…στις «Mικρές Kυκλάδες»

Τον τελευταίο καιρό προσπαθώ να αποφύγω τα «κοσμικά» εστιατόρια της Αθήνας και
να δώσω έμφαση σε μαγαζιά της γειτονιάς, σε ταβέρνες και εστιατόρια που έχουν
προσιτές τιμές και ενδιαφέρουσα κουζίνα. Αν μη τι άλλο, είναι πρόκληση να τα
ψάξω. Με αφορμή αυτά τα κριτήρια, βρέθηκε πριν από λίγες ημέρες στο Νέο
Ηράκλειο για να δοκιμάσω την κουζίνα στο «Μικρές Κυκλάδες».

Το στέκι αυτό είναι αρκετά χρόνια στην πιάτσα. Πρόσφατα αγοράστηκε από νέους
ανθρώπους και ανακαινίστηκε. H ατμόσφαιρα είναι «νησιώτικη» – όσο το δυνατόν
μπορεί κανείς να δημιουργήσει νησιώτικο αέρα στην Αθήνα. Το πάτωμα είναι
πέτρινο, βαμμένο με το χρωματικό μοτίβο της θάλασσας μπλε και άσπρο, το
περιβάλλον χαλαρό και το μαγαζί… γεμάτο σαν το Αμμούδι τον Αύγουστο. Στις
μέρες μας αυτό είναι πάντα καλό σημάδι.

Ενώ η γενικότερα ατμόσφαιρα θυμίζει ταβέρνα, το μενού έχει αέρα εστιατορίου.
Υπάρχει, για παράδειγμα, ο επιμελητής της κάρτας, ένας νέος σεφ ονόματι
Ευδόξιος Μπεκρής. Το μενού είναι αρκετά μεγάλο. Αυτό που είναι λίγο αστείο
είναι οι περιγραφές των φαγητών, οι οποίες χαρακτηρίζονται από απίστευτη
λεπτομέρεια και φανφάρα. Συναντάμε, παραδείγματος χάριν, μια πραγματικά απλή
σκορδαλιά αμυγδάλου (μου θύμιζε πατάτα) με ξίδι σαμπάνιας ή το ζεστό ορεκτικό
που χρειάζεται τρεις αράδες για την περιγραφή του: Ρουμελινό Μακρακώμης ή
Μελίχωρο Λήμνου, σαγανάκι με φρεσκοστυμμένο λεμόνι και αποστάλαγμα ούζου από
το Κεφαλόβρυσο Άργους. Ουάου! Ανάσα. Δεν φάγαμε άσημα εδώ, παρ’ όλο που
γελάσαμε λιγάκι με τις βαρύγδουπες ονομασίες πιάτων.

Πήραμε τη σαλάτα ρόκας με καραμελωμένα ντοματίνια, μανούρι Χώτου, καρύδια και
ρεντουξιόν από ξίδι μπαλσάμικο (μη φανταστείτε ότι κάποιος βράζει το πολύτιμο
μπαλσάμικο ώσπου να εξατμισθεί το περισσότερο και να γίνει σιρόπι. Είναι ένα
από τα εμπορικά προϊόντα που συναντάται στις καλύτερες κουζίνες…). Τέλος
πάντων, η σαλάτα ωραία ήταν, με το ρεντουξιόν της και τα ντοματίνια της, τα
οποία ήταν πιο κοντά στο πολτοποιημένο απ’ ό,τι στο καραμελωμένο. H φάβα με
καπνιστό καρχαρία, ντομάτα και εσαλότ μάς απογοήτευσε, επειδή η ήταν νερουλή,
χωρίς όγκο, χωρίς καλή υφή. Τα παστά και καπνιστά ψάρια γενικώς ταιριάζουν με
τη φάβα, έτσι και ο καρχαρίας πήγαινε μια χαρά. Τα εσαλότ (μικρά
σκορδοκρέμμυδα) και τα ντοματάκια ήταν περιττά. Το ψητό χταπόδι μαρινάτο σε
ξίδι μπαλσάμικο με ημιλιαστή ντομάτα (ε;) και γλυκόξινα κοκκάρια ήταν νόστιμο
και περιττό να πω ότι μου θύμιζε πολύ το κλασικό χταπόδι σχάρας με κάτι έξτρα,
που δεν ήταν καν ανάγκη να αναφέρουν. Μια χαρά πιάτο. Το διπλό, μεγαλοπρεπές
σαγανάκι με τα δύο τυριά (Μελίχωρο Λήμνου και Ρουμελινό Μακρακώμης) ήταν
ωραίο. Δυο φέτες από άσπρο, λείο τυρί σε ένα κλασικό σαγανάκι, ασχέτως της
λόγιας εξήγησης. H σαρδέλα στο αμπελόφυλλο με πάστα ελιάς και λεμόνι ήταν
επίσης ωραίο και νόστιμο πιάτο, κάτι που χτυπάει στην καρδιά κάθε Έλληνα. Είχε
και ωραία παρουσίαση στο πιάτο. Αποφύγαμε τη βελουτέ αστακού με λάδι,
φασκόμηλο και κρουτόν αντσούγιες, για να βαδίσουμε στα σίγουρα και πιο
νησιώτικα, όπως τα τυροπιτάκια με γραβιέρα Πάρου και άλλα.

Παρά τον πομπώδη τρόπο γραφής του μενού, πράγματι φάγαμε συμπαθητικά εδώ στις
Μικρές Κυκλάδες και η σχέση τιμής-ποιότητας ήταν καλή. Προσφέρει αρκετά εκτός
του τι θα έβρισκε κανείς σε μια απλή κυκλαδίτικη ή αθηναϊκή ταβέρνα, είναι
χαλαρή η ατμόσφαιρα, φιλικό και αρκετά γρήγορο το σέρβις και οι τιμές δεν σε
δέρνουν σαν μελτέμι τον Αύγουστο.

«Μικρές Κυκλάδες»: Χρυσανθέμων 84, Νέο Ηράκλειο. Τηλ. 210-2824.643