ΓIANNHΣ AΔAMAKHΣ Zήτω η δόξα των μικρών πραγμάτων!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά  |
 |
|
«Τα ασήμαντα που μας συμβαίνουν μπορεί να λειτουργούν πολύ έντονα και να |
Στον παγωμένο γυάλινο πύργο του παραμυθιού της σύγχρονης ζωής κοιμάται μια
παλιά μοτοσυκλέτα, ένα παιδικό αυτοκινητάκι, ένα αδέσποτο σκυλί. Ο ζωγράφος
Γιάννης Αδαμάκης υψώνει τις εικόνες – φετίχ που θα ξυπνήσουν τη συγκίνηση. Μια
αβίαστη περιπλάνηση στο πάρκο της συνοικίας – λ.χ. στο Πεδίον του Άρεως –
μπορεί ν’ αξίζει όσο ένας γύρος του κόσμου.
Πώς; Αν προσθέσει κάποιος όλες τις εικόνες, τα συναισθήματα, τους συνειρμούς
αυτού που περπατά, τα ακρωτηριασμένα πεύκα θα γεμίσουν πουλιά και καρπούς, τα
αδέσποτα στα πεζοδρόμια θα αποκτήσουν τη σιγουριά ενός σπιτικού ζώου, τα
σήματα των έργων θα γίνουν χαρούμενα σινιάλα.
Ο ζωγράφος Γιάννης Αδαμάκης, αυτά τα καθημερινά πράγματα ζωγραφίζει. Με
χρώματα λαμπερά, όπως προβάλλουν μέσα στην οθόνη της συνείδησής του, σαν να
ήταν το πιο πολύτιμο αγαθό του κόσμου. Ζωγραφίζει και σβήνει με αυθορμητισμό
και πάθος παιδιού, με δεξιοτεχνία που θα τη ζήλευαν πολλοί ενήλικοι, παιδικά
παιχνίδια, φωτογραφίες, μολυβένια στρατιωτάκια, αυτοκινητάκια, κατοικίδια ζώα,
ζωγραφιές, βαγόνια του τρένου, μοτοσυκλέτες, αεροπλανάκια, όλα τα μέσα
μετακίνησης και φυγής στο εσωτερικό του δωματίου του, εντυπώσεις από μια βόλτα
στην πόλη, τα μεγάλα πλοία στο λιμάνι που έρχονται και φεύγουν – γεμάτα από
ποιος ξέρει ποιο πολύτιμο φορτίο. Αυτό που δοξάζει με τον χρωστήρα του είναι
πράγματα μικρά. Βιώματα, πράγματα που θεωρούνται σήμερα κάπως ξεπερασμένα. Τα
φαινόμενα απατούν. Ο Αδαμάκης ξεκίνησε σαν αφαιρετικός ζωγράφος πριν από
είκοσι χρόνια.
Αυτό που υπερασπίζεται τώρα είναι η χειμαζόμενη τέχνη της ωραίας αφήγησης μιας
ιστορίας με εικόνες και παραβολές. Σκοπός του, να «αποκαλύπτεις τα πράγματα
μέσα από σχήματα και χρώματα, χωρίς να τους αφαιρείς το μυστήριό τους. Σκοπός
της τέχνης μου είναι να διηγηθώ ιστορίες με εικόνες και λόγια σαν παραμυθάς –
λέει – με τρόπο που να μεταδίδω το πιο πολύτιμο δώρο της τέχνης και της
καρδιάς, τη συγκίνηση. Αυτό που έχει εξορισθεί από τις σύγχρονες αντιλήψεις».
Το υλικό των παραμυθιών του δεν είναι από νεράιδες. Είναι χειρόγραφες
σημειώσεις καθημερινές, ένα εισιτήριο συναυλίας, όπου πέρασε καλά, το λογότυπο
μιας ωραίας συσκευασίας, μια μισοσβησμένη επιγραφή, μπαίνουν κι αυτά στην
αφήγηση, αφού, όπως λέει, «είμαι παιδί μιας ποπ κουλτούρας, μεγάλωσα μέσα στις
αφίσες και τις εικονογραφημένες ιστορίες».
«H ζωγραφική μου», λέει, «είναι μια εικονογράφηση σαν των παραμυθιών. H εικόνα
πάει μαζί με το κείμενο, τα γράμματα, η γραφιστική παίζουν. Για μένα η
δημιουργία ενός πίνακα είναι σαν το παιδάκι που στήνει τα παιχνίδια του και
φτιάχνει μόνο του μια κατάσταση. Ένας κόσμος που φτιάχνω και ζω μέσα σ’
αυτόν».
Δεν σας απασχολεί ο θεατής του έργου;
Με απασχολεί. Αυτό που στέλνω σαν ένα μήνυμα μέσα στο μπουκάλι και ελπίζω ότι
το λαμβάνει κάποιος, είναι να δω αν το έργο συγκινεί. Αυτή η συγκίνηση, η
επικοινωνία είναι που ολοκληρώνει εσένα και το έργο. Είναι παρατηρημένο ότι οι
ζωγράφοι έχουν μια εσωστρέφεια και αυτή τους οδηγεί να επικοινωνούν με χρώματα
και με σχήματα.
Τι λέει το μήνυμα στο μπουκάλι;
Να κοιτάξουμε προς τα μέσα μας. Λέει ότι σήμερα στην τέχνη έχει χαθεί η
διάκριση ανάμεσα στο τι είναι σύγχρονο και τι δεν είναι. Αυτό που χρειάζεται ο
άνθρωπος είναι η λύτρωση, αυτή η χαλαρωτική και γλυκιά ζάλη που έπιασε την
Πηνελόπη στην Οδύσσεια μετά το πολύωρο κλάμα. Τα πράγματα σήμερα έχουν
συνδεθεί με ηδονιστικά πρότυπα. Πώς να περάσουμε καλά, πώς να γελάσουμε, πώς
να πετύχουμε. H λύτρωση είναι η συγκίνηση που καταπραΰνει και που αισθανόμαστε
όχι μόνο με πράγματα ευχάριστα, αλλά και με τα δυσάρεστα που μας συμβαίνουν.
Τι θα συμβουλεύατε έναν νέο ζωγράφο;
Ψάξε να βρεις τι έχεις να πεις. Το αν αυτό θα αφορά και τους άλλους ή αν θα
μείνει στην ιστορία, αυτό δεν είναι ζήτημα εικαστικό. Εμείς χρειάζεται να
είμαστε ειλικρινείς σ’ αυτό που έχουμε να πούμε και από ‘κεί και πέρα έχει
τελειώσει ο ρόλος μας.
«Χάσαμε τα κοινωνικά κίνητρα»
Πού βαδίζει η τέχνη στην εποχή μας; «Σε λάθος δρόμο», λέει ο Γιάννης Αδαμάκης.
«Έχουμε χάσει τα προσωπικά και κοινωνικά πρότυπα. Ό,τι πρότυπα, ό,τι οράματα
υπάρχουν, η σύγχρονη εποχή τα διαβάλλει και τα καταστρέφει. Τα όνειρα και τα
οράματα με τα οποία μεγάλωσα, μιλούσαν για μια καλύτερη κοινωνία. Αυτό μας
συντηρούσε, συντηρούσε έναν μύθο, αλλά και δημιουργούσε προσωπικές αρχές. Αν
το όραμα τώρα είναι να κερδίσεις πιο πολλά χρήματα, να είσαι πιο όμορφος,
ακόμα και αν ξοδέψεις πολλά σ’ αυτό το κυνηγητό χωρίς να πετύχεις και τίποτα,
δεν λυτρώνεσαι μέσα απ’ αυτό».
INFO
Γιάννης Αδαμάκης, «Οι εικόνες μου», στην γκαλερί Ζουμπουλάκη (Πλ. Κολωνακίου
20, τηλ. 210-3608.278), έως 2 Ιουλίου.
Google news
