Πρόσωπα H ώρα της κρίσης

Έπειτα από έξι χρόνια φυγής, ο πρώην ισχυρός άνδρας της Daewoo, ο Κιμ Βου
Τσουνγκ, παραδόθηκε στις αρχές της Νότιας Κορέας.

Κιμ Βου Τσουνγκ: «Επιστρέφω ως αποτυχημένος επιχειρηματίας για να αντιμετωπίσω το παρελθόν μου»

Ο άνθρωπος που ώς το 1999 ενσάρκωνε το νοτιοκορεατικό οικονομικό θαύμα θα
δώσει τώρα λόγο για την κατάρρευση της επιχειρηματικής αυτοκρατορίας του και
για απάτες με στόχο να κρυφτεί μια «τρύπα» 80 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

H πορεία του Κιμ αντανακλά εκείνη της χώρας του, που μέσα σε μερικές δεκαετίες
κατάφερε να γίνει μία από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές δυνάμεις στον κόσμο.
Γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1936 στο Νταεγκού και παιδί πουλούσε εφημερίδες
για να βοηθάει την οικογένειά του, κατάφερε όμως με σκληρή δουλειά να πάρει
πτυχίο από το Πανεπιστήμιο Γιονσέι της Σεούλ. Το 1967 έστησε την πρώτη του
επιχείρηση εμπορίας υφαντουργικών προϊόντων μ’ ένα δάνειο 5.000 δολαρίων. Αυτή
αποτέλεσε τη βάση της Daewoo, που έγινε ο δεύτερος μεγαλύτερος επιχειρηματικός
όμιλος της χώρας. Στη δεκαετία του 1990 απορρόφησε πολλές εταιρείες και
επεκτάθηκε στις τηλεοράσεις, τα ψυγεία, τις κατασκευές, τα αυτοκίνητα και τα
ναυπηγεία.

Στην αυτοβιογραφία του, που κυκλοφόρησε τη δεκαετία του 1980 με τίτλο «Όλοι οι
δρόμοι είναι στρωμένοι με χρυσάφι», ο επιχειρηματίας διαφήμιζε έναν τρόπο ζωής
με καθημερινή δουλειά 14 ώς 16 ωρών. Έπαιρνε πρωινό και ξυριζόταν στο
αυτοκίνητο, πηγαίνοντας στη δουλειά, και καυχιόταν ότι σε τριάντα χρόνια είχε
πάρει μόνο μία ημέρα άδεια ­ για τον γάμο της κόρης του. «Αν είχα να διαλέξω
ανάμεσα στη γυναίκα μου και τα τέσσερα παιδιά μου από μια πλευρά και την
Daewoo από την άλλη, θα διάλεγα την επιχείρησή μου», έγραφε.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, οι εξαγωγές της αυτοκρατορίας του έφθαναν τα
17,6 δισ. δολάρια. Απασχολούσε 250.000 εργαζομένους, εκ των οποίων 150.000 σε
400 θυγατρικές στο εξωτερικό. Αλλά η ασιατική οικονομική κρίση του 1997-98
κλόνισε το κορεατικό οικονομικό σύστημα. Όπως έγινε αργότερα γνωστό, ο όμιλος
Daewoo συσσώρευσε χρέη 80 δισ. δολαρίων. Ο Κιμ εξαφανίστηκε τον Οκτώβριο 1999.
Είπαν πως τον είδαν στην Ισπανία και την Ιταλία το 2000, στο Σουδάν το 2001,
στη Γερμανία, στη Γαλλία και σε πολλές χώρες της Ασίας. Το 2001 εκδόθηκε εις
βάρος του διεθνές ένταλμα σύλληψης για κατάχρηση και λογιστικές απάτες. Την
άνοιξη του 2003 έδωσε μια συνέντευξη στο περιοδικό «Fortune» «από κάπου στη
Νοτιοανατολική Ασία», στην οποία ομολόγησε έμμεσα ότι έδινε μίζες. «Το μεγάλο
σφάλμα μου ήταν πως ήμουν υπερβολικά φιλόδοξος», παραδέχθηκε. Την Τρίτη
παραδόθηκε στη νοτιοκορεατική δικαιοσύνη. «Έθαψα στην καρδιά μου τα τριάντα
χρόνια που αφιέρωσα στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας», δήλωσε. «Επιστρέφω
σήμερα ως αποτυχημένος επιχειρηματίας για να αντιμετωπίσω το παρελθόν μου».