Bουτώντας στo «φοντί»!

Μια γεύση «κοσμικού ρεστοράν»: από την παράσταση «Secret Location Vol. 1»

«Θα ήθελα να δω την παράστασή σας αύριο». «Ωραία. Θα έρθετε Αρμοδίου
10, στη Βαρβάκειο Αγορά – στην πλατεία. Στις εννιάμισι. Μην έρθετε πολύ
νωρίτερα. Και να είστε νηστικός».

Το τηλεφώνημα στο «καθ’ ύλην αρμόδιο» κινητό το έκανα το πρωί της προηγούμενης
ημέρας. Το Σαββατοκύριακο ο τηλεφωνητής τού, επίσης «αρμόδιου», σταθερού έλεγε
ότι όλες οι θέσεις για την παράσταση «Secret Location Vol. 1», που τα «τρομερά
παιδιά» της ομάδας «F2 Performance Unit» είχαν ετοιμάσει σε χώρο για τον οποίο
ο θεατής πληροφορούνταν μόνον όταν τηλεφωνούσε να κλείσει θέση – ως «Μυστική
Τοποθεσία» είχε καταχωρηθεί στη στήλη των θεαμάτων -, ήταν κλεισμένες.

Στις 21.25 ήμουν στο 10 της Αρμοδίου. Στα πέριξ της πλατείας τα «κορίτσια»
είχαν ήδη πιάσει δουλειά. Ένας – δυο μανάβηδες ξεφόρτωναν.

Περιμέναμε κι άλλοι. Κοινό κάπως «εναλλακτικό». Ένα αγόρι έξω από την πόρτα
περίμενε με μια λίστα και επιβεβαίωνε τις κρατήσεις. Στις 21.30, διακριτικά:
«Περάστε οι πέντε πρώτοι παρακαλώ». «Θα πονέσει;» ρώτησα εγώ. Γέλασε αμήχανα.
Στην είσοδο ένα τραπεζάκι για τα εισιτήρια: «Θα ανεβείτε στον όγδοο». Μια
ξανθούλα με περίμενε στον ανελκυστήρα. Με ερωτηματολόγιο: ονοματεπώνυμο, όνομα
πατέρα, μητέρας… και: «Σας έχει συμβεί κάτι συγκλονιστικό;». Εγώ: «E, ναι».
«Ήταν νύχτα ή μέρα;». Εγώ: «Νύχτα. Τα συγκλονιστικά, νύχτα συμβαίνουν».

Στον όγδοο, ημίφως. Είμαστε στην αίθουσα της γκαλερί «Artower». «Σκηνικό»
κοσμικού εστιατορίου. Εστιατορίου με ιδιαιτερότητες… Πέντε – έξι τραπέζια
στρωμένα, με αναμμένα κεράκια πάνω τους, σ’ έναν τοίχο φωτογραφίες από γάμους
– ατμόσφαιρα «Θησείον» και Μιχαήλ Μαρμαρινός. Κορίτσια με μακριές τουαλέτες
και μποά γύρω από τους ώμους με επισημότητα με οδηγούν στο τραπέζι. Ένας
«μετρ»… Σιγά σιγά μαζευόμαστε όλοι – τριάντα πέντε είμαστε.

«Όταν το έκανα για πρώτη φορά, ήμουν στα δεκαπέντε» έρχεται φουριόζο να μου
ψιθυρίσει εξομολογητικά στο αυτί ένα από τα κορίτσια. Μου ‘ρχεται να απαντήσω
«κι εγώ», αλλά αναρωτιέμαι από μέσα μου: «Κωμωδία είναι το έργο ή όχι; Μήπως
το παρακάνω;». Την καταπίνω την ατάκα. Φέρνουν στο τραπέζι ένα σκεύος με
«φοντί» κι έναν δίσκο με ψωμάκια για να βουτήξουμε. Τώρα εξηγείται το
«νηστικός» που μας έλεγαν. Δοκιμάζω. Φέρνουν και μας προσφέρουν καναπεδάκια. H
διπλανή μου δεν δοκιμάζει. Ή κάνει δίαιτα ή έχει κομπλάρει. Εγώ ξαναδοκιμάζω.

Στο τραπέζι ένα πλαστικό μπουκαλάκι μ’ ένα χρωματιστό υγρό. Να πιεις ή να μην
πιεις; Κι αν είναι ορός της αλήθειας; «Μπορώ να πιω;». «Βεβαίως» μου απαντάει
ο μετρ. Μμμμ, νόστιμο.

Μια κοπελίτσα με λευκό ρούχο, σαν νυφικό, και με στεφανάκι στα μαλλιά κάθεται
στο τραπέζι και μας κάνει ερωτήσεις «προσωπικές» ή μας «εξομολογείται». Τα
παιδιά του θιάσου εναλλάσσονται στο τραπέζι μας – ο καθένας τα δικά του. Και
μας κοιτούν κατάματα. Για ώρα. Κι όποιος αντέξει…

Πανόραμα από τον ένατο όροφο

Κάποια στιγμή μας μαζεύουν και μας οδηγούν στον ένατο όροφο: ένα πανόραμα. Με
την Ακρόπολη, του Φιλοπάππου, το Αστεροσκοπείο, τον Λυκαβηττό φωτισμένα
τριγύρω μας – «πιάτο». Τα παιδιά κάνουν τα δικά τους στη βεράντα, ενώ ένα
αγόρι με λαγήνι τσίγκινο μάς ζητάει να πλύνουμε τα χέρια μας σε μια τσίγκινη
λεκάνη.

H περφόρμανς θα κλείσει και πάλι στον όγδοο, όπου στο μεταξύ, καθώς έχουν
αποσύρει στο μεταξύ τα τραπέζια, έχει μεταβληθεί σε ένα μεγάλο άδειο «κουτί».
Τα παραπετάσματα που έκρυβαν τη βεράντα έχουν φύγει και βλέπουμε πάλι
Ακρόπολη. Ένας – ένας θα βγουν στη βεράντα, θα ακουμπήσουν, πλάτη προς εμάς, ο
ένας δίπλα στον άλλο στα κάγκελα κι έτσι θα τελειώσει η «διαφορετική» θεατρική
βραδιά που κράτησε πάνω – κάτω μια ώρα.

Θερμό χειροκρότημα και μετά κουβεντούλα: «Φάγατε κάτι ή ντρεπόσασταν;».

INFO

Σε έναν περίπου μήνα οι «F2 Performance Unit» θα παρουσιάσουν το «Secret
Location Vol. 2». Πέντε παραστάσεις εντελώς διαφορετικές, που θα διαδέχονται η
μια την άλλη, έχουν σχεδιάσει. H καθεμιά τους σε τοποθεσία διαφορετική. Αλλά
πάντα μυστική.