H αδυναμία του ΠAΣΟK

ΠΑΝΘΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝΗ ΠΛΕΟΝ η κυβερνητική αδυναμία, διακριτή διά γυμνού
οφθαλμού, δημιουργεί λογικώς περιβάλλον πολιτικών κερδών για την
αντιπολίτευση.

Όμως η αντιπολίτευση και ειδικώς η αξιωματική, ελάχιστα αποκομίζει από την
κυβερνητική φθορά. Δεν κεφαλαιοποιεί το ΠΑΣΟΚ, δεν κερδίζει όσα θα έπρεπε από
την κυβερνητική αδυναμία και φθορά. Ο ανεξάρτητος παρατηρητής, μάλιστα,
αισθάνεται ότι παρασύρεται κι αυτό από την κυβερνητική κάμψη.

H αλήθεια είναι ότι οι πολίτες παραμένουν σε απόσταση από το κόμμα του Γιώργου
Παπανδρέου, διατηρούν επιφυλάξεις σοβαρές, δεν το εμπιστεύονται, παραμένουν
δύσπιστοι και σκεπτικοί απέναντί του.

Συμβιβασμοί

Οι περισσότεροι συμβιβάζονται με την άποψη πως είναι νωρίς ακόμη. Αποδέχονται
ότι τα βάρη της προηγούμενης διακυβέρνησης παραμένουν ισχυρά, δεν επιτρέπουν
την είσπραξη κερδών, ούτε την ταχεία ανάκαμψη του κόμματος της αξιωματικής
αντιπολίτευσης.

Όσο όμως περνά ο καιρός και η κοινωνία αποδίδει τα μύρια όσα στην κυβέρνηση,
δεν μπορούν να αποτελούν άλλοθι εσαεί τα βάρη τής προηγούμενης διακυβέρνησης.
Υπάρχουν εγγενείς αδυναμίες στο νέο ΠΑΣΟΚ, οι οποίες δεν είναι δυνατόν να
προσπερνώνται ή – πολύ χειρότερα – να αποκρύπτονται.

Κυριαρχείται το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης εδώ και 15 μήνες από
οργανωτισμό απίστευτο. Τείνει να εξελιχθεί σε ένα απόλυτα εσωστρεφές κόμμα σε
διαρκή διαβούλευση, εξαντλούμενο σε ατέρμονες συζητήσεις, για τα όργανα, για
τις θέσεις και τους ρόλους των στελεχών του. Δείχνει να μην έχει ρεφλέξ σήμερα
το ΠΑΣΟΚ. Αντιδρά με καθυστέρηση μεγάλη, δεν παρεμβαίνει όπως θα έπρεπε στα
τεκταινόμενα, απουσιάζει οργανωτικά· οι πολίτες το ψάχνουν μα δεν το βρίσκουν
και μόνον οι αυτενεργούντες βουλευτές αποτελούν βάσεις επικοινωνίας με τον
λαό.

Βραδυπορεί

Χάνεται το ΠΑΣΟΚ μεταξύ επιτροπών και επιτροπάτων, πνίγεται στο πλήθος των
οργάνων που έγιναν για να χωρέσουν όλοι. Και ο λόγος του αποσπασματικός,
πολυφορεμένος, μακριά από τα πραγματικά προβλήματα του λαού και της χώρας.
Βραδυπορεί το ΠΑΣΟΚ, αδυνατεί και ο πρόεδρός του να μεταδώσει μήνυμα
ελκυστικό, δυσκολεύεται να προσφέρει το όραμα που λείπει, να κινητοποιήσει τις
κοινωνικές δυνάμεις, να αποτελέσει ο ίδιος βάση ελπίδας διεγερτικής, να
καταστεί φορέας αναγέννησης.

Οφείλει το ΠΑΣΟΚ να κινητοποιηθεί, να ξεπεράσει τον οργανωτισμό στον οποίον
περιέπεσε, να εξελιχθεί και πάλι σε δύναμη αλλαγής, να ξαναγίνει κάστρο
μεταρρυθμιστικό, να κατακτήσει εκ νέου την κοινωνία.

Έχει παραγωγούς πολιτικής, διαθέτει στελέχη ικανά, που γνωρίζουν από πρώτο
χέρι την ελληνική πραγματικότητα, είναι σε θέση να περιγράψει με ακρίβεια
πρόταση ολοκληρωμένη για τη χώρα και τους πολίτες της, ξεπερνώντας κατά πολύ
την ατελέσφορη «νέα διακυβέρνηση» του Κώστα Καραμανλή.

Όσο δεν το πράττει, όσο μένει οχυρωμένο στα τείχη του οργανωτισμού χάνει
κρίσιμο χρόνο, απογοητεύει και απομακρύνεται από τον λαό, ο οποίος αναζητεί
διεξόδους, δεν αρκείται στις δάφνες του παρελθόντος. Αν το ΠΑΣΟΚ δεν ανοίξει
τον βηματισμό του, αν περιπέσει σε λογικές ώριμου φρούτου, αντί για κέρδη θα
προσπορίζει φθορά, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στην πειραματικώς ασκούμενη Νέα
Δημοκρατία.