Mε τη μυρουδιά της θάλασσας

O Γιώργος Νταλάρας και η Ντουλτς Ποντς στη σκηνή του Ηρωδείου τραγουδούν για την «Ελπίδα» και συνεπαίρνουν πέντε χιλιάδες άτομα (ο Στέφανος Κορκολής στο πιάνο)

Μύρισε θάλασσα το Ηρώδειο, Τρίτη και Τετάρτη. Οι συναυλίες του Γιώργου
Νταλάρα και της σπουδαίας Πορτογαλέζας Ντουλτς Ποντς, τα έσοδα των οποίων
διατέθηκαν για τους σκοπούς της «Ελπίδας» – του Συλλόγου Φίλων Παιδιών με
Καρκίνο -, «ποτισμένες» με τραγούδια για τη θάλασσα ήταν: «H θάλασσα και
εμείς» ο τίτλος και το θέμα τους.

Στην ορχήστρα του Ωδείου, η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της EPT, στο
πόντιουμ ο πάντα κομψός – φαρδύ μαύρο μεταξωτό σακάκι, λευκό φανελάκι – Λουκάς
Καρυτινός, στη σκηνή η λαϊκή ορχήστρα και το πιάνο και στο προσκήνιο ο Γιώργος
Νταλάρας, στυλάτος και νεανικότατος στο μπλε κοστούμι του, με την κιθάρα του,
και η Ντουλτς Ποντς, ξυπόλητη, με μια υπέροχη, θεατρικότατη μακριά τουαλέτα σε
ένα γλυκό καφέ χρώμα της φθινοπωρινής γης και με ένα ασημένιο κόσμημα
κρεμασμένο από τον λαιμό της «συναντήθηκαν» με ένα πορτογαλικό τραγούδι:
χειροφίλημα του Γιώργου Νταλάρα στην Κυρία των φάδος κι εκείνη θα του το
ανταποδώσει!

Ύστερα, ο Γιώργος Νταλάρας μόνος στη σκηνή και πρώτο τραγούδι, «Βραδιές
ακτινοβολίας» των Στάμου Σέμση, Γιώργου Παυριανού. Στο τέλος ο μαέστρος θα
ζητήσει από τον συνθέτη Στάμο Σέμση, βιόλα στη Συμφωνική της EPT, να σηκωθεί
και να μοιραστεί το θερμό χειροκρότημα.

Ο Νταλάρας μόνος του, σε εξαιρετική φόρμα, ντουέτα με την Ποντς που
επανήλθε – ένα πλάσμα στον κόσμο του, που «βυθίζεται» στη μουσική, που
πάλλεται όταν τραγουδάει, που τα χέρια του πάνε να ανοίξουν σαν φτερούγες, μια
τραγουδίστρια «γειωμένη», χορευταρού, υπερεκφραστική, θεατρικότατη, γλυκιά, με
μια ταπεινοσύνη προς το κοινό -, τραγούδια αγαπημένα και τραγούδια λιγότερο
γνωστά και το πρώτο μέρος έκλεισε με το «Καντσόνε αραμπιάτα» του Νίνο Ρότα.

Το δεύτερο μέρος άνοιξε με τον Γιώργο Νταλάρα στο «Βρέχει στη
φτωχογειτονιά» του Μίκη Θεοδωράκη, Σε λίγο θα εμφανιζόταν και ο Στέφανος
Κορκολής – μαύρο κοστούμι, λευκό φανελάκι – για να καθήσει στο πιάνο και να
συνοδεύει πότε τον Γιώργο Νταλάρα, πότε την Ντουλτς Ποντς – και σε δικά του
τραγούδια.

Ένα μεγάλο κομμάτι του δεύτερου μέρους ήταν της Πορτογαλέζας – αυτή τη
φορά με πορτοκαλόχρυση μακριά φούστα, γκρενά μπλούζα με λουλούδια και στους
ώμους της ένα μαύρο σάλι με λουλουδάκια που αργότερα το έδεσε γύρω από τις
λαγόνες της περνώντας στους αστραγάλους της βραχιόλια με κουδουνάκια – που
αφέθηκε με τα φάδος της να φέρει μυρουδιές Ατλαντικού.

Επάνοδος του Γιώργου Νταλάρα στη σκηνή – ανάμεσα στα πολλά τραγούδησε
και πάλι Σέμση («Τα βεγγαλικά σου μάτια», «Να με θυμάσαι») – ο οποίος και
πάλι, άνθρωπος χαμηλών τόνων και υψηλού ταλάντου, ευγενής και με χιούμορ,
χειροκροτήθηκε θερμά, ενώ οι συμπαίκτες του στην ορχήστρα ποδοκροτούσαν, και
το κατάμεστο Ηρώδειο σύσσωμο να τον συνοδεύει τραγουδώντας.

Τρία τα ανκόρ και η ώρα είχε πάει πια 1 παρά 27! Ο Γιώργος Νταλάρας
μόλις είχε σπάσει το – φετινό τουλάχιστον! – πανελλήνιο ρεκόρ διάρκειας
συναυλίας του Μίκη Θεοδωράκη – η δική του στο Ηρώδειο, προ ολίγων ημερών, είχε
τελειώσει στις 12.30. Διαρροές από το κοινό είχαν αρχίσει από τις δώδεκα παρά
τέταρτο, πτώματα εμείς στις κερκίδες από την κούραση και στη σκηνή ο Γιώργος
Νταλάρας, ο Μεγάλος Ακούραστος, έδειχνε ότι θα μπορούσε να κρατήσει άλλες
τρεισήμισι ώρες!