Πρόσωπα «Θα κάνουμε έναν δίκαιο κόσμο»

Καθολικός ιερέας και διανοούμενος, ο Ολλανδός Φρανς Φαν ντερ Χοφ επέλεξε να
ζήσει ανάμεσα στους φτωχούς των βουνών του Μεξικού.

Πάδρε Φρανσίσκο: Καλά ελεύθερη, η αγορά πρέπει όμως να είναι και δίκαιη

Είναι πλέον ο «πάδρε Φρανσίσκο», ένας ιερέας – εργάτης που ζει με δύο δολάρια
την ημέρα. Επικριτής της «Γκρίνγκολαντ», αυτής της ιμπεριαλιστικής Αμερικής,
προτείνει μια νέα μορφή αλληλεγγύης μεταξύ παραγωγών και καταναλωτών. Ο στόχος
είναι να αμείβονται οι παραγωγοί βάσει της προσπάθειάς τους μάλλον, παρά
αποκλειστικά και μόνο βάσει του νόμου της αγοράς, που στις αναπτυσσόμενες
χώρες μπορεί να τους καταδικάσει να πεθάνουν από πείνα. Σκοπός είναι να
νικηθεί η φτώχεια και να γίνει ο κόσμος δικαιότερος. «Θα κάνουμε ένα δίκαιο
κόσμο» είναι ο τίτλος του βιβλίου του που κυκλοφόρησε πρόσφατα στη Γαλλία από
τις Εκδόσεις Flammarion.

Ο πάδρε Φρανσίσκο, 66 χρόνων, μεγάλωσε στο Μπράμπαντ της Νότιας Ολλανδίας,
έκτος σε μια φτωχή αγροτική οικογένεια με 16 παιδιά. Φοιτητής στη δεκαετία του
1960 στο Πανεπιστήμιο του Τύμπινγκεν, σπούδασε θεολογία, αλλά και φιλοσοφία,
πολιτική, ανθρωπολογία και οικονομία. Τον Μάρτιο του 1968 ήταν πρόεδρος της
φοιτητικής ένωσης και οργάνωσε απεργία στο Πανεπιστήμιο, Έπειτα έφυγε για την
Πράγα, στα οδοφράγματα. «Τον Απρίλιο, όταν επέστρεψα, χειροτονήθηκα ιερέας».
Άρχισε όμως και να εργάζεται για να βγάζει τα προς το

ζην και για να αποπληρώσει τα φοιτητικά δάνεια που είχε πάρει. «Πρέπει να
είσαι ανεξάρτητος από την Εκκλησία: είναι ο μόνος τρόπος να είσαι καλός
ιερέας», εξηγεί. Έφυγε για να διδάξει στον Καναδά και το καλοκαίρι πήγε στη
Χιλή και δούλεψε στα ορυχεία. Εκεί ανακάλυψε την απόλυτη φτώχεια, την
κοινωνική και πολιτική βία, τον αποκλεισμό των Ινδιάνων και των μιγάδων και
ξεκίνησε η σχέση του με τη Νότια Αμερική.

Βρήκε το Κομμουνιστικό Κόμμα «πιο δογματικό κι από τον Πάπα», αλλά διατήρησε
τις πεποιθήσεις του: «Όλος ο κόσμος έχει δικαίωμα να ζήσει, όχι μόνον οι
προνομιούχοι!». Όταν ο Πινοτσέτ κατέλαβε την εξουσία, έφυγε για το Μεξικό,
όπου ασχολούνταν με τους πολιτικούς πρόσφυγες από τη Χιλή και την Αργεντινή.
Το 1977 συνελήφθη για τη δράση του και ο επίσκοπός του τον έστειλε σ’ ένα από
τα πιο απομακρυσμένα χωριά της χώρας, το Μπαράνκα Κολοράδα. Εκεί ήταν που
εφάρμοσε αυτήν τη συμφιλίωση πολιτικής και οικονομίας που προτείνει στο βιβλίο
του.

Το 1981 συγκάλεσε όλους τους μικροκαλλιεργητές καφέ της περιοχής, που
πεινούσαν παρά την εξαντλητική δουλειά τους, και αποφάσισαν να πωλούν άμεσα τη
σοδειά τους στους δυτικούς. H κόντρα με τους χονδρεμπόρους ήταν σκληρή, αλλά
σήμερα ο συνεταιρισμός Uciri χρηματοδοτεί τη λειτουργία λεωφορείων και
σχολείων. Ο πάδρε Φρανσίσκο άλλαξε τη ζωή των χωρικών. «H αγορά υπάρχει,
ανέκαθεν υπήρχε, ο Αριστοτέλης μιλούσε ήδη γι’ αυτήν», εξηγεί. «Αλλά μια αγορά
χωρίς κανονιστικές ρυθμίσεις ωφελεί αποκλειστικά τους ισχυρούς και τους
πλούσιους».