H Eυδοκία α λα κορεατικά

Χωρίς περιστροφές. Χωρίς ίχνος άλλοθι, μισή ρανίδα αισθήματος, κάποιας
μακρινής, ελάχιστης ανθρωπιάς. Θεόγυμνο από μελοδραματισμούς. Ανυπεράσπιστο
από συναισθηματισμούς. Απροστάτευτο από υπαρξιακούς διαλογισμούς. Το
«παλιόπαιδο» είναι σκληρό σαν ρόπαλο Κορεάτη μπάτσου, ανελέητο σαν την
εμφυλιοπολεμική σύγκρουση της Κορέας και ωμό σαν ασιατικό πιάτο με ζωντανό
χέλι. Για να συλλάβεις και πολύ περισσότερο για να σκηνοθετήσεις μια τέτοια
ιστορία πρέπει οι ευαισθησίες σου να χορεύουν στην Κόλαση τάνγκο με τον Άδη!

Από τα πρώτα δευτερόλεπτα, ο Κιμ Κι Ντουκ σκάβει τον «τάφο» του
ανυποψίαστου θεατή. Ένας τύπος, αμίλητος, ταραγμένος και αλλοπαρμένος, ένα
«ρεμάλι» του δρόμου, ερωτεύεται κεραυνοβόλα μια κοπέλα και σαν αστραπή και
χωρίς τον παραμικρό δισταγμό την αρπάζει, την αγκαλιάζει και διά της βίας τη
φιλάει. Το κόστος αυτού του πρωτόγονου ερωτικού αυθορμητισμού είναι τόσο
μακρόσυρτο και ανελέητο όσο και το γιαπωνέζικο μαρτύριο. Το πλήθος τον
κοπανάει, ο συνοδός τής κοπέλας τον βαράει και εκείνη τον φτύνει. Με
καταρρακωμένο ηθικό και με πληγωμένο εγωισμό, στήνει παγίδα στην ανώτερη, από
αυτόν, ηθική «παρθένα», η οποία αφού πρώτα αρπάξει ένα «ξεχασμένο» πορτοφόλι
στην συνέχεια θα αντιμετωπίσει το εξής θανατερό δίλημμα από τον ιδιοκτήτη:
Φυλακή ή πορνεία!

Έτσι, για να πληρώσει το τίμημα της κλοπής, καταλήγει όμηρος στα
κόκκινα φανάρια. Αφού η παρθένα είναι κλέφτρα, όπως όλοι οι νομιμόφρονες σ’
έναν κόσμο στρεβλό, βίαιο, απάνθρωπο και διεστραμμένο, τότε αυτός, ο αλήτης
και ο νταβατζής, δικαιούται να την κατεβάσει τόσο χαμηλά ώστε η ίδια να
συνειδητοποιήσει τον βαθύτερο, τον σκοτεινό εαυτό της. Αφού πρώτα ο παρθενικός
υμένας διακορευθεί, αγοραίως και κατά συρροήν, τότε μόνο ίσως και εκείνη τον
ερωτευθεί!

Το πρωτόκολλο αυτής της αυτοκρατορίας της κόλασης περιλαμβάνει αυστηρά τρεις
απλές, καταδικασμένες κινήσεις: Ξύλο – αγοραία συνουσία – ξύλο. Προσέξτε όμως,
η βία δεν είναι η χάρτινη του Χόλιγουντ, η αιματηρή των γκάνγκστερ και η
πολεμική της περιπέτειας. Το ξύλο είναι προέκταση των τεσσάρων άκρων. Είναι
κώδικας συνεννόησης, ο ιμάντας που συνδέει το υποκείμενο με τον κόσμο. Είναι
γλώσσα επικοινωνίας, άμυνας, ακόμα και δείγμα φιλίας. Το ξύλο είναι η γυμνή
αλήθεια. Είναι το ένστικτο, αποφλοιωμένο από κοινωνικούς κώδικες, από νόμους,
από τον έντεχνο πολιτισμό. Το ξύλο είναι θεμέλιος λίθος μιας ανταγωνιστικής
κοινωνίας. Είπαμε, ο Κιμ Κι Ντουκ ανασηκώνει κάθε φύλλο συκής και αποκαλύπτει
το αληθινό πρόσωπο της διακορευμένης παρθενορραφής!

«Bad guy»: Έρωτας διά μέσου της πορνείας

Το ίδιο ακριβώς και με την τελετή της αγοραίας συνουσίας. Ο ερωτευμένος
νταβατζής, σαν ζώο και όχι σαν μπανιστιρτζής, παρακολουθεί πίσω από διπλό
καθρέφτη, την καθημερινή ταπείνωση του θηράματός του. Όσο η παρθένα γίνεται
πόρνη τόσο η πόρνη πλησιάζει, ταυτίζεται και ερωτεύεται τον νταβατζή που την
έκανε πόρνη. Το αποτέλεσμα καταλήγει σε ιστορία «επιστημονικής φαντασίας».
Προσέξτε. H πελατεία (ας πούμε η κοινωνία) αγοράζει έρωτα για να εκτονώσει τη
στέρησή της. Όμως ο νταβατζής απέχει απ’ αυτήν την αγοραία διαδικασία.
Εμπορεύεται, αλλά δεν μετέχει! Έτσι, διά της αποχής, διατηρεί μέσα του
αμόλυντη την επιθυμία του για αυτήν την πόρνη. Δηλαδή, βρώμικος από την
δουλειά, βρώμικος από ξυλοδαρμούς, βρώμικος από παντού, εκτός από βρώμικη
καρδιά. Μα έτσι δεν είναι στην καθημερινή ζωή; Όποιος μέσα του διασώσει μισό
ίχνος πνοής, αυτός θα δώσει και το φιλί της ζωής!

Απίστευτο; Ανατριχιαστικό! Με την ίδια τελετουργική διαδικασία από το
«Άνοιξη, φθινόπωρο, καλοκαίρι, χειμώνας», αλλά από την ανάποδη, αντιστρέφοντας
τους δείκτες του ρολογιού, ο Κιμ Κι Ντουκ ανάβει τα φώτα, απογυμνώνει το
σύμπαν και με μοναστηριακή αυστηρότητα παραδίδει στους θεατές του μια
υπαρξιακή και ταυτόχρονα κοινωνική, αλληγορική και λυτρωτική ανθρωποφαγία.
Πρέπει το σώμα να κακοποιηθεί με διαρκή, βάναυση αγριότητα, να κακοφορμίσει η
ψυχή, ώστε οι δύο αμαρτωλοί αποκαθαρμένοι από κάθε ίχνος κοινωνικού
προσχήματος να λυτρωθούν και μεταξύ τους να συμφιλιωθούν. Αν λάβουμε υπόψη ότι
προηγήθηκε το «Bad guy», τότε στοιχηματίζω – και είναι φανερό – ότι αποτελεί
τη γενεσιουργό αιτία, τη φιλοσοφική μήτρα του αριστουργήματος «Άνοιξη,
καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας»! Από τον Βουδισμό της αμαρτίας, στον Βουδισμό
της αγιοποίησης!

Τύφλα να ‘χει ο Μπετόβεν!

Φινάλε με μια αληθινή ιστορία – «Its all gone Pete Tong» – από την περιπέτεια
του dj Φράνκλιν Γουάιλντ, ενός ημίθεου των πικάπ, της πιο λαμπρής περσόνας των
κλαμπ στην Ίμπιθα. Από τον θόρυβο, την ένταση και τις άφθονες ποσότητες
αδρεναλίνης που ασυγκράτητα έχυνε κάθε βράδυ κατάφερε να κουφαθεί ολοσχερώς
και ολοκληρωτικώς!

«Its all gone Pete Tong». H περιπέτεια του dj Φράνκλιν Γουάιλντ, της πιο λαμπρής περσόνας των κλαμπ στην Ίμπιθα γίνεται ημιντοκιμαντέρ

Για να αντιληφθείτε το μέγεθος της μαγικής του σχέσης με τη μουσική και την
ανάσα του ακροατή και το σώμα του χορευτή, αξίζει να εξασφαλίσετε το ομότιτλο
σάουντρακ αυτού του ημι-ντοκιμαντέρ που σκηνοθέτησε ο Μάικλ Ντάουζ. Πάμε τώρα
στο ψητό. Αντί το κέντρο βάρους να μετακινηθεί προς την ευρύτερη σχέση της
μουσικής με την πελατεία, καρφώνεται και παραμένει στην κλινική
περιπτωσιολογία. Έτσι μοιάζει με μια τυχαία κοινοτοπία του MTV. Άφθονα
ναρκωτικά, άφθονο α-ου-α, άφθονη σεξουαλική αφασία. Δηλαδή η σύζυγος έπεφτε σε
όποιον να ‘ναι, το παιδί τους ήταν από διασταύρωση με κάποιον άλλο και ο
Γουάιλντ από την ώρα που άνοιγε βλέφαρο μέχρι που το έκλεινε ρούφαγε
ατελείωτες ποσότητες λευκής σκόνης. Γραφικό; Εντελώς. Φίλοι, συνεργάτες, οι
ατζέντηδες, οι πάντες τον εγκαταλείπουν όταν βλέπουν ότι η μηχανή καίει λάδια
και το όχημα κλατάρει από φρένα και λάστιχα. Έστυψαν το πάθος του, ρούφηξαν το
μεράκι του, εμπορεύτηκαν την τέχνη του. Εκείνος όμως, χωρίς ίχνος κοινωνικού
IQ, βυθισμένος στις φαντασιώσεις του και τις ναρκωτικές ουσίες, παίζει ξύλο με
μια φανταστική αρκούδα. Έτσι μπροστά σ’ αυτήν την ανεκδιήγητη κατάσταση αυτού
του ανεγκέφαλου παλιάτσου που σε κάνει να γελάς παρά να κλαις με την τραγωδία
του, οι άνθρωποι των σπηλαίων μπορούν να αισθάνονται κάτοχοι πολλών
πανεπιστημιακών πτυχίων!

Ο χρόνος δεν κυλάει

Ο Αντρέ Τεσινέ, από τους σοβαρότερους εκπροσώπους της γαλλικής κουλτούρας,
κατάφερε το αδιανόητο: μετέτρεψε μια ερωτική ιστορία σε κουρελού της
σύγχρονης, κατακερματισμένης, κοινωνίας!

Ο πυρήνας του «Les temps qui changent» («Ο χρόνος που κυλά») ήταν μια πρώτης
τάξεως μαγιά ενός ιδιαίτερου και ανάποδου love story. Διότι ένας ώριμος άνδρας
είναι ο προνομιακός, ευαίσθητος, γυναικείος αγωγός και διότι μία επίσης ώριμη
γυναίκα είναι… ο ρεαλιστής αρσενικός. H συνάντηση, ύστερα από τριάντα
χρόνιας διακοπής ενός νεανικού δεσμού, συντελείται στο Μαρόκο. Όπου εκείνη
(Κατρίν Ντενέβ), με σύζυγο και γιο της παντρειάς, συμβάλλει στον επιούσιο
δουλεύοντας ως παραγωγός ραδιοφωνικής εκπομπής και εκείνος (Ζεράρ Ντεπαρντιέ)
καταφθάνει από το Παρίσι για να εποπτεύσει μια οικοδομή. Εκ πρώτης όψεως το
αποτέλεσμα είναι… τρελό. Εκείνος, και όχι εκείνη, είναι που τρέχει πίσω της
σαν παρανοϊκός. Εκείνος ανάβει τη φωτιά. Εκείνος αλλάζει το τοπίο με λόγια
ρομαντικά. Εκείνος η γυναίκα, εκείνη ο… αρχηγός!

«Ο χρόνος που κυλά». H Κατρίν Ντενέβ ανάβει… φωτιές

Όμως μέχρι εδώ. Ο διανοουμενισμός του Τεσινέ είναι… συφιλιτικός. Θρυμματίζει
το «κείμενο» και στη ροή της αφήγησης ανοίγει παρενθέσεις και αγκύλες. H σχέση
του συζύγου τής Ντενέβ με τον γιο τους. Ο γιος τους με τον φίλο του. Ο φίλος
με την εξαρτημένη από τα ναρκωτικά γκόμενα. H δίδυμη αδελφή τής γκόμενας με
την οικογένειά της. Οι σχέσεις των Αράβων του Μαρόκου με τους Γάλλους από τη
Γαλλία, αλλά και τους Γάλλους που γεννήθηκαν στο Μαρόκο και πάει λέγοντας. Να
σχολιάσει τα πάντα, να μετατρέψει τους πάντες σε φορείς κοινωνικών
προβλημάτων, προκειμένου να αντιδιαστείλει, διά της συγκρίσεως, τον ρομαντικό
έρωτα ενός πενηντάρη με το χάος, την ασυναρτησία και την ταραχή των
εικοσάρηδων. Αποτέλεσμα; Όλα μέσα! H νεολαία στην ομοφυλοφιλία και τα
ναρκωτικά. Οι γονείς αποκλεισμένοι και αποκομμένοι από τα προβλήματα των
παιδιών τους. Οι Άραβες χωρίς ταυτότητα και οι Γάλλοι του Μαρόκου χωρίς
πατρίδα. Εντάξει. Αλλά εδώ βλέπουμε ταινία, δεν διαβάζουμε εφημερίδα. Έλεος!