…στο «Ciro’s Ρizza Ρomodoro»

Το London-eating είναι ένα γνωστό site στο Ίντερνετ στο οποίο μπήκα όταν ήθελα
να ενημερωθώ περισσότερο για το «θρυλικό» «Ciro’s Pizza Pomodoro», μια
καινούργια πιτσαρία η οποία έχει ανοίξει στην Αλωπεκής στο Κολωνάκι και έχει
γίνει σουξέ. Είχα τις αμφιβολίες μου πριν να πάω, κυρίως επειδή διαφημίζουν τα
καταστήματά τους ανά τον κόσμο – Λονδίνο, Λος Άντζελες, Ντουμπάι, Μπαχρέιν,
Αμπού Ντάμπι, Βουκουρέστι – και, τελευταία, στην Αθήνα. Μου έκανε εντύπωση,
ομολογώ, το γεγονός ότι δεν υπάρχει ούτε ένα «Ciro’s» στη μάμα ντι πίτσα,
Ιταλία! Τέλος πάντων.

Σάββατο μεσημέρι ήταν, μια υπέροχη ανοιξιάτικη ημέρα και όλος ο κόσμος καθόταν
έξω. Στην πιτσαρία επικρατούσε ησυχία. Ήμουν με μια φίλη σεφ και έναν Ιταλό
μάγειρα, ο οποίος ήθελε να τσεκάρει για δικούς του λόγους την κατάσταση
σχετικά με την αγορά της πίτσας στην Αθήνα, έχοντας ήδη δοκιμάσει πίτσες από
τις μικρές ελληνικές φίρμες.

Το ντεκόρ είναι λίγο πλούσιο. Ο χώρος είναι ντυμένος στα κόκκινα. Ένα τοίχος
είναι διακοσμημένος με μια «κουρτίνα» από πλαστικές, σκούρες, γυαλιστερές
λωρίδες, σαν να κρέμονται ρολά από φιλμ. Οι φωτογραφίες του ιδιοκτήτη με την
ελίτ του πλανήτη μας, από τον μακαρίτη πρόεδρο των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρήγκαν μέχρι
τον Σιλβέστερ Σταλόνε και τη Σάρον Στόουν, μου θυμίζουν μια παλιά συνήθεια που
επικρατούσε στις πιτσαρίες της Νέας Υόρκης, να διαφημίζουν την πελατεία τους
με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Εκεί η πράξη ήταν μια αυθόρμητη έκφραση του κιτς.
Στην περίπτωση του «Ciro’s» είναι εξίσου κιτς, με σκοπό μάλλον να πιάσει την
πιτσιρικαρία.

Το φαγητό είναι καλύτερο απ’ ό,τι περίμενα, χωρίς όμως να είναι ένας «ναός»
της πίτσας. H ζύμη, λεπτή και τραγανή στην άκρη, δεν ψήθηκε καλά προς το
κέντρο, με αποτέλεσμα να είναι άψητη. H σάλτσα αξιοπρεπής στην απλή μαργαρίτα
και το τυρί σωστό, ίσως παραπάνω δόση απ’ ό,τι μπορούσε να σηκώσει η ίδια η
ζύμη. Δοκιμάσαμε και μια Capriccioza, στην οποία ήταν πιο έντονο το πρόβλημα
της ζύμης επειδή ήταν πιο βαριά η γαρνιτούρα. Νόστιμες ήταν, μη με
παρεξηγήσετε, και καλύτερες από ό,τι στα περισσότερα καταστήματα για πίτσα
στην Αθήνα, αλλά έχω φάει σαφώς πολύ καλύτερες.

Ήθελα να πάρω και κανένα δυο ακόμα φαγητά, για να έχω πιο ολοκληρωμένη εικόνα,
κι έτσι δοκιμάσαμε το ριζότο με μανιτάρια πορτσίνι και παρμεζάνα. Καλό ήταν,
σωστά μαγειρεμένο, νόστιμο. Τα σπαγκέτι με τόνο ήταν άτονα. Ο τόνος
παραμαγειρεμένος και άνοστος, η σάλτσα, ενώ ήταν από φρέσκια ντομάτα και
φαινόταν, στη γεύση ήταν χωρίς «χαρακτήρα» και με καμία γευστική χροιά.

Χαίρομαι που ο κ. Ciro έχει καταφέρει να κτίσει ένα πόστο της πίτσας σε κάθε
γωνιά του κόσμου, εκτός από την ιδιαίτερη πατρίδα του. Απλώς, ήλπιζα ότι με το
άνοιγμά του στην Αθήνα θα είχαμε επιτέλους ένα παράδειγμα του είδους αξέχαστο.
Γι’ αυτό φαίνεται πως δεν πρέπει να πάω ούτε στην Ιταλία, αλλά στην ιδιαίτερη
πατρίδα μου, τη Νέα Υόρκη, μάμα βεριτάμπλε της καλύτερης πίτσας του κόσμου! A,
παραλίγο να ξεχάσω: οι τιμές είναι μάμα μία, σαν μια αχνιστή πίτσα που σε
καίει. Ο Ιταλός φίλος μας έπαθε σοκ!

«Ciro’s Pizza Pomodoro»: Αλωπεκής 9, Κολωνάκι. Τηλ. 210-7296.500