Δρόμοι

Κατούρα τα…

… να σε κατουρήσω, κατουρήθηκε από τον φόβο του, να κατουρήσω το γάλα της
μάνας σου – φοβερή βρισιά, που την αναφέρει ο Χέμινγουεϊ στο «Για ποιον
χτυπάει η καμπάνα». Μονάχα με βρισιές και άλλα τέτοια ταπεινά έχει συνδεθεί
μία από τις πιο φυσιολογικές και ζωτικές λειτουργίες του ανθρώπινου σώματος.
Υπάρχει όμως μία πόλη, η οποία της αποδίδει τις δέουσες τιμές εδώ και έξι
αιώνες: οι Βρυξέλλες.

Απίστευτο!..

… Είναι τόσο μικρό! Αυτή είναι η αντίδραση των τουριστών που στέκονται για
πρώτη φορά μπροστά στο Μάνεκεν Πις, το αγαλματάκι ενός αγοριού που κατουράει,
σε μια γωνιά τής Ρι ντ’ Ετίβ, κοντά στη μεσαιωνική κεντρική πλατεία της πόλης.
Όμως, το μέγεθος δεν είναι το παν. Το αγαλματάκι έχει γίνει το σύμβολο της
πόλης. Μάλιστα έχει και ενδυματολόγο. Οι δημοτικές αρχές έχουν αναθέσει στον
Ζακ Στρούμπαντς να το ντύνει κάθε πρωί με μία από τις 746 φορεσιές του και
ύστερα πάλι κάθε βράδυ να το γδύνει. Οι θρύλοι που το περιβάλλουν είναι
πολλοί. Λένε πως είναι ένα αγοράκι που μαρμάρωσε, όταν κατούρησε στο κατώφλι
μιας μάγισσας. Ή πως το έστησε εκεί μια μάνα, που το είχε βάλει τάμα να βρει
το χαμένο παιδί της. H ιδέα του ντυσίματος ήταν του Λουδοβίκου IE’ της
Γαλλίας. Ο βασιλιάς προσέφερε στην πόλη μια χρυσοποίκιλτη φορεσιά, σαν να
ήθελε να ζητήσει έτσι συγγνώμη που κάποιοι στρατιώτες του είχαν αποπειραθεί να
κλέψουν το άγαλμα.

Ο Στρούμπαντς…

… ο οποίος εδώ και τρεις δεκαετίες ντύνει και γδύνει το αγοράκι, βγαίνει στη
σύνταξη. Με δυσκολία θα το αποχωριστεί. «Το αγαλματάκι είναι ένα κομμάτι από
την ψυχή των Βρυξελλών», λέει στην εφημερίδα «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». H πόλη έχει
επιβλητικά μνημεία, πολλά από αυτά από την εποχή της βελγικής αποικιοκρατίας.
Όμως, οι περισσότεροι τουρίστες προτιμούν να στέκονται μπροστά στο αγοράκι που
κατουράει (σε ειδικές περιπτώσεις, αντί για νερό, κρασί ή μπίρα). Ίσως αυτό το
αγαλματάκι εκφράζει καλύτερα τον λαό της πόλης, λέει ο Γκι Λουαζό, πρόεδρος
του σωματείου «Φίλοι του Μάνεκεν Πις». Γιατί είναι ένας λαός «που δεν παίρνει
τα πράγματα πολύ στα σοβαρά και που ξέρει να γελάει με τα καμώματά του».
Μπορεί οι Παριζιάνοι να διάλεξαν για σύμβολό τους τον Πύργο του Άιφελ και οι
Νεοϋορκέζοι το Άγαλμα της Ελευθερίας, αλλά χρειάζεται ο αυτοσαρκασμός ενός
Ηρακλή Πουαρό για να διαλέξει κανείς για σύμβολό του ένα αγοράκι που
κατουράει.

Οι αρχές…

… δεν επιτρέπουν τη διαφημιστική ή πολιτική εκμετάλλευση του αγάλματος. Αν
και χρησιμοποιείται για παρεμβάσεις σε επίκαιρα ζητήματα. Την παγκόσμια ημέρα
κατά του AIDS, ο Στρούμπαντς έντυσε το αγοράκι με μια φορεσιά φτιαγμένη από
χρωματιστά προφυλακτικά. Σκέφτηκε να «σχολιάσει» με μια φορεσιά και την
απόρριψη του ευρωπαϊκού Συντάγματος. Αλλά κατέληξε στο συμπέρασμα πως δεν
χρειαζόταν να του φορέσει τίποτα ειδικό. Απλώς να το αφήσει να κατουράει.