Nτομίνγκο με μικρόφωνο!

Ο Πλάθιντο Ντομίνγκο και η Βερόνικα Βιγιαροέλ σε ένα από τα ντουέτα τους στο Ηρώδειο

Ωραία βραδιά του Ιουνίου. Φεγγαράκι, το Ηρώδειο τιγκαρισμένο και όλοι
να περιμένουμε τη μεγάλη στιγμή: ο Πλάθιντο Ντομίνγκο – έστω και στα εξήντα
τέσσερα – στην Αθήνα! Περιμέναμε να ακούσουμε μια Μεγάλη Φωνή. Και ακούσαμε
έναν Ντομίνγκο με μικρόφωνο! H Μεγάλη Απογοήτευση.

Όχι βέβαια για το ευρύ κοινό. Που γέμισε το θέατρο, επιδείχτηκε, χάζεψε
τους επιδεικνυόμενους, άκουσε ένα πρόγραμμα «crossover» με ολίγες άριες,
όπερες και πολλά «εύπεπτα» – και πασίγνωστα – τραγούδια από οπερέτες,
μιούζικαλ και θαρθουέλες, άκουσε «ζωντανά» το Είδωλο και κατευχαριστήθηκε.
«Ακούω τον Ντομίνγκο, άρα μου αρέσει»…

Ο σπουδαίος τενόρος, άλλωστε, έχει ακόμα μια φωνή μεστή, αισθαντική.
Αλλά σίγουρα δεν είναι ίδια με τη φωνή που ακούσαμε το 2000 – η έκτασή της
μοιάζει να έχει περιοριστεί και ίσως αυτή η ανασφάλεια τον οδήγησε στη λύση
«μικρόφωνο». Τα πέντε χρόνια, βλέπετε, που μεσολάβησαν είναι πολλά – και
καθοριστικά – στην ηλικία του.

H βραδιά άνοιξε με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης υπό τον
«προσωπικό» – μέχρι το αναλόγιο του τακτοποιούσε… – μαέστρο τού Πλάθιντο
Ντομίνγκο, τον Γιουτζίν Κον, και το «Εμβατήριο Ράκοτσκι» από την «Καταδίκη του
Φάουστ» του Μπερλιόζ.

Ψηλός, στα κιλά του, κομψός στο μακρύ μαύρο σακάκι του με τον όρθιο
γιακά, με ωραία, γοργή κίνηση ο Πλάθιντο Ντομίνγκο ήρθε στη σκηνή
καταχειροκροτούμενος: «Σιντ» του Μασνέ. H πρώτη «ενότητα», η «γαλλική», του
έξυπνα συγκροτημένου προγράμματος έκλεισε με «Λουίζα» του Σαρπαντιέ από τη
Χιλιανή σοπράνο Βερόνικα Βιγιαροέλ, το «σαπόρτ» της βραδιάς, που ο πάντα
τζέντλεμαν Ντομίνγκο έφερε ο ίδιος στη σκηνή.

Τουαλέτα μεταξωτή, μαύρη με μπεζ φόδρα, με πολλά σκισίματα, ουρά,
διάφορα «παρτσάδια», εξωτερικές ραφές μπεζ, ουρά και – η αποθέωση – ένας
δίχρωμος, ψηλός, ανορθωμένος, αναγεννησιακού τύπου γιακάς σε συνδυασμό με την
αυξημένη «περίμετρο» της σοπράνο, το προγουλάκι της και το βαριά βαμμένο, σαν
με κάρβουνο, μάτι ευθέως παρέπεμπαν σε Κρουέλα ντε Βιλ…

«Λαμέντο» του Φεντερίκο από την «Αρλεζιάνα» του Τσιλέα από τον
Ντομίνγκο, εισαγωγή από τον «Σικελικό εσπερινό» του Βέρντι από την ορχήστρα
και το πρώτο μέρος έκλεισε με ένα ντουέτο από τον «Οθέλλο» του Βέρντι. Το
δεύτερο άνοιξε ο τενόρος με «Εύθυμη χήρα» του Λέχαρ. Και μετά «εισέβαλε» η
ταμπεραμεντόζα σοπράνο ντυμένη πια Ζωζώ Σαπουντζάκη: χρυσή λαμέ, απαστράπτουσα
τουαλέτα – τόσο απαστράπτουσα που το κοινό έκανε: «A!» -, με μανίκια που
σκέπαζαν και τις παλάμες ως γάντια και με εκρηκτικό ντεκολτέ: επίσης Λέχαρ και
μια «φλαμενκιά» στην οποία συμμετείχε και ο μαέστρος (!) ο οποίος στη συνέχεια
διηύθυνε την εισαγωγή στον «Καντίντ» του Μπερνστάιν, αφού προηγουμένως ο
Πλάθιντο Ντομίνγκο βγήκε κατά λάθος στη σκηνή νομίζοντας ότι είναι η σειρά του
και απήλθε απολογούμενος σαν παιδάκι για το λάθος του.

Ντομίνγκο πάλι στη σκηνή – πάντα γλυκύτατα απολογούμενος με νεύματα για
το προηγούμενο λάθος – και «Νότιος Ειρηνικός» του Ρότζερς. «Ωραία μου κυρία»
του Λέβε με τη σοπράνο, ντουέτο με το «Tonight» από το «West Side Story» του
Μπερνστάιν και η σειρά τής θαρθουέλα: ένα τραγούδι από τη σοπράνο – βεντάλια
στο χέρι – και ένα πασίγνωστο από την «Ταβερνιάρισσα του Πουέρτο» του
Ζοροθαμπάλ από τον τενόρο – ίσως η καλύτερή του στιγμή.

Τη συναυλία παρακολούθησε η βασίλισσα της Ισπανίας Σοφία (μα ποιος τη
χτενίζει έτσι;) στην οποία δύο φορές απευθύνθηκε από σκηνής ο Πλάθιντο
Ντομίνγκο με αναφορά στην ελληνική (νομίζει…) καταγωγή της.

«Μπράβο» και έξι «ανκόρ»

Έξι (!) ανκόρ έκαναν οι δυο τους – σόλα και ντουέτα – μέσα σε θύελλα
χειροκροτημάτων, «μπράβο» και «είσαι γίγαντας» με τον Ντομίνγκο να ευχαριστεί
ελληνιστί και στο πέμπτο, τη «Γρανάδα», να καλεί τον Μάριο Φραγκούλη που ήταν
στο κοίλον να ανεβεί στη σκηνή για να το τραγουδήσουν μαζί, προχωρώντας σε μια
γενναιόδωρη κίνηση – που δεν φάνηκε αυθόρμητη, της στιγμής, μια και είχε
προηγηθεί η εμφάνισή του στη συνέντευξη Τύπου του Ντομίνγκο… – εντυπωσιακής
«προμόσιον» του νεαρού τενόρου μας που έκανε δύο φορές επί σκηνής τον σταυρό
του. Στο τελευταίο ανκόρ, από την «Εύθυμη χήρα», το ζευγάρι έκλεισε τη βραδιά
βαλσάροντας για λίγο.