ANAΛΩΣIMA Kαβάλα πάν’ στην εκκλησιά

Μερικές σφαίρες αδέσποτες και πολλά ασυμμάζευτα, ατελείωτα, αδέσποτα λόγια. H
πολιτική ως παραμιλητό του Καραγκιόζη, σαν τον μπερντέ που στήνεται εκτός
σεζόν στο Πολυτεχνείο. Τι δουλειά έχει το έργο ανοιξιάτικα; Νοέμβρη δεν
παίζεται συνήθως; Μπερδεύεται κανείς. Στο κτίριο στεγάζεται μόνο η
Αρχιτεκτονική. Ποιος έχει δικαίωμα να κάνει ανακρίσεις; Οι καθηγητές, οι
φοιτητές, οι χτίστες που το ανακαινίζουν; Το «πανεπιστημιακό άσυλο» δημιουργεί
κράτος μέσα στην αυλή του Πολυτεχνείου; Τι καθεστώς επικρατεί ακριβώς; Έχει
χωριστές εξουσίες, εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική; Σε ποιο στάδιο
βρίσκονται, να ξέρουμε. Έχουν δεχτεί τις συνθήκες του ΟΗΕ, ή τον θεωρούν
πουλημένο και ξεφτίλα, οπότε δεν αναγνωρίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα; Για να
γίνεις ανακριτής χρειάζεται πτυχίο Νομικής, ή αρκεί ανάλυση αίματος που
αποδεικνύει γνήσιο επαναστατικό γονίδιο; Και γιατί το «άσυλο» δεν μπορεί να
προστατέψει τίποτα από τη μανία τους; Και οι βουλευτές, άνθρωποι με νομική
μόρφωση, δεν θα μπορούσαν να μας πουν κάτι πιο ενδιαφέρον επ’ αυτού, από τις
άνευ νοήματος κοινοτοπίες που ανακοίνωσαν; Μήπως ντρέπονται γι’ αυτό που
έκαναν, να μπούνε στο προαύλιο με το αυτοκίνητο; Γιατί αν δεν το είχαν κάνει
αυτό, τίποτα δεν θα είχε συμβεί. Μήπως είναι πιο εύκολο να αλλάξει νοοτροπία η
Σύγκλητος, να συζητηθεί και να οριστεί ξανά η έννοια του «ασύλου», να
αποφοιτήσουν όλοι οι εικοσιοκτάχρονοι από το Πολυτεχνείο, και οι τριαντάρηδες
και οι σαραντάρηδες, παρά να αποφασίσουν οι υπέρβαροι βουλευτές να αλλάξουν
τρόπο ζωής, να κατέβουν από τις αυτοκινητάρες τους, να κάνουν δυο βήματα με τα
ποδαράκια τους, να χάσουν κανένα γραμμάριο και να πάρουν μια γεύση από το πώς
είναι η ζωή εδώ έξω;