ANAΛΩΣIMA H άμμος ενώνει

H άμμος από τις αφρικανικές ερήμους ξεκίνησε τις παραβιάσεις της με
αναγνωριστικές πτήσεις. Αντί να κάθεται να κάνει παρέα με τους Βεδουίνους, που
την ξέρουν και την αντιμετωπίζουν τυλιγμένοι καταλλήλως, πέρασε πάνω από τον
εναέριο χώρο της Αιγύπτου και της Λιβύης και ξανοίχτηκε στη θάλασσα. Κανένα
αεροσκάφος δεν την αναχαίτισε όταν προχώρησε πάνω από τον διακηρυγμένο από την
Ελλάδα και αναγνω-ρισμένο από την Κύπρο εναέριο χώρο των δέκα μιλίων. Έφτασε
στα έξι μίλια και όμως συνέχισε απτόητη. Είδε το ιερότερο μνημείο του δυτικού
πολιτισμού, την Ακρόπολη και δεν ντράπηκε να την καλύψει με την κιτρινίλα της.
Στην αλάνα με το τσιμέντο, όπου πρώην αποικιοκρατούμενοι και νυν μετανάστες
φαντασίωναν εγγλέζικο γρασίδι παίζοντας κρίκετ, ο τερματοφύλακας τυφλώθηκε,
καθώς του μπήκε στα μάτια, και σταμάτησε να παίζει για να χαιρετίσει την
εισβολή της ξεχασμένης ηπείρου. Τι θέλει η άμμος στον αέρα, γιατί τριγυρίζει
στον κόσμο σαν πρέσβειρα κακής θέλησης του ΟΗΕ; Να μας θυμίσει χαιρέκακα ότι η
έρημος είναι κοντά, ότι η Αφρική είναι στην άκρη της θάλασσας; Αποφάσισε να
πάρει μέρος στην παγκοσμιοποίηση, να αλλοιώσει το περίφημο, το διάφανο και
γαλανό αττικό φως, το χιλιοτραγουδισμένο, να ενισχύσει και να στερεοποιήσει το
νέφος το ατραγούδιστο, να διαμαρτυρηθεί εντόνως για τους χάρτες στα σχολεία
που κόβονται πάντα κάτω από την Κρήτη, λες και δεν υπάρχει τίποτα από κει και
κάτω. H θάλασσα ενώνει, λέγαμε κάποτε ως ειρηνιστικό σύνθημα, σίγουροι ότι μας
χωρίζει αρκετά από την Αφρική και τις ανάγκες της τις παράξενες και εξωτικές,
με τις οποίες δεν φανταστήκαμε ποτέ ότι έχουμε σχέση. H θάλασσα ενώνει, εκ του
ασφαλούς, η άμμος καλύτερα να μην το επιχειρεί.