Φωτογενής μητρότης

Είδε και απόειδε ο Μικρούτσικος με την τηλεθέαση και το ‘ριξε στο παραδοσιακό ριάλιτι με πρώτο θύμα την Παρασκευή Μπογιάστα

Τα δάκρυα τρέχουν ποτάμι, τα βαμμένα μάτια έχουν μουτζουρωθεί, το στήθος
τραντάζεται από αναφιλητά, κάθεται άβολα στο ψηλό σκαμνί όπου κάθονται οι
κρινόμενοι και ανοίγει την καρδιά της στην κάμερα: άφησε το λατρεμένο της μωρό
στη μητέρα της για να πάρει μέρος στο ριάλιτι «Dream Show», ελπίζοντας σε ένα
καλύτερο μέλλον ως ηθοποιός.

H Βούλα είναι «η μητέρα» στο κάστινγκ του ριάλιτι, έχει τον ρόλο τής
αγωνιζόμενης να αναθρέψει παιδί και να πετύχει τα όνειρά της: είδος με το
οποίο συνήθως ταυτίζεται μεγάλη κατηγορία κυριών, μητέρων διαζευγμένων ή και
ανύπαντρων. Είναι το «κοινωνικό μήνυμα» αυτοπροσώπως, ένα εκ των οποίων
χρειάζονται τα ριάλιτι για να πάρουν την ετικέτα του κοινωνικού προγράμματος.
Στο «Μπιγκ Μπράδερ Νο2» ήταν που ξανθιά, σέξι μητέρα εκ Κύπρου είχε
διαδραματίσει τον ίδιο ρόλο ακριβώς και, κατόπιν προσωπικής παρεμβάσεως του
Ανδρέα Μικρούτσικου, το μωρό είχε εισέλθει στο σπίτι των έγκλειστων
μπιγκμπραδεριστών. Χάρη στις κάμερες το φιλοθέαμον κοινό κατανάλωσε τότε
δροσερά, μωρουδίστικα μουτράκια και άφθονη μητρική στοργή μετά της δέουσας
συγκινήσεως, εφόσον η φιλόστοργος μητέρα βούρκωνε και ξαναβούρκωνε με το τέκνο
στην αγκαλιά της και τον Μικρούτσικο να σιγοντάρει με φλυαρίες του τύπου
«αμάρτησε για το παιδί της» – δηλαδή, για να του εξασφαλίσει καλύτερο μέλλον.
Τα ίδια έλεγε και τώρα για τη μελαχρινή μητέρα τού «Dream Show». Πες μας για
το παιδί σου, που το ‘χεις αφήσει στη μητέρα σου, και δεν το ξεχνάς, και
κυνηγάς ένα καλύτερο μέλλον για εκείνο, γιατί αν εσύ πετύχεις και είσαι
ευτυχισμένη θα είναι και εκείνο.

Έτρεχαν τα δάκρυα από τα μάτια μιας γυναίκας που ήταν τόσο φορτισμένη
συναισθηματικά, ώστε θα μπορούσε να καταρρεύσει.

Αλλά, επαγγελματίας του εμπορίου των δακρύων ο Ανδρέας Μικρούτσικος, γνωρίζει
καλύτερα από τον καθένα πώς θα οδηγήσει τους «παίκτες» στο να ξεσπάσουν
κλαίγοντας. Θαυμάζεται για την ικανότητά του αυτή, τη βαμπιρική.

Ευάλωτοι όλοι οι ριαλιτζήδες. Λόγω της απομόνωσής τους και της συμβίωσης με
ανθρώπους που δεν έχουν επιλέξει, ούτε απαραιτήτως ταιριάζουν, το γνωρίζει
καλά ο Μικρούτσικος πως είναι η εύκολη λεία του.

Κερδίζει αμέσως την εμπιστοσύνη τους, μια και είναι ο μοναδικός
σύνδεσμός τους με τον έξω κόσμο. Κατόπιν, αναλαμβάνοντας τον ρόλο του
συμπαθητικού με επιθέσεις φιλίας και άφθονα λογύδρια περί της
επαναστατικότητάς του απέναντι στον «νόμο» που επιβάλλει η παραγωγή τού
ριάλιτι, κάνει τους παίκτες να χαλαρώνουν και να του εξομολογούνται.

Σε αυτή την ιδανική συνταγή της τηλεθέασης κατέφυγε και πάλι ο Μικρούτσικος –
μια και ο διαγωνισμός ταλέντων στην ερμηνεία, με αποσπάσματα από μεγάλα
θεατρικά έργα ή από ταινίες που άφησαν εποχή, δεν δείχνει να κερδίζει το
ενδιαφέρον.

Διόλου παράδοξο, καθώς ειδικώς τα αποσπάσματα που προβάλλονται από
χιλιοπαιγμένες ταινίες έχουν εγγραφεί στη μνήμη του τηλεοπτικού κοινού με τις
ερμηνείες των πρωταγωνιστών που τα πρωτόπαιξαν. Τι να σου κάνει ο
συμπαθέστατος Βασιλάκης Ευδαίμων και η νεαρούλα άγουρη δίπλα του, που
προσπάθησαν από κοινού να παίξουν το ντουέτο Ηλιόπουλου-Καρέζη στο «Κοροϊδάκι
της δεσποινίδος»; Εκείνη στρίγγλιζε, εκείνος σειόταν και λυγιόταν προσπαθώντας
να μιμηθεί τον Ηλιόπουλο. «Πρόσεξε μη γίνεις μίμος», ήταν η ευγενική
παρατήρηση του Κώστα Σπυρόπουλου, που συμμετέχει ως εις εκ των κριτών του
διαγωνισμού. Διέκρινε πως ο νεαρός κάτι μπορεί ενδεχομένως να καταφέρει, αν
πάει σε κανονική σχολή και σκοτωθεί στη δουλειά, αλλά σε ένα μιντιακό
περιβάλλον που καταπίνει ό,τι υπάρχει έτοιμο και ακατέργαστο κινδυνεύει να
«καθηλωθεί» στο ελάχιστο. Ακολούθησε κακοποίηση σκηνής από «Σιρανό ντε
Μπερζεράκ», από τα μιούζικαλ «Χριστός Σούπερ Σταρ» και «Γκριζ» κ.λπ.

Καταφύγιο ελπίδας για τηλεθέαση το ριάλιτι

Είναι απολύτως αδύνατον, ακόμη και αν οι νεαροί και οι νεαρές που ελπίζουν
σε θεατρικές καριέρες ήταν σπάνια ταλέντα, να κατάφερναν σε τρεις ημέρες να
αποδώσουν ρόλους που απαιτούν μελέτη, ψυχική αφοσίωση, γνώση και, φυσικά,
μεγάλο και σύνθετο ταλέντο. Το «Fame Story» είναι ευκολότερη συνταγή, μια και
τα τραγούδια ακούγονται ευχάριστα, ιδίως όταν πολλά από αυτά είναι σουξέ.
Ακόμη και η άγνοια, και τα φάλτσα των επίδοξων αοιδών μπορεί να διασκεδαστούν
με τα μπαλέτα και το στάιλινγκ. Μια σκηνή από «Σιρανό», όμως, ιδίως όταν είναι
προχειροφτιαγμένη, πού απευθύνεται; Εκείνοι που ξέρουν θα κλείσουν την
τηλεόραση και εκείνοι που αγνοούν, ποσώς ενδιαφέρονται – προτιμούν κανένα
τραγουδάκι. H τηλεόραση θέλει απλές συνταγές. Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει το
ντεκόρ. Και αυτό το γνωρίζει ο Μικρούτσικος, γι’ αυτό το ‘ριξε στο ριάλιτι.
Τουλάχιστον με αυτό έχει μερικές ελπίδες.