ANAΛΩΣIMA Tο πικρό ποτήρι

Όλες αυτές τις μέρες που οι εφημερίδες μας δείχνουν πλάνα από τις δεξαμενές με
τη λυματολάσπη στην Ψυττάλεια, τη θάλασσα την καφετιά που πάει να ξεχειλίσει,
θυμάμαι μία άλλη δημοσιογραφική φωτογραφία, χρόνια πριν. Έναν Άγγλο
πρωθυπουργό να πίνει ένα ποτήρι νερό. Τόσος καιρός έχει περάσει ώστε δεν μπορώ
να πω με βεβαιότητα αν ήταν η Θάτσερ, ο Μέιτζορ ή ο Μπλερ. Θυμάμαι το νερό
όμως με μεγάλη βεβαιότητα. Το νερό ήταν από τις εγκαταστάσεις βιολογικής
επεξεργασίας της λυματολάσπης κι ο πρωθυπουργός το έπινε μπροστά στους
ρεπόρτερ, για να αποδείξει πόσο καθαρό ήταν, πόσο τέλεια λειτουργούσαν τα
καινούργια τότε μηχανήματα του βιολογικού καθαρισμού λυμάτων της Βρετανίας
ώστε να βγαίνει πόσιμο νερό από τα λύματα. Ναι, τέτοιο νερό ήταν, γι’ αυτό
θυμάμαι το ποτήρι, κι όχι τον – ή την – πρωθυπουργό. Παρ’ όλο που και ο
πρωθυπουργός ήταν αξιοθαύμαστος, είχε ένα άψογο βρετανικό ύφος απάθειας, χωρίς
την παραμικρή ρυτίδα σιχασιάς, χαμογελούσε κιόλας, κάπως βεβιασμένα
οπωσδήποτε, και πάντως το νερό κυλούσε στον οισοφάγο του. Μια στιγμή μεγάλου
πρωθυπουργικού θριάμβου, όπως και να το κάνεις, γιατί χρειάζεται θάρρος ηγέτη
αυτοκρατορίας, έστω και πρώην, για να κάνει μια τέτοια γενναία συμβολική
κίνηση. Να χρησιμοποιήσει τους ίδιους τους γευστικούς του θυλάκους, το πεπτικό
του σύστημα, για να αναδείξει τη σπουδαία δουλειά των εγκαταστάσεων. Τι
παράξενη επιμονή έχει η μνήμη, ενώ είναι τόσο υπεράνω, τόσο μεγαλόφρων η
πολιτική μας, ενώ στη Βουλή ο δικός μας πρωθυπουργός δίνει τόσο ωραίες
ρητορικές μάχες και κάνει ό,τι μπορεί για να ξεχάσω ζητήματα ενοχλητικά και
αηδιαστικά όπως η Ψυττάλεια και η λάσπη της, εγώ να θυμάμαι συνέχεια εκείνο το
νερό, εκείνο το πικρό ποτήρι που δεν θα πιει ποτέ του.