ANAΛΩΣIMA Kίνδυνος διχασμού προσωπικοτήτων

Καλά, οι δήμαρχοι που κλείνουν τη χωματερή είναι απαράδεκτοι και πολύ ωραία
τους κατηγορούν ότι μας κρατούν ομήρους, με τη σαπίλα κάτω από τη μύτη. Αλλά
αυτά που κάνουν ορισμένοι Ευρωπαίοι, ποιος θα κυνηγήσει ποιον που δεν τα
κάνει; Οι Γερμανοί ας πούμε, δεν ξέρουν να γλεντούν, να σπάνε πιάτα, ξέρουν
όμως να μαζεύουν τα σπασμένα, πιάτα και οτιδήποτε άλλο, να τα ανακυκλώνουν, να
τα θάβουν, να κάνουν πάρκα τις χωματερές, πουλόβερ τα πλαστικά μπουκάλια,
ενέργεια τα φλούδια του ροδάκινου, και δεν έχουν και ροδακινιές. Εδώ ποιοι
φταίνε; Οι δήμοι αγωνίζονται για τοπικά συμφέροντα. Το κράτος κανένας δεν
καταλαβαίνει τι κάνει. Οι πολίτες μεταξύ μας, μόνοι με τους λόφους των
σκουπιδιών, έχουμε διπλή ταυτότητα. Κάτοικοι και κύριοι του σπιτιού, που
εξορίζει από τα τετραγωνικά του ό,τι ενοχλεί, και προσωρινοί περιπατητές, που
αντικρύζουν τις συσσωρευμένες σακούλες και μυρίζουν την αποσύνθεση. Εκείνη τη
στιγμή κινδυνεύουμε να πάθουμε διχασμό προσωπικότητας και αντί να τα βάζουμε
με τον Δήμο Άνω Λιοσίων, τον υπουργό Περιβάλλοντος και όποιον άλλον θεωρούμε
εκπρόσωπο και κύριο της εξουσίας, να κατευθύνουμε το μίσος μας στην αθώα
νοικοκυρά που εμφανίζεται στο κατώφλι και αμολάει μία ακόμα μισοδεμένη,
μισοξεχειλισμένη σακούλα στην άκρη του σωρού. Κινδυνεύει δηλαδή η κοινωνική
συνοχή και εν τέλει η εθνική μας αυτοπεποίθηση, η πίστη ότι είμαστε λαός
καθαρός και λαμπερός, μοναδικός και υπεράνω. Αλλά ευτυχώς, ο περιπατητής
ανεβαίνει γρήγορα σπίτι του, φτιάχνει μία όμοια σακούλα, λίγο πιο ανοιχτή για
διευκόλυνση της ταξικής ρευστότητας, την πετάει στον σωρό κάτω από το δικό του
μπαλκόνι και τα πράγματα μπαίνουν στη θέση τους.