«Σταύρωσον, σταύρωσον…» τον καταναλωτή

Δεν θα μείνει κανένα ασούβλιστο καθώς έχει δημιουργηθεί τέτοιο κλίμα στέρησης που είναι βέβαιο ότι θα πέσουμε με τα μούτρα

Άλλοτε το Πάσχα ερχόταν με τις μυρωδιές της άνοιξης. Εδώ και μερικά χρόνια
έρχεται με τα ρεπορτάζ της ακρίβειας. Τουλάχιστον επί μία δεκαπενταετία την
έλευση των μεγάλων εορτών της Χριστιανοσύνης την αντιλαμβανόμαστε με εκείνα τα
ρεπορτάζ που επιμένουν ότι κρέατα και ζαρζαβατικά βγάζουν… φτερά. Γίνονται
«άπιαστα» για το πιάτο του ευσεβούς χριστιανού που, σύμφωνα με το τελετουργικό
της θρησκείας του, επιθυμεί να ντερλικώσει εορταστικώς, δηλαδή μέχρις σκασμού.

Πλην όμως, τα διάφορα «φτερωτά» είδη τροφής δεν του επιτρέπουν τη χαρά
και την απόλαυση. Τόσο η ντομάτα, τόσο η πατάτα, αν φθάσουμε στα κρεατικά εκεί
δεν φταίνε μόνο οι τιμές, κάθε χρόνο έχουμε και τις εισαγωγές. Κρέατα εξ
ορισμού μαγαρισμένα και μόνον εκ του γεγονότος ότι προέρχονται από χώρες πέραν
των ελληνικών συνόρων.

Πρόκειται για ένα είδος ρατσιστικού ξεσπάσματος, που την πληρώνει το
αρνί; Ή για συντονισμό με τα ήθη άλλων θρησκειών, εκείνων που έχουν τροφικά
ταμπού, όπως ο μουσουλμανισμός ή η εβραϊκή θρησκεία.

Μήπως η αίσθηση της «απαγόρευσης» – απαγορευτική τιμή, απαγορευτική προέλευση
– οργανώνει την πίστη των χαλαρωμένων ως προς τα ήθη και τα έθιμα Ελλήνων
χριστιανών;

Πάντως η πεισματική προσκόλληση στο τελετουργικό των απειλών που κυκλώνουν τον
Έλληνα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της προετοιμασίας του για τις μεγάλες
γιορτές.

Μαζί με τη στέρηση της νηστείας, που δεν απέμειναν και πολλοί να την
ακολουθούν, χρόνια ολόκληρα το έθνος δεν μπορεί να χαρεί μια γιορτή. Τάμα το
έχει στο παρά πέντε να μαυρίζει η καρδιά του.

Για να ξορκίσει το «μάτι» για τη χαρά που έρχεται; Είναι η ενοχή απέναντι στη
μοίρα;

Είναι εκείνη η μοναδική παράδοση του έθνους στο διπλό μήνυμα, στο διπλό
αίσθημα, τις δύο όψεις των αισθήσεων, που αποδίδεται με λέξεις όπως
«χαρμολύπη» ή «τραγέλαφος»; Τα ζει και τα δύο μέσω της φαντασμαγορικής
ενημέρωσής του για τις ίδιες του τις στερήσεις.

«Εσταυρωμένο» αποκαλούσε τον καταναλωτή ο Γιώργος Αυτιάς στο δελτίο του Alpha.
Τον «σταυρώνει» η ακρίβεια της αγοράς. Μέσα στην υπερβολή της, η λέξη έβρισκε
τον στόχο της στην τάση της φυλής στο τραγικό.

Αχ! έθνος βασανισμένο και δύσμοιρο, τα πάθη σου! Θαυμάσιος ο συντονισμός με τη
μεγαλοβδομαδιάτικη ατμόσφαιρα. Είχε φροντίσει το κανάλι μάλιστα, αντί για
συνηθισμένο ρεπορτάζ, να στήσει ένα σκετσάκι με μια παρέα γείτονες που πέρυσι
είχαν σουβλίσει οβελία στον δρόμο μπροστά στα σπίτια τους και φέτος συζητούσαν
πόσο πιο ακριβά είναι και πώς θα μοιράσουν τα έξοδα για να καταφέρουν να τα
βγάλουν πέρα.

Αν δεν κλαφτούμε πώς θα γελάσουμε; Κλαυσίγελως! Στο κάτω κάτω, χάρη
στις αδιατάρακτες συνήθειες της τηλεόρασής μας κάναμε τον Τζεφιρέλι με τον
«Ιησού» του ισαπόστολο, γιατί να μην εντάξουμε και επισήμως τα ρεπορτάζ της
εορταστικής ακρίβειας στο θρησκευτικό τελετουργικό μας!