ANAΛΩΣIMA Aνάσταση ταλέντων

Πόσο τους καταλαβαίνω αυτούς τους χιλιάδες που δεν επέστρεψαν ακόμα. Αν και
δεν τους συγχωρώ, γιατί η Αθήνα χωρίς την τρέλα του πλήθους έχει κάτι το
αφόρητα μάταιο, ειδικά όταν επιστρέφεις άνοιξη από την εξοχή. Τόσο σημαντικές
δουλειές έμειναν στη μέση εκεί πέρα. Οι τριανταφυλλιές ήταν έτοιμες να
ανθίσουν, τα μπουμπούκια τους άνοιγαν μια στάλα, κι εγώ καθώς είχα ξεχάσει τι
χρώμα λουλούδια έχει η καθεμιά, δεν έπρεπε να μείνω να τα δω να ανοίγουν
εντελώς, να θυμηθώ περί τίνος πρόκειται; Ίσως δεν είναι σοβαρή δουλειά, είναι
όμως σοβαρό φιλοσοφικό ερώτημα για κάθε τριανταφυλλιά. Τι νόημα έχει να
διαθέτει άνθη πολύχρωμα αν δεν τα βλέπει αυτός που τα αγαπά; Υπέροχη ανάσταση
της ικανότητας να μην κάνω τίποτα όλη την ημέρα, συνετελέσθη για μία ακόμα
φορά. Τίποτα εκτός από βόλτες, τίποτα εκτός από παρατήρηση λουλουδιών. Και να
πρέπει να την αφήσεις αυτή την εξαιρετική κατάσταση πάνω που την χρειάζεται η
φύση, να γυρίσεις στην υπερδραστήρια ζωή, στη φορτωμένη μέρα, στους ρυθμούς
που ξαφνικά, με μόνο πέντε μέρες ξεκούρδισμα, έχουν δυσκολέψει αφόρητα και
έχουν περιπέσει σε υπαρξιακές απορίες… Πώς γινόταν και επί μήνες κατάφερνες
να στριμώχνεις τόσες δουλειές μέσα σε μισή μέρα; Εκείνη η ωραία ρουτίνα, η
στρωμένη, η παραγωγική, τι απέγινε; Γιατί δεν μπορείς να συγκεντρωθείς σε
κάτι, να ξαναδέσεις το μυαλουδάκι σου στις σοβαρές ασχολίες; Γιατί σου περνούν
ιδέες για επαγγέλματα, όπως ενθαρρυντής τριαντάφυλλων, ερευνητής μονοπατιών,
προσαρμοστής εργασιομανών σε ρυθμούς διακοπών και άλλα τέτοια, σε μια χώρα με
τη μεγαλύτερη ανεργία στην Ένωση, όπου δουλεύουν αδιάκοπα από φόβο προφανώς,
μη βρεθούν άνεργοι όσοι έχουν το προνόμιο να δουλεύουν;