ANAΛΩΣIMA Άνθρωποι και αρνάκια

Τα αρνιά, λέει, τα εισάγουν οι εισαγωγείς και αμέσως μετά τα ελληνοποιούν, τα
βαφτίζουν ελληνικά, κι έτσι τα πουλάνε. Τόσα χρόνια που το ακούω αυτό το
πράγμα, ομολογώ δεν το καταλαβαίνω. Πώς δηλαδή τα βαφτίζουν τα αρνιά; Τους
δίνουν όνομα ή απλώς τα χρίουν με κάτι ειδικό που μόνο στην Ελλάδα το βρίσκεις
και προλαβαίνουν πριν γνωρίσουν το μαζικό θάνατο να πάρουν μια μικρούλα γεύση
κι αυτά τι θα πει Ελλάδα; Και πώς τα ελληνοποιούν; Με ταχύρρυθμα μαθήματα
ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού; Θα πρέπει να είναι δύσκολο πράγμα να είσαι
αρνί και να εγκαταλείπεις τα εγκόσμια με αυτό το φριχτό δίλημμα, είμαι
ελληνικό ή όχι; Να έχεις ζήσει όλη την αρνίσια σου ζωή σε κάποια υποβαθμισμένη
χώρα των Βαλκανίων, σε μέρη με πολύ περίπλοκη εθνική ταυτότητα, ανάμεσα σε
Αλβανούς που μιλάνε σέρβικα και ονομάζονται αλβανόφωνοι ή σε Κροάτες που
γράφουν τα σερβοκροάτικα με λατινικά γράμματα και δεν μπορούν να διαβάσουν τα
σερβοκροάτικα των Σέρβων με τα κυριλλικά ή σε Ουκρανούς που μιλάνε ρωσικά κι
ας είναι βόρεια από τα Βαλκάνια και ξαφνικά να σε φέρνουν στην Ελλάδα. Όπου
εδώ τέρμα οι αμφιβολίες, ποιος είσαι, πού πας και γιατί, σε κάνουν Έλληνα
αμέσως. Αν είσαι άνθρωπος και γεννιέσαι εδώ, δεν γίνεσαι Έλληνας, παρά μόνο αν
έχεις Έλληνες γονείς. Μπορείς να γεννιέσαι εδώ, να μεγαλώνεις εδώ, να
μαθαίνεις ελληνικά στο σχολείο, αλλά για να θεωρηθείς Έλληνας πρέπει να
περάσεις σαράντα κύματα κι άλλα τόσα χρόνια. Αν όμως είσαι αρνί, σε δέχονται
αυτοστιγμεί, ακόμα και ξενογεννημένο. Τα αρνιά βαφτίζονται ελληνικά μόνο και
μόνο επειδή θα τα φάνε Έλληνες. Ακατανόητο σαν ανάγκη, αλλά συγκινητικό εν τέλει.