλεις τη νύχτα, να ονειρεύεσαι διαφυγές
κοιτάζοντάς τα. Και ο πλανήτης μοιάζει πια μικρός. Νησιά άγνωστα δεν
απέμειναν, οι ελληνικές βραχονησίδες έχουν γίνει εθνικά θέματα, δεν
προσφέρονται για δραπετεύσεις, ανακαλύψεις, δημιουργίες προσωπικών κόσμων. Οι
άνθρωποι δεν έχουν αφήσει γωνιά της Γης που να μην περπάτησαν, να μην έψαξαν,
να μην την ονομάτισαν, να μην την εκμεταλλεύθηκαν, να μην ύψωσαν τη σημαία της
ιδιοκτησίας τους. Έχουν φτιάξει υποβρύχια για να ζουν στον βυθό, πλέγματα για
τις κορυφές των δένδρων, αλλά αφού δεν μπόρεσαν ακόμα να κατακτήσουν τις
σπηλιές, υπάρχουν ελπίδες και περιθώρια.