Eν τούτω νίκα, καθ’ οδόν

Στη Μάρω Δούκα για τον τίτλο

Ο οδηγός του ταξί, ένας νεαρός γύρω στα 25, που η μεγάλη του ομορφιά, θα ‘λεγε
κανείς, ότι ενδέχεται να τον έχει κάνει λίγο αναίσθητο. Από την αρχή της οδού
Ακαδημίας ώς του Παπάγου (είναι ο τελικός μου προορισμός), μέσω Βασιλίσσης
Σοφίας και Μιχαλακοπούλου, παρατηρώ πως σε κάθε εκκλησία που βρίσκεται στον
δρόμο μας, κάνει τρεις φορές το σημείο του σταυρού. Παραξενεύομαι χωρίς να
δείξω τίποτε, έτσι τουλάχιστον νομίζω. Δεν σταυροκοπιέται μόνο στις
«εμφανείς», ας τις χαρακτηρίσουμε έτσι, εκκλησίες, όπως, αίφνης, στην Ζωοδόχου
Πηγής της οδού Ακαδημίας. Κάνει τον σταυρό του και στις «αφανείς», όπως ο
Άγιος Χαράλαμπος που, ενώ το ταξί ανεβαίνει τη Μιχαλακοπούλου, φαίνεται μόνον
από το «άνοιγμα» της οδού Ηριδανού.

Κάτι πρόσεξε σ’ εμένα (που δεν το κατάλαβα) κι ενώ δίνω το «κόμιστρο», μ’ ένα
γενναίο φιλοδώρημα (συγγνώμην που το γράφω, αλλά συνειδητά θέλω να τον
ευχαριστήσω για την αποκάλυψη που μου επεφύλαξε), μου λέει: «Πρέπει να σας
έκανε εντύπωση που έκανα τον σταυρό μου σ’ όλες τις εκκλησίες που συναντήσαμε.
Έχω τον πατέρα μου βαριά άρρωστο (τώρα μιλάει πολύ γρήγορα) και σκέφτηκα πως
αν, στις διαδρομές που κάνω στη “βάρδιά” μου, δεν αφαιρεθώ και δεν μου
διαφύγει καμιά εκκλησία, ο πατέρας μου θα γίνει καλά». «Ψυχαναγκασμός» θα
πούνε οι νεοφώτιστοι αμαθείς τής ψυχολογίας των σχολικών εγχειριδίων. Ή αλλιώς
(συγγνώμην για την έκφραση) «τρίχες κατσαρές». Δεν είναι, όμως, λίγοι και
εκείνοι που θα σκεφτούνε: «Τι ωραίος λογαριασμός ενός ανθρώπου με τον ίδιο του
τον εαυτό».

H μόνη απάντηση μέσα σ’ έναν κόσμο που βουλιάζει, ενώ έχει εφεύρει το «άλλοθι»
των αντικειμενικών αξιών, είναι μόνον ό,τι εγκαθίσταται και «ανασαίνει» ως
σχέση προσωπική. Κι αν ακόμη αμφισβητείται, ή έχει καταργηθεί, για τη
συνείδηση πολλών η ύπαρξη του Θεού, η πίστη στο ιδανικό που εκφράζει, τον
κάνει απείρως ουσιαστικότερο από τον Θεό των παπάδων. Αν «Θεός» είναι τελικά η
ωραιότερη εκδοχή του συνόλου των ανθρώπων, όπως θα εκφραζόταν σε μια «κρίσιμη»
στιγμή (με την έννοια ότι προς αυτή την εκδοχή θα δουλεύαμε συνειδητά), τότε ο
οδηγός τού ταξί υπηρετεί, χωρίς να το καταλαβαίνει, έναν τεραστίας σημασίας
σκοπό.

Για να πω την αλήθεια, δεν καταλαβαίνω γιατί θα μπορούσε να ειρωνευθεί κανείς
τον οδηγό του ταξί για την πίστη του, αφού, χάρη σ’ αυτήν, έστω και ασύνειδα,
συνδέεται με τη μεγάλη παράδοση που έχουν δημιουργήσει μέσα στον κόσμο ο
Μπλαιζ Πασκάλ και ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Και δεν θα ήταν άξιος ειρωνείας με
το να καταφάσκει σε κάθε ανεγκέφαλη μικροαστή που βγάζει τον αφαλό της έξω και
διατείνεται πως έχει απορρίψει τα «ταμπού» της θρησκείας και του Θεού, ενώ
στην ουσία δηλώνει πως είναι το δισεκατομμυριοστό θύμα μιας υποβολής και μιας
υστερίας.

Άλλωστε ο οδηγός του ταξί, με τον «ψυχαναγκασμό» του έστω, κάτι μας μαθαίνει
για το βάθος της ανθρώπινης ψυχής, που είναι πάντα προϋπόθεση της ποίησης.
Διαφορετικά είναι σα ν’ αποδεχόμαστε πως η μόνη πραγματικότητα είναι ο Γιάννος
Παπαντωνίου και ο Γιώργος Αλογοσκούφης (δεν έχουμε προηγούμενα με τους
ανθρώπους), έτσι ώστε να μεταβάλλονται σε κύριους ρυθμιστές τής «ευτυχίας» ή
της «δυστυχίας» μας.