Πολιτικός γιουροβιζιονισμός

Ποιος θα το φανταζότανε ότι θα έβρισκε την ελπίδα να κερδίσει μερικούς ρούμπους η κυβέρνηση στα όμορφα μάτια μιας ταλαντούχου γιουροβιζιονίστριας

Είναι συγκινητικό μια παρέα Ελλήνων καλλιτεχνών να καταφέρνει να συντονίζεται
με την παγκόσμια παραγωγή κονσερβών μουσικής σούπας, και στο κάτω κάτω ένας
από τους διασημότερους ποπ καλλιτέχνες του 20ού αιώνα ζωγράφισε κουτιά για
σούπες.

Αλλά οι τέτοιου μεγέθους εθνικές επενδύσεις σε ένα καλλιτεχνίζον εμπορικό
γεγονός είθισται να αποφεύγονται, τουλάχιστον σε πολιτισμούς που πιστεύουν
στην ανεξαρτησία αυτών των τομέων από τις κρατικές αγκαλιές.

Υποτίθεται ότι και η παρούσα κυβέρνηση αυτό πρεσβεύει και δεν χάνει
ευκαιρία να το υποστηρίζει. Λάβρος ο υφυπουργός Πολιτισμού κ. Τατούλης
εναντίον κάθε μορφής κρατικού παρεμβατισμού: μακριά το κράτος από οποιαδήποτε
καλλιτεχνική δημιουργία. Αφήστε την αγορά να αποφασίσει ποιους θα ενισχύσει
κ.λπ., κ.λπ. Το ίδιο και οι υπουργοί οι αρμόδιοι επί εμπορικών και
βιομηχανικών θεμάτων. Από τη μια απελευθερώνουμε την αγορά και από την άλλη
σπεύδουμε να την κατευθύνουμε.

Αυτό που ζήσαμε με τη Γιουροβίζιον δεν ήταν απλώς υποστήριξη του κράτους, ήταν
ταύτιση του κράτους ή μάλλον της κυβέρνησης με τη γιουροβιζιονική ιδέα.
Ταύτιση της κυβερνητικής πολιτικής με το γιουροβιζιονικό σουξέ. Μπορεί να μην
έχει πετύχει και πολλά η εν λόγω κυβέρνηση στους τομείς που η ίδια υποσχέθηκε
ότι θα φροντίσει. Φουντώνει η ανεργία, νόμοι κατατίθενται για να αποσυρθούν ως
ανεφάρμοστοι, οι συμβασιούχοι σε εκκρεμότητα, μακρύς ο κατάλογος των
αδυναμιών, αλλά να που ανέλαβε η Γιουροβίζιον να αποδείξει ότι ως κυβέρνηση
έχει και συντονισμό και ικανότητες. Πατείς με πατώ σε βουλευτές, υπουργοί, ο
κ. Ψωμιάδης να ερμηνεύσουν την πρωτιά ως επιτυχία της N.Δ. μπροστά στις
τηλεοπτικές κάμερες. Λες και πρόκειται για παρθενογένεση. Λες και δεν
προηγήθηκαν τόσα χρόνια δουλειάς, δοκιμών, αποτυχιών, που πρόσφεραν την
πολύτιμη εμπειρία. Για να μην προσθέσουμε και το γεγονός ότι ήταν η σειρά μας
να υποστηριχθούμε, αρκεί να εμφανιζόμαστε πειθήνιοι αντιγραφείς των
βιομηχανικών προδιαγραφών.

Τι πανηγυρίζει επομένως η κυβέρνηση; Το γεγονός ότι τα καταφέραμε να
αντιγράψουμε καλά τη συνταγή; Το γεγονός ότι μέσω ενός γιουροβιζιονικού σουξέ,
που χαρίζει προς στιγμήν το αίσθημα της νίκης στον λαό, προσφέρει και στην
ίδια την πιθανότητα να αποκτήσει εκείνο το λαϊκό έρεισμα, που με τις πολιτικές
της αποφάσεις σε θέματα τα οποία αφορούν την καθημερινότητα των πολιτών δεν το
έχει κερδίσει;

Για να μην είμαστε άδικοι, η συμμετοχή στο εν λόγω ευρω-πανηγύρι υποστηρίζεται
εξ ορισμού από τις κρατικές τηλεοράσεις, άρα από κρατικά κεφάλαια. Ενυπάρχει
ένα στοιχείο πολιτικής επένδυσης. Για τις χώρες με ανεπτυγμένη μουσική
βιομηχανία είναι απλώς μια πρόσθετη εμπορική πολιτική. Αλλά για τις άλλες, τις
πιο μικρές, μοιάζει να μεγεθύνεται σε εθνική πανάκεια.

Όσο για τη δική μας, έπεσε να προσκυνήσει. Και αν το αξίζουν τα ωραιότατα
πόδια της Έλενας και η εξίσου καλή φωνή της, το ίδιο το γιουροβιζιονικό
πανηγύρι δεν είναι δα και το απαύγασμα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Κάθε άλλο.

Να τιμηθεί η ομάδα των νικητών, γιατί κάθε νικητής το αξίζει. Αλλά οι
απευθείας συνδέσεις με το αεροδρόμιο, με το πούλμαν που μετέφερε τους νικητές,
η υποδοχή τους από τον πρώτο τη τάξει υπουργό, τον κ. Ρουσόπουλο, στο
αεροδρόμιο, οι σημαίες και τα λογύδρια, οι δηλώσεις των υπουργών στα κανάλια,
υπερβολικά, ιδίως αν έβλεπε κανείς στο πάρτι που διοργάνωσε η EPT στο προαύλιο
του Ραδιομεγάρου για την υποδοχή των νικητών τις ηλικίες που ενθουσίασε στην
πραγματικότητα το γιουροβιζιονικό μας σουξέ. Νεαρόκοσμος, μαθητούδια, αυτά που
θα καταναλώσουν τα CDάκια, που θα χορέψουν με τις κοιλίτσες έξω στις διακοπές
τους το τραγούδι. Χαλάλι τους και τα χαιρόμαστε.

Σε ποια Ελλάδα προσκαλούμε τουρίστες;

Ωστόσο, αν η επιτυχία μας αυτή έχει στόχο τον τουρισμό του τόπου, αλήθεια
σε ποιους τουρίστες απευθύνεται; Ποια Ελλάδα προσφέρουμε, σε ποια Ελλάδα τούς
προσκαλούμε;

Γιατί αν πρόκειται για το γιουροβιζιονικό κοινό ή έστω για το κοινό που
καταναλώνει αυτού του είδους τον πολιτισμό, στην καλύτερη περίπτωση θα
υποδεχθούμε τις συνήθεις ορδές γαλλοεγγλέζικης αθερίνας που ενσκήπτει στις
ελληνικές παραλίες για να γίνουν τύφλα με μπίρες. Στην πραγματικότητα
καταναλώσαμε το σουξέ, το θέαμα του πανηγυρτζήδικου εαυτού μας, το θέαμα του
τρόμου μας μη μας πουν μίζερους, το θέαμα μιας πολιτικής που παραμένει αβέβαιη
ως προς τους στόχους της και προσπαθεί να διαμορφώσει εικόνα επιτυχημένης με
τους όρους ενός γιουροβιζιονικού πανηγυριού.