Διαστάσεις Θα διαβάσουμε τ’ αυτιά του

Ο Τόνυ Μπλαιρ υποσχέθηκε να ακούει

Ίσως την προχθεσινή ομιλία του Τόνυ Μπλαιρ στο Ευρωκοινοβούλιο να την έγραψε ο
Τίμοθυ Γκάρτον Ας. «Πάνω απ’ όλα, αυτό που πρέπει να πει ο Βρετανός
πρωθυπουργός είναι: διαβάστε τ’ αυτιά μου», σημείωνε την περασμένη Πέμπτη ο
ιστορικός στην «Γκάρντιαν». «Οι σάλπιγγες ηχούν, δεν τις ακούτε;» έλεγε λίγο
αργότερα ο πρωθυπουργός στις Βρυξέλλες, δίνοντας την υπόσχεση ότι στη διάρκεια
της εξάμηνης προεδρίας του θα ακούει. Θα ακούει τους Ευρωπαίους πολίτες που
διαμαρτύρονται για την ανεργία και την αλαζονεία, θα ακούει τους Αφρικανούς
πολίτες που καταγγέλλουν το «λόμπι του καμαμπέρ» ότι εμποδίζει την ισότιμη
πρόσβαση των προϊόντων τους στη διεθνή αγορά, θα ακούει τους Ιρακινούς πολίτες
που ζητούν ασφάλεια και ειρήνη. Αφήνοντας κατά μέρος τις αντιδικίες με ηγέτες
που έχουν ήδη αποδοκιμαστεί από τους λαούς τους, ο Μπλαιρ εμφανίστηκε
διαλλακτικός, ενωτικός, αλλά και αποφασιστικός. Με λίγα λόγια, ένας ηγέτης.

Μήπως έχουν δίκιο λοιπόν ο υπουργός Εξωτερικών Τζακ Στρω και ο επίτροπος Πήτερ
Μάντελσον, που χαρακτηρίζουν «καθαρτήρια» την αποτυχία της πρόσφατης Συνόδου
Κορυφής; Μήπως έχουν άδικο όλοι εκείνοι, συμπεριλαμβανομένης και αυτής της
στήλης, που φοβήθηκαν ότι η απόρριψη του Ευρωσυντάγματος θα οδηγήσει στο τέλος
της πολιτικής Ευρώπης; «Όχι+Όχι= Μπλαιρ», γράφαμε μετά την ολοκλήρωση των
δημοψηφισμάτων στη Γαλλία και την Ολλανδία. H διαπίστωση είναι ακριβής. Μήπως
όμως είναι και ευπρόσδεκτη; Μήπως ο Βρετανός πρωθυπουργός είναι ο μόνος που
μπορεί να εφαρμόσει τις επώδυνες, πλην αναγκαίες για το μέλλον της Ευρώπης
μεταρρυθμίσεις; Τόνυ Μπλαιρ, ηγέτης του κινήματος για μιαν «άλλη» Ευρώπη και
μιαν «άλλη» παγκοσμιοποίηση: η τελευταία ειρωνεία της ιστορίας.

H πληγωμένη Ευρώπη μοιάζει να πιάνεται από τις λέξεις τού λιγότερο «Ευρωπαίου»
πολιτικού της, ελπίζοντας να τις μεταφράσει σε πράξεις. Οι λέξεις, όμως, είναι
καμιά φορά πονηρές. Όπως επισημαίνει ένας άλλος αρθρογράφος της «Γκάρντιαν»,
στην αρχαία τραγωδία δεν υπάρχει μόνο η «κάθαρσις». Αν θέλουμε να εφαρμόσουμε
τις αρχές της Ποιητικής του Αριστοτέλη στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή, πρέπει
να θυμηθούμε ακόμη την «ύβρι», δηλαδή την οίηση και την αλαζονεία που
τυφλώνουν. Τη «νέμεσι», δηλαδή τη θεία δίκη. Και την «αναγνώρισι», δηλαδή την
αιφνίδια συνειδητοποίηση της ελαχιστότητάς μας. Ίσως να πρέπει λοιπόν να
στείλουμε τον Σιράκ σε ένα στρατόπεδο Σουδανών προσφύγων για να τους μιλήσει
για την ανάγκη των γεωργικών επιδοτήσεων. Να στείλουμε τον Σρέντερ σε ένα
ορφανοτροφείο της Ρουμανίας για να τους αναλύσει τις επιφυλάξεις του για τη
διεύρυνση. Να στείλουμε και τον Μπλαιρ στο Ραμάντι του Ιράκ, για να εξηγήσει
στις οικογένειες των θυμάτων της τρομοκρατίας ότι αυτός ο πόλεμος έγινε για το
καλό τους.

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com