Pύζια, φύκια και μεταξωτές κορδέλες

Το ταξί μύριζε βανίλια. Ένα κομπολόι εκκρεμές στο καθρεφτάκι και στο ραδιόφωνο
αντρικές φωνές, γλώσσα στρωμένη με γκαζόν και ήχος σαν βραχνή κερκίδα. Πού και
πού μια άλλη φωνή γυναικίζουσα απ’ τον ασύρματο και το παράσιτο σαν να βήχει
μικρόφωνο: «Αποβιβάζων Μελίσσιαααα» κι αμέσως η επανάληψη με ερωτηματικό αυτήν
τη φορά: «Αποβιβάζων Μελίσσια;». Άρχισε κι ο ίδιος τον μονόλογο – εξομολόγηση.

– «Πείτε τε μου, κύριε Φασουλή, εσείς που είστε και στην τηλεόραση».

– «Δεν είμαι στην τηλεόραση».

– «Ναι σας έχω δει. Καλύτερος είστε στη ζωή, η τηλεόραση σας μεγαλώνει».

– «Μα δεν είμαι στην τηλεόραση».

– «Ναι, πολύ ωραία τα λέτε. Έτσι. Έτσι. Γι’ αυτό θέλω αν μπορείτε να μου πείτε
για τον γιο μου κάτι. Αααα να τώρα αυτός που μιλάει είναι φίλος μου. Θρύλος,
πες τα, πες τα ρε Αντώνη…».

Ο ασύρματος: «Αποβιβάζων Μελίσσια 56, έτερος»;

«Αυτός τώρα ο 56 είναι πιο μακριά, αλλά λέει “σαντά” ότι είναι κοντά να πάρει
αυτός την κούρσα. Λαμόγια κατάσταση. Χέσ’ τους μωρέ, εμείς στα δικά μας τώρα.
Για πείτε μου για την τηλεόραση, γιατί έχω τον γιο μου. Θέλει να πάει για
ηθοποιός κάτι, τραγουδιστής. Κι έτσι να τον στείλω που θέλει σε ριάλιτι, αυτό,
πώς το λένε κι έχει και καλά λεφτά κι ακαδημία, όχι παπαριές, ή άσε καλύτερα
είναι μιλημένα τα πράματα και χώνουνε τους δικούς τους κι εμείς πάλι στην
απέξω;… Για, για, για κάτι λέει τώρα για τον θρύλο… Όχι λάθος… Πάμε, τι
λέγαμε»;

Ο ασύρματος: «Σε δέκα λεπτάκιααα. Αποβιβάζων Γαλάτσι, έτερος…».

«Έτσι που λες, κύριε Φασουλή, ο γιoς μου. Τη θέλει την καλλιτεχνία, γιατί και
το μεροκάματο… Εγώ του λέω πάρ’ το τιμόνι. Πάρ’ το απάνω σου, εγώ θα βρω και
άλλο να κάνω. Δεν χάνομαι εγώ, εσύ κοίτα να δούμε. Αλλά, μπααα, αυτός βαράει
αλλού βιολί».

«Τι βιολί δηλαδή; Τι δουλειά κάνει τώρα ο γιος σου».

«Τι δουλειά, κύριε Φασουλή, μαλακίες. Ντελίβερι κάνει, κέτερινγκ σούσι. Με ένα
μηχανάκι εκεί, του ‘χουνε κοτσάρει κι ένα πλαστικό κουτί στη σέλα, του βάζουνε
μέσα τα σούσια και πάει και τα μοιράζει. Αν περάσετε από Φιλοθέη, Ψυχικό,
καμιά φορά θα τον δείτε. Αυτός με το κόκκινο το κράνος, δεν το φοράει βέβαια,
αλλά λέμε»…

«Και έχει καλό μεροκάματο»…

«Τι μεροκάματο, κύριε Φασουλή. Άσε που τη Φιλοθέη ακόμα να τη μάθει, όλο στο
Πέτρινο βγαίνει. Κάθε λίγο και τόσο στο κινητό – το ‘χω στο αθόρυβο – ρε
μπαμπά πάλι στο Κολλέγιο βγήκα, την πανακόλα μου γαμώ. Αλλά εγώ θα τον βγάλω
από ‘κεί δεν γίνεται. Καλύτερα σε ριάλιτι, πιο ασφαλές. Σε κλείνουνε εκεί
μέσα, σε μπουζουριάζουνε κι έχεις και το κεφάλι σου ήσυχο. Ενώ προχθές έτσι
που βρέθηκε το παιδί χαμένο στα στενά του Ψυχικού, μην κοιτάς εγώ τα ξέρω, τα
δουλεύω από μικρός. Προχθές, που λες, του βγήκε μια Μερσεντές, τον πέταξε
κάτω, πάει το παιδί, πάει το σούσι, μου γύρισε στο σπίτι σύχριστο το παλικάρι
μου μες στο ρύζι, στο φύκι και στην ψαρίλα. Μαζεύτηκε όλη η ψιψίνα της
γειτονιάς. Απαπαπαπά. Χίλιες φορές ο Ψινάκης, παρά η ψιψίνα».

«Αποβιβάζων Μπουρνάζι, έτερος».