ANAΛΩΣIMA Tα χρώματα ξεθωριάζουν

Μου το είχαν πει οι φωτογράφοι και δεν το πίστευα. Το χρώμα ξεθωριάζει σιγά
σιγά στις έγχρωμες φωτογραφίες. Παιδικά πρόσωπα, ροδαλά και γελαστά,
μελαγχολούν και χλωμιάζουν. Ας μένουν τα άλμπουμ κλειστά, το φως του παρόντος
εισχωρεί στις σελίδες και κλέβει τα ζωηρά τους χρώματα. Γερνάνε οι έγχρωμες
φωτογραφίες, που εμείς νομίζαμε ότι για μια ζωή τουλάχιστον θα μπορούσαν να
αποδεικνύουν, και να επιδεικνύουν, τα λαμπερά μας νιάτα. Γερνάνε παράξενα,
χωρίς ρυτίδες. Τα κόκκινά τους παραδίνονται, τα πράσινά τους κιτρινίζουν, τα
κίτρινα ασπρίζουν, το ένα χρώμα σβήνει μέσα στ’ άλλο και ανάμεσά τους
ξεφυτρώνουν, αντί για το θάμπωμα από το πόσο χαριτωμένα κι όμορφα είχαμε
περάσει, οι αμφιβολίες. Και κάτι ενοχλητικές αναμνήσεις, ανεπιθύμητες. Μήπως
εκείνη την ημέρα ήταν που είχε προηγηθεί καβγάς; Μήπως το χαμόγελο είναι
βεβιασμένο, η πόζα η ανέμελη μάλλον περίεργα άκαμπτη; Σαν να ετοιμάζονται να
ταξιδέψουν από τις σελίδες τα παιδικά χρόνια των νεαρών αυτών, που σήμερα δεν
θυμίζουν πια πολύ εκείνες τις ξανθές μπούκλες, τα φουσκωτά μαγουλάκια, τα
ρουχαλάκια που διάλεγε η μαμά και δεν υπήρχε διάθεση να τα αμφισβητήσουν.
Αγοράκια και κοριτσάκια τρισχαριτωμένα που έγιναν άγριοι έφηβοι, ανεπαισθήτως
μάλιστα, χωρίς προειδοποίηση, ύπουλα ψηλώνοντας κάθε νύχτα. Κι είναι σαν να
θύμωσαν και με τις εικόνες τους, με τις παλιές φωτογραφίες τους, της εποχής
εκείνης που ο μπαμπάς και η μαμά τούς έκαναν ό,τι ήθελαν, τους πήγαιναν όπου
διάλεγαν εκείνοι, τους αγόραζαν ό,τι νόμιζαν σωστό και υγιεινό. Εποχή τόσο
κοντινή για τους γονείς, τόσο μακρινή για τους εφήβους, και για τις
φωτογραφίες που συμμάχησαν μαζί τους και ξεθώριασαν για να θυμίζουν στους
γονείς πως ο καιρός περνάει.