ANAΛΩΣIMA Έγινε παρεξήγηση

Παράξενο πράγμα κι αυτό το γαλλικό δημοψήφισμα. Οι Γάλλοι ψήφισαν Όχι στη
νεοφιλελεύθερη πολιτική, ψήφισαν Όχι στον Σιράκ, τον δεξιό ηγέτη τους που
έλεγε Ναι με πείσμα, ψήφισαν Όχι, για να μη χαθούν τα εργατικά και
συνδικαλιστικά δικαιώματα, τα κράτος πρόνοιας, τα κεκτημένα των κινημάτων
τόσων χρόνων, τόσων αιώνων. Και σε μας τους Έλληνες αρέσει το Όχι,
καλλιεργούμε την κουλτούρα του Όχι, περιφρονούμε το Ναι. Και οι Γάλλοι ψήφισαν
Όχι, διότι το Όχι έχει γοητεία, δείχνει ανυπακοή, είναι ανυπότακτο,
ανεξάρτητο, ελεύθερο, δεν είναι υποταγή, υποχώρηση, συνδιαλλαγή, τέτοια
πράγματα απαράδεκτα. Ψήφισαν δηλαδή Όχι αριστερό κι αντάρτικο και νεανικό,
αεράτο και ανατρεπτικό, χαρούμενο και καλλιτεχνικό, παριζιάνικο και
επαναστατικό. Και τους βγήκε ένας Λεπέν να πανηγυρίζει πρώτος και καλύτερος.
Παράξενο. Παρεξήγηση θα έγινε κι εξήγηση δεν δόθηκε. Στην πλατεία της
Βαστίλλης, όπου γίνονται παραδοσιακά οι γιορτές οι πολιτικές, και δη οι
αριστερές, λόγω παράδοσης βέβαια ιστορικής αλλά κι επειδή πάντα φυσάει εκεί
αεράκι, που φορτίζεται συμβολικά με αισιοδοξία και βλέμμα προς το μέλλον, στην
πλατεία της Βαστίλλης λοιπόν δεν μπορούσε η γιορτή να ανάψει, κατά πώς έλεγαν
τουλάχιστον οι γαλλικές ειδήσεις. Κάπως μαγκωμένοι φαίνονταν οι νικητές, σαν
να μην είχε νόημα πια το Όχι από τη στιγμή που νικούσε. Γιατί όταν δεν έχεις
πια απέναντί σου το Ναι να του λες Όχι και να βροντοφωνάζεις, τότε τι νόημα
έχει το Όχι; Μόλις σταματήσει η ηχώ από τη δυνατή άρνηση, τι σου μένει να
κάνεις; Μήπως να αποστρέψεις γρήγορα το βλέμμα από τον Λεπέν που πανηγυρίζει,
για να μην αναγκαστείς να παραδεχτείς ότι η παρεξήγηση ενέχει κοινά στοιχεία
ανάμεσα στο δικό σου επαναστατικό Όχι και στο δικό του, το αντιδραστικότατο;