Διαστάσεις Γυαλιά-καρφιά

«Ο εθνικισμός είναι μια αμυντική αντίδραση, που καθίσταται αναγκαία από την
αδυναμία του κράτους».

«Οι Γάλλοι μίλησαν» (του Kroll, από τη βελγική εφημερίδα «Le Soir»)

Αυτά έγραφε ο Γάλλος ιστορικός Ζακ Μπαινβίλ το 1911. Μια ανάλογη αντίδραση
καταγράφεται στη Γαλλία του 2005. H Γαλλία φοβάται, και κλείνεται στον εαυτό
της. Φοβάται τον Πολωνό υδραυλικό και τον Τούρκο οικοδόμο, φοβάται τις ελίτ
του Παρισιού και των Βρυξελλών, φοβάται τις μεταρρυθμίσεις και την
παγκοσμιοποίηση· αντί όμως να διατυπώσει μια πρόταση στην κατεύθυνση της
μεγαλύτερης ελευθερίας, μεγαλύτερης ισότητας, μεγαλύτερης αδελφοσύνης, κάνει
απλώς γυαλιά-καρφιά το μαγαζί. H αδυναμία του γαλλικού κράτους, η αδυναμία
κάθε εθνικού κράτους, η αδυναμία του αθροίσματος των εθνικών κρατών που
ονομάζεται σήμερα Ευρωπαϊκή Ένωση, θα έπρεπε κανονικά να ενθαρρύνει έναν
επιθετικό ευρωπαϊσμό. Αντί γι’αυτό, οδηγεί σε έναν αδιέξοδο, μαζοχιστικό
εθνικισμό, που συνοδεύεται – όπως κάθε εθνικισμός – από μια δύσκολα
συγκαλυμμένη ξενοφοβία.

Οι Γάλλοι είχαν μαζέψει πολλή, και δικαιολογημένη, οργή – αλλά ξέσπασαν σε
λάθος στόχο. Θέλησαν να εκδικηθούν τον πρόεδρό τους για τον εκβιασμό που τους
έκανε πριν από τρία χρόνια, και για τους εκβιασμούς που ακολούθησαν, αλλά
ενίσχυσαν έναν κυνικό λαϊκιστή, τον Σαρκοζί. Θέλησαν να εκδικηθούν το μεγάλο
κεφάλαιο για τις μετεγκαταστάσεις των επιχειρήσεων, αλλά αποδυνάμωσαν τον
μοναδικό μηχανισμό που θα μπορούσε να τις αντιμετωπίσει. Θέλησαν να εκδικηθούν
τις Βρυξέλλες επειδή αποφάσισαν τη διεύρυνση της Ευρώπης χωρίς να τους
ρωτήσουν, αλλά το μόνο που πέτυχαν είναι να οξύνουν την πόλωση ανάμεσα στην
«παλιά» και τη «νέα» Ευρώπη. Κατήγγειλαν την Ευρώπη για νεοφιλελευθερισμό, και
σήμερα την παραδίδουν στον πιο νεοφιλελεύθερο Ευρωπαίο: τον Τόνυ Μπλαιρ.

Οι επικριτές του Ευρωσυντάγματος παρουσίασαν τη σύγκρουση στη Γαλλία ως μια
αντιπαράθεση ανάμεσα στην «πραγματική χώρα», δηλαδή τον αφανή κόσμο των τίμιων
εργαζομένων και των απελπισμένων ανέργων, και τη «χώρα των νόμων», δηλαδή τους
αναίσθητους γραφειοκράτες. Καθώς οι δεύτεροι δεν ακούνε τους πρώτους, δεν
υπάρχει άλλη λύση από την εξέγερση, ένα νέο Μάη, μια νέα Γαλλική Επανάσταση.
Όμως ο στόχος των επαναστάσεων είναι να σπάνε το στάτους κβο, και στην
περίπτωση αυτή συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, το στάτους κβο ενισχύεται, το
έλλειμμα δημοκρατίας της Ευρώπης μεγαλώνει, το σενάριο μιας Ευρώπης που δεν
είναι τίποτα άλλο από ένα τεράστιο σούπερ-μάρκετ έρχεται πιο κοντά στην
πραγματικότητα.

Οι Γάλλοι απέρριψαν τις συμβουλές της κυρίαρχης πολιτικής τάξης και των
μεγάλων μέσων ενημέρωσης και αναποδογύρισαν με οργή, και κάποια αυταρέσκεια,
το ευρωπαϊκό τραπέζι. Το βροντερό ΟΧΙ τους, λένε, πρέπει να εκληφθεί ως NAI σε
μια άλλη Ευρώπη, μια άλλη οικονομία, μια άλλη κοινωνία. Όπως έγραφε όμως
πρόσφατα ο Εντγκάρ Μορέν, αυτή η ελπίδα οικοδομείται στο κενό. Στο
πολυσυλλεκτικό ΟΧΙ της Κυριακής δεν υπάρχει πρόγραμμα, δεν υπάρχει εναλλακτική
λύση. Υπάρχουν μόνο τάσεις φυγόκεντρες και σωβινιστικές.

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com