ANAΛΩΣIMA Ο ταρσανάς

H ζέστη έρχεται με… απαλά βήματα, νύχτα μετακινείται, τετράγωνο τετράγωνο
κάνει κατάληψη στα τσιμέντα μας. Τα πρωινά κρύβεται, τα μεσημέρια ξαπλώνει
σαδιστικά στα πεζοδρόμια. Περνάω βιαστικά έξω από το ξυλουργείο της γειτονιάς,
μια μυρωδιά κομμένου δέντρου έρχεται μέχρι έξω, σαν ριπή από άλλον κόσμο.
Κόβουν, πριονίζουν, φτιάχνουν ντουλάπια κουζίνας για τα καινούργια
διαμερίσματα. Ξαφνικά δεν περπατώ στον δρόμο, αλλά στο μονοπάτι του
πευκοδάσους, στο παιδικό μου καλοκαίρι. Είναι δάσος φυτεμένο από κάποιον
δάσκαλο, στη μικρή χερσόνησο που μπαίνει ολόκληρη στη θάλασσα, «βαθύ
γαρούφαλλο ακρωτήρι». Γεμάτη αρχαία ερείπια, αλλά ο δάσκαλος δεν το ήξερε.
Δίπλα στο κύμα υπήρχε ένα πέτρινο υπόστεγο, δύο σιδερένιες ράγες γεμάτες
πριονίδια προχωρούσαν στα βότσαλα κι επάνω τους ήταν ανοιχτή η ραχοκοκαλιά
ενός καϊκιού, που το έφτιαχναν σιγά σιγά. Μάθημα ανατομίας χωρίς σάρκα και
σκιές, με πεντακάθαρο, φρέσκο σκελετό. Μύριζε πολύ δυνατά το κομμένο ξύλο και
μέσα στη ζέστη έβγαζε κάτι σαν δροσιά και κάτι σαν παράπονο μαζί η μυρωδιά
εκείνη. Ήταν τόσο φρέσκο, το ένιωθες ζωντανό, ένιωθες την πίκρα του σχεδόν από
την αδυναμία να διαμαρτυρηθεί για την εκμετάλλευση και τη βαρβαρότητα. Και
νιώθοντας αυτήν την υποταγμένη του ζωντάνια, απολάμβανες διπλά το ανθρώπινο
επίτευγμα, εκείνες τις σειρές από λυγισμένα δοκάρια που έφτιαχναν το σκάφος
γερό. Οι γονείς απορούσαν, τι κάνετε τόσες ώρες στον ταρσανά; Το όνομα εκείνο,
«ταρσανάς», ήταν από μόνο του ταξίδι σε μέρη άγνωστα, υπόσχεση περιπέτειας.
Πηγαίνετε να κοιμηθείτε για μεσημέρι! Πάντα παράλογοι οι γονείς. Όμως εμείς
ξέραμε ότι επενδύαμε σωστά τις ώρες μας, καταγράφοντας διαδικασίες στους
τελευταίους ταρσανάδες του κόσμου. Ολόκληρη η εγκατάσταση ναυπηγικής βρίσκεται
στο κεφάλι μας και ανακαλείται με ελάχιστη μυρωδιά, από ντουλάπια.