…στο «Μaltagliati»

Χαίρομαι πολύ όταν βλέπω σεμνά, οικογενειακά εστιατόρια να πάνε καλά, να
αποκτούν σταθερή πελατεία και να μεγαλώνουν, πάντα μέσα στο πλαίσιο που
χρειάζεται για να κρατηθεί η αρχική ποιότητα. Αυτό ακριβώς σκεπτόμουν όταν
καθήσαμε την Κυριακή το μεσημέρι πριν από δύο εβδομάδες στο καινούργιο
«Maltagliati» στο Φάληρο.

Το «Maltagliati» απέκτησε καλή φήμη για τα σπιτικά του ζυμαρικά με το που
άνοιξε τις πόρτες του, στους Αμπελοκήπους πριν από 5-6 χρόνια. Ο χώρος εκεί
είναι μικρός και πολύ απλός. Τα κύρια στοιχεία της διακόσμησης είναι οι
τοιχογραφίες της ζωγράφου Κλεοπάτρας Μουρσελά. Απ’ ό,τι έλεγε ο Γιάρεκ, το
δεύτερο μαγαζί έγινε εντελώς τυχαία, όταν ο συνεταίρος τους, παίρνοντας το
παιδί του μια ημέρα από το παιδικό σταθμό, είδε ένα μαγαζί προς ενοικίαση. H
τιμή λογική, η τοποθεσία συμπαθητική κι έτσι, μέσα σε λίγες ώρες, το
«έκλεισαν». Το δεύτερο «Maltagliati» στεγάζεται σε μια κομψή, χαριτωμένη
γωνιά, σε ένα στενό του Φαλήρου, έχει πολύ φως, αρκετά ευρύχωρη σάλα και η
αυλή είναι ευχάριστη. Την έχουν περιφράξει με ανοιχτοπράσινα ξύλινα κάγκελα,
δημιουργώντας έτσι την εντύπωση του σπιτικού, του ρουστίκ.

Με το που μπαίνεις βλέπεις άμεσα το μήνυμα του «Maltagliati». Ένα μεγάλο
καλάθι γεμάτο φρέσκα, γνήσια ιταλικά ζυμαρικά και διάφορα μπουκάλια με ιταλικό
κρασί στέκονται σαν σημαία και καλωσορίζουν τους πελάτες στην είσοδο. Είναι
σαν να λένε ότι εδώ, με την πιο αγαπημένη τροφή της ιταλικής κουζίνας και ένα
ποτήρι κρασί, όλοι θα περάσουν καλά. Εμείς, τουλάχιστον, έτσι το εισπράξαμε.

Ξεκινήσαμε με μια κλασική σαλάτα από ρόκα και παρμεζάνα. Μας ήρθε μια
γιγαντιαία μερίδα, ίσως η πιο πλούσια που έχω δει σε εστιατόριο: ένα μεγάλο
μπολ γεμάτο ρόκα και σκεπασμένη με τουλάχιστον 200 γραμμάρια παρμεζάνα,
κομμένη χοντρούτσικα για να την νιώθεις. Ωραία ήταν. H ελληνική επιρροή δεν
έλειπε, όμως, σε ορισμένα πιάτα. Αυτό που έρχεται στο μυαλό μου είναι το
σαγανάκι από scamorza, ένα ιταλικό τυρί σαν μοτσαρέλα αλλά καπνιστό. Δεν μπορώ
να κρίνω αυστηρά ένα λειωμένο τυρί, διότι είναι τόσο απλό που δεν χρειάζεται
ούτε κάποια τεχνική ούτε άλλες γευστικές προσθήκες. Μπορώ μόνο να πω ότι και
οι ενήλικοι αλλά και τα παιδιά μας το έφαγαν με μεγάλη ευχαρίστηση. Με την
ίδια απόλαυση φάγαμε και τα μανιτάρια σοτέ με σκόρδο και μαϊντανό – ένα απλό,
διεθνές πλέον πιάτο, που αρέσει σε όλους.

Τα ζυμαρικά; Δοκιμάσαμε πολλά και μας άρεσαν όλα. Κατά τη δική μου άποψη το
καλύτερο πιάτο ήταν τα λιγκουίνι με κυδώνια. H μερίδα ήταν πάρα πολύ πλούσια,
τα αχνιστά κυδώνια φρεσκότατα και η γεύση ελαφριά, συγχρόνως φίνα αλλά και
σπιτική. Τα λιγκουίνι, βέβαια, δεν είναι φρέσκα αλλά ξερά μακαρόνια, και το
πιάτο αυτό κλασικό. Μια χαρά το φτιάχνουν και το απόλαυσα μέχρι την τελευταία
μπουκιά. Δοκιμάσαμε τα δικά τους «καζαρέτσε», μικρά στριφτά ζυμαρικά (φρέσκα),
σερβιρισμένα με γνήσια ιταλική ρικότα (κάτι σαν το δικό μας ανθότυρο) και
μελιτζάνες μαγειρευτές. Μου άρεσε πολύ κι αυτό. Πήραμε ακόμη μια ξεχωριστή
καρμπονάρα – όχι με μπέικον, αλλά με κομμάτια από πανσέτα – και όχι με τα
κλασικά σπαγγέτι αλλά με σπιτικά φετουτσίνι (σαν ταλιατέλες στο σχήμα). Ήταν
ό,τι πρέπει για τα γευστικά γούστα των παιδιών μας. Τα λιγκουίνι με σάλτσα
βουτύρου, λεμόνι και χαβιάρι ήταν επίσης ωραία, αλλά τα περίμενα σε μεγαλύτερη
ποσότητα. Τέλος… καταβροχθίσαμε τα σπιτικά φετουτσίνι με σολομό, βότκα και
μια μικρή κουταλιά χαβιάρι που είχε ζητήσει ο συνδαιτυμόνας μου να βάλουν. Και
αυτό νόστιμο. Όλα όσα παραγγείλαμε ήταν ωραία, πλούσια σε μερίδες πιάτα, με
απλή γεύση και αμεσότητα, όπως ακριβώς πρέπει να είναι τα πιάτα με ζυμαρικά.

Όλα τα γλυκά στο «Maltagliati», εκτός από τα μικρά κυριολεκτικά μεθυστικά
μπαμπά με ρούμι (τόσο που είναι χωνευτικά!), είναι σπιτικά. Το τιραμισού
«λέει» και η πανακότα είναι ό,τι και όσο πρέπει να είναι. Σερβίρεται με μια
σάλτσα σοκολάτας. Το εσπρεσάκι δεν έλειπε ούτε φυσικά το λιμονσέλο λικέρ στο
τέλος. H ημέρα ήταν ηλιόλουστη, το περιβάλλον κάτι παραπάνω από ευχάριστο και
οι τιμές λογικότατες. Στις δύσκολες αυτές ημέρες, αυτή είναι η συνταγή της
επιτυχίας.

«Maltagliati»: Τερψιθέας 16, Π. Φάληρο. Τηλ. 210-9816.445