ΓNΩMH Όλα κρίνονται στην Οικονομία

Μια φράση, «It’s the economy, stupid!» («Είναι η οικονομία, ανόητε»!), στην
προεκλογική εκστρατεία του Μπιλ Κλίντον το 1992 αναδεικνύει μια διαχρονικά
αναντίρρητη πολιτική πραγματικότητα: Τελικά, όλα κρίνονται στην Οικονομία.

Αυτό θα ισχύσει και για την πορεία της σημερινής κυβέρνησης. Εξάλλου, και η
πολυετής παραμονή του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση στηρίχθηκε πρωτίστως στην καλή
πορεία της Οικονομίας, μετά το 1993, η οποία αποτυπώθηκε σε πολλούς τομείς.

Την περίοδο εκείνη, η οποία επιστεγάστηκε από την ένταξη στην ΟΝΕ:

* Τα ελλείμματα, με οποιαδήποτε στατιστική μέθοδο, μειώθηκαν από
14% σε λιγότερο από 3% του ΑΕΠ.

* Ο πληθωρισμός μειώθηκε από 15% σε 3%.

* Ο ρυθμός ανάπτυξης τριπλασιάστηκε από έναν ιστορικό μέσο όρο
1,5% σε 4% επί οκτώ συνεχή χρόνια.

* Αυξήθηκαν τα πραγματικά εισοδήματα των εργαζομένων κατά
3% ετησίως.

* Υλοποιήθηκαν σημαντικά έργα υποδομής σε όλη τη χώρα.

* Πραγματοποιήθηκαν σημαντικότατες διαρθρωτικές αλλαγές, με
αιχμή 57 ιδιωτικοποιήσεις και μετοχοποιήσεις.

Αυτό που θεωρήθηκε «ρελάνς» του κ. Καραμανλή στην πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή,
ήταν ένας φτηνός αντιπερισπασμός προκειμένου να αποφύγει την ουσιαστική
συζήτηση για την πορεία της Οικονομίας. Ο λόγος είναι προφανής: η καθοδική
πορεία της Οικονομίας τους τελευταίους 15 μήνες.

Τρία στοιχεία συνθέτουν την εικόνα της οικονομικής πολιτικής της N.Δ.:

α) Εκτίναξη ελλειμμάτων. H υπέρβαση του ορίου του 3% του ΑΕΠ το 2004
οφείλεται στην κατάρρευση των φορολογικών εσόδων, λόγω αποδιάρθρωσης του
φοροεισπρακτικού μηχανισμού, και στη δήθεν απογραφή. Ο δημοσιονομικός
εκτροχιασμός προκάλεσε ήδη τις πρώτες αυξήσεις στη φορολογία (και μάλιστα στον
ΦΠΑ που πλήττει κυρίως τα λαϊκά εισοδήματα), ενώ η παραδοχή του αρμόδιου
υφυπουργού ότι ο Προϋπολογισμός του 2005 είναι πλαστός θα οδηγήσει σε νέα
φορολογικά μέτρα.

β) Αποτελμάτωση δημοσίων έργων. Το φιάσκο του βασικού μετόχου, πέρα από
τον εξευτελισμό της κυβέρνησης, προκάλεσε αναστάτωση στον κατασκευαστικό τομέα
και μεγάλες καθυστερήσεις στις διαδικασίες ανάθεσης έργων.

γ) Αδράνεια στις μεταρρυθμίσεις. Εκτός από έναν αναπτυξιακό νόμο
«ρουτίνας» και έναν φορολογικό νόμο «κομμένο και ραμμένο» στα μέτρα των
οικονομικών ισχυρών, η N.Δ. δεν προώθησε καμία ουσιαστική μεταρρύθμιση.

Τα αποτελέσματα της αποτυχημένης κυβερνητικής πολιτικής είναι πλέον εμφανή:
μειώνεται ο ρυθμός ανάπτυξης, πλήττονται τα πραγματικά εισοδήματα των
εργαζομένων, αυξάνεται η φορολογία, δημιουργείται κλίμα κοινωνικής ανασφάλειας
και αβεβαιότητας.

H κυβέρνηση, αντιμέτωπη με το οικονομικό αδιέξοδο που η ίδια προκάλεσε,
αποφάσισε, ύστερα από 15 μήνες, να επιδείξει κάποια κινητικότητα. Όμως, οι
αλλαγές που δρομολογεί δεν δημιουργούν καμία αναπτυξιακή προοπτική. Δεν
απαντούν στις προκλήσεις της σημερινής εποχής. Αντίθετα, υπονομεύουν την
κοινωνική συνοχή, δεδομένου ότι:

α) Αυξάνουν τα κέρδη κερδοφόρων επιχειρήσεων (όπως ο ΟΤΕ και οι
τράπεζες) εις βάρος του κρατικού προϋπολογισμού, δηλαδή των φορολογουμένων.

β) Απορρυθμίζουν τις εργασιακές σχέσεις και τα
ασφαλιστικά καθεστώτα, προκαλώντας γενικευμένη ανασφάλεια στους εργαζομένους.

H χώρα χρειάζεται μεταρρυθμίσεις που συμβάλλουν στην οικονομική ανάπτυξη
και αυξάνουν την απασχόληση, ενισχύοντας, όμως, παράλληλα
την κοινωνική προστασία και την κοινωνική συνοχή.

H N.Δ. δεν διδάχθηκε τίποτα από την περίοδο 1990-93. H λογική
της σύγκρουσης οδηγεί σε οικονομική και κοινωνική κρίση.