Tα Aρχαία στην Eκπαίδευση

Σε ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ» σχετικά με την αύξηση των ωρών διδασκαλίας των
Αρχαίων Ελληνικών, που δημοσιεύτηκε στις 7 Ιουνίου, αναφέρεται ο εκδότης του
«Κάκτου» κ. Οδυσσέας Χατζόπουλος:

«Και ο μεν μικρός μαθητής αναμενόμενο είναι να υπερασπίζεται αυτό που
μονόπλευρα του έμαθαν ότι εκφράζει, υποτίθεται, γνωστικά και πολιτιστικά την
εποχή του· είναι λογικό να μην του έχει γίνει ακόμα βίωμα – ως γεγονός
καθαυτό, αλλά και στις συνέπειές του – η τραγική αποξένωση της γενιάς του από
τα κλασικά γράμματα, από την ελληνική γλώσσα, από τη δυνατότητα για στοιχειώδη
έστω πρόσβαση στις πηγές του πολιτισμού μας, που τυχαίνει να είναι και πηγές
του παγκόσμιου πολιτισμού, από τη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία, τις επιστήμες του
ανθρώπου. Για τον μαθητή – για όλους τους μαθητές – δεν μπορεί να έχουμε άλλο
από αγάπη και διάθεση να τους βοηθήσουμε οι μεγαλύτεροι με την όποια πείρα
μας. Αλλά οι καθηγητές; Είναι δυνατόν η μόνη αιτία για να ακουστεί ποτέ
διαμαρτυρία τους για υποβάθμιση του γνωστικού τους αντικειμένου να είναι η
μείωση των ωρών διδασκαλίας της δεύτερης ξένης γλώσσας ή της τεχνολογίας
«υπέρ» των Αρχαίων; Τίποτε άλλο δεν τους έκανε να εξεγερθούν μέχρι σήμερα,
μέσα στο γνωστό σε όλους μας εκπαιδευτικό σύστημα; Κάνω λάθος αν θεωρήσω πως
πιθανολογούν μείωση απορρόφησης των ειδικοτήτων τους, και μάλιστα για να
προαχθεί ένα νεκρό αντικείμενο, αυτό της κλασικής παιδείας, για το οποίο
κάποτε νομίσαμε πως μας είχε αδειάσει τη γωνιά οριστικά;

Κι ύστερα αυτή η αποκλειστικά χρησιμοθηρική αντιμετώπιση της «γνώσης», που τη
θέλει πρώτα και πάνω απ’ όλα «επαγγελματικό» εφόδιο, μπορεί να συνιστά
παιδαγωγική και πνευματική καθοδήγηση μικρών μαθητών; Αυτό το κριτήριο θα
υποδείξουμε πρώτα σε παιδιά δεκατριών και δεκαπέντε χρόνων;».