Ήταν πια απομεσήμερο και η γενική γραμματέας του KKE Αλέκα Παπαρήγα, αν και
είχε να πραγματοποιήσει μία ομιλία το απόγευμα, είχε δεχθεί να πιει ένα – δυο
τσίπουρα, σ’ ένα ταβερνάκι απέναντι από τη Στοά του Αττάλου.
|
Αλέκα Παπαρήγα: «Δεν φοβίζει τον αντίπαλο η λαϊκή δυσαρέσκεια, ακόμα και οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις, όταν αυτές δεν ανεβάζουν την πολιτική πείρα του λαού, όταν εκτονώνουν και εκτονώνονται»
|
Όταν της πρότειναν να της φέρουν έναν καφέ, εκείνη το απέκρουσε. Δεν το
χρειαζόταν. «Αντέχει η Αλέκα, έχει καθαρό μυαλό, τι να τον κάνει τον καφέ»,
σχολίασε με μία βροντώδη φωνή ο ηθοποιός Κώστας Καζάκος που καθόταν απέναντί
της σ’ εκείνη τη μάζωξη καλλιτεχνών. Πιο πέρα, η Εύα Μελά, ζωγράφος και πρώην
πρόεδρος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών, πρόσθεσε: «Έχει κι ένα άλλο
προτέρημα. Παλεύει με πείσμα για ό,τι πιστεύει».
Το μεγάλο τραπέζι συζητούσε εκείνο το απομεσήμερο για τα πάντα. Ακόμα και για
την εμμονή του KKE να στηρίζει το Πανεργατικό Μέτωπο ΠΑΜΕ, τη λογική να μην
πηγαίνει στις συγκεντρώσεις της ΓΣΕΕ, τη «συνήθεια» οι διαδηλώσεις να έχουν
για κατάληξη την αμερικανική πρεσβεία, τη συνεχή προσπάθεια διαφοροποίησης,
όχι μόνον από τη N.Δ. αλλά και από το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΝ, αλλά και τη
«μοναχική» κάθοδο σε δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές.
«Αυτό τον καιρό – σημείωσε η κ. Αλέκα Παπαρήγα – μελετώ πολλά κείμενα που
αφορούν τη νεολαία. Βρήκα πολλά παλιά θέματα της KNE, αλλά και προοδευτικών
νεολαιών απ’ όλο τον κόσμο, ιστορικά κείμενα του μαρξισμού και του λενινισμού.
Όμως η νεολαία έχει προχωρήσει πολύ. Θα έλεγα ότι είναι πολύ πιο προοδευτική
και προχωρημένη απ’ όσο ορισμένοι νομίζουν. Και θα έλεγα ότι από παλιές
ομιλίες και κείμενα αριστερών μπορείς να κρατήσεις μόνον ορισμένα βασικά
ζητήματα αν θέλεις να εκφράσεις όλα αυτά τα παιδιά που διψούν για ιδανικά».
Οι αντιφάσεις του ΣΥΝ. H συζήτηση επεκτάθηκε και στην E.E., αλλά και
στο Ευρωσύνταγμα. «Το ΠΑΣΟΚ και η N.Δ. δεν έχουν αντιφάσεις στην πολιτική
τους. Ίσως φαινομενικά οι διακηρύξεις τους και υπέρ της E.E. και υπέρ του λαού
να περιέχουν αντίφαση, αλλά αυτή η αντίφαση πάντα υπήρχε», σχολίασε και
πρόσθεσε: «Όμως σε δυνάμεις όπως με τον ΣΥΝ υπάρχει αντίφαση. Δεν μπορεί από
τη μία μεριά να θέλεις την ευρωπαϊκή καπιταλιστική ενοποίηση και από την άλλη
να πιστεύεις ότι μπορεί αυτήν να την εξανθρωπίσεις. Βεβαίως, οι λαοί μπορεί να
έχουν κατακτήσεις, βεβαίως οι λαοί μπορούν να δυσκολέψουν. Αλλά το ερώτημα που
τίθεται είναι σε ποια κατεύθυνση; Ο ΣΥΝ εκφράζει μία ουσιαστική και πραγματική
αντίθεση στην κυρίαρχη πολιτική;».
Φυσικά σε τραπέζια όπου το τσίπουρο ρέει άφθονο και οι μεζέδες βοηθάνε
δίδοντας το άλλοθι για ένα ποτηράκι ακόμα, η κουβέντα φτάνει και στις
συμμαχίες, σ’ αυτό για το οποίο ορισμένοι ασκούν κριτική στο Κομμουνιστικό
Κόμμα π.χ. με το απλοϊκό ερώτημα «γιατί δεν τα βρίσκετε με τον ΣΥΝ;».
H κ. Παπαρήγα δεν επιλέγει να αντιπαρατεθεί προσωπικά με στελέχη άλλων
κομμάτων. Σημειώνει ωστόσο ότι «η πολιτική συμμαχιών του κόμματος πρέπει να
είναι δεμένη με την οικοδόμηση του Αντιιμπεριαλιστικού Αντιμονοπωλιακού
Δημοκρατικού Μετώπου» και παρατηρεί: «Δεν φοβίζει τον αντίπαλο η λαϊκή
δυσαρέσκεια, ακόμα και οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις, όταν αυτές δεν ανεβάζουν
την πολιτική πείρα του λαού, όταν εκτονώνουν και εκτονώνονται. Το
καπιταλιστικό σύστημα έχει μεγάλες εμπειρίες χειρισμού των λαϊκών
κινητοποιήσεων, όταν αυτές δεν οδηγούν στην πολιτική χειραφέτηση».
«Όχι στην ενσωμάτωση». Για το ίδιο θέμα πάντως η κ. Παπαρήγα απαντώντας
στο παρελθόν σε αιτιάσεις ορισμένων που έλεγαν πως «το KKE δεν στήριξε την
ενότητα της Αριστεράς ή ότι δεν μετέχει το KKE στο γνωστό σχήμα ΣΥΡΙΖΑ του
ΣΥΝ», είχε παρατηρήσει: «Δεν τους έπιασε ο πόνος για τα ποσοστά του KKE και
έχουν άγνοια ότι όταν ο δικομματισμός φθείρεται, ένα άλλο σχήμα, ακόμα και με
αντιδικομματική πρόσοψη, μπορεί να του αφαιρέσει κάποιες φέτες από τα
κοινοβουλευτικά του ποσοστά. Προτιμούν ένα πολιτικό σχήμα συνεργασίας που έχει
μέσα του ως ισχυρότερο στοιχείο την ενσωμάτωση, από μια κοινωνικοπολιτική
συμμαχία που στοχεύει στη χειραφέτηση του λαϊκού παράγοντα. Δεν μπορείς να
έχεις κόκκο εμπιστοσύνης στις απόψεις που λένε ότι μπορεί να συνδυαστεί
αρμονικά η λειτουργία της καπιταλιστικής αγοράς και η πολιτική εξυπηρέτησης
των λαϊκών στρωμάτων. Ή τα λαϊκά στρώματα θα κερδίζουν ή θα κερδίζουν οι
δυνάμεις της αγοράς».
