Mη μου τις αξίες τάραττε…

Τον τρόπο έκφρασης των λύκων τουλάχιστον τον όρισε η φύση, ενώ τον τρόπο έκφρασης των τηλεδιασημοτήτων τον όρισε το τηλεοπτικό θέαμα και δυστυχώς θυμίζει πολύ εκείνο των λύκων

Ποιος έχει προσφέρει στην κοινωνία περισσότερο; Ποιος είναι πιο
οικογενειάρχης; Ποιος είναι πιο επαγγελματίας; Ποιος είναι πιο αγωνιστής της
ζωής; Ποιος είναι πιο άνδρας; – κυρίως αυτό! Κυνήγι αξιών που καταλήγει σε
μακελειό στα τηλεπαράθυρα. Αξιών των οποίων την αποκλειστικότητα αποφασίζει να
καπαρώσει μία μιντιαντάρλινγκ προσωπικότητα και να αναδειχθεί δι’ αυτής της
μεθόδου σε αναγνωρισμένο ιδανικό εκφραστή τους.

Κατόπιν τα μικρά «εγώ» του πολτού της τηλεδιασημότητας μάχονται για το ποιο θα
επιβληθεί, ποιο θα επιδείξει τις «αξίες», που έχει καπαρώσει και τις σηκώνει
σημαία στα τηλεπαράθυρα ως προσωπικό του κτήμα. H σημαία του ανδρισμού, αίφνης
παθιάζει μέχρι ματώματος.

«Ο γιος μου έχει κάνει μεταπτυχιακά στο Λονδίνο και είναι και πολύ αντρούκλα»,
θα πει ο Στηβ Κακέτσης καλεσμένος του Γιώργου Αυτιά πρωινιάτικα για να
αναπτύξει τις θέσεις του επί του επεισοδίου Κούγια – Βαλιανάτου.

Τι δουλειά είχε στη συζήτηση; Ποιο νόημα είχε η συζήτηση; Γιατί
κατέληξε σε ένα τέτοιου είδους προσωπικό ξέσπασμα; A! είχε και άλλο παρακάτω.
Διότι ανακάλυψε η εκπομπή αυτόπτη μάρτυρα του επεισοδίου, που έπνεε μένεα κατά
Κούγια και ισχυριζόταν ότι έφαγε και αυτός μερικές ξώφαλτσες και πολύ
θυμωμένος με τον Κακέτση – επειδή υπερασπιζόταν τον Κούγια – ξεσπάθωσε
αποκαλώντας τον «νταβατζή τής παραλιακής» και «ότι θα βάλει τους γιους του να
τον κάνουν του αλατιού».

Θαύμα! Με λυμένο το ζωνάρι όλοι πρωινιάτικα.

Ποιοι είναι όλοι αυτοί θα αναρωτηθεί ο διατηρών έστω ψήγματα ψυχραιμίας
τηλεθεατής. Και στο κάτω κάτω, γιατί θα πρέπει ένα τέτοιου είδους επεισόδιο να
μετατρέπεται σε εθνική κοινωνική σύρραξη μέσω προσωπικών καημών που
εκφράζονται με τον χειρότερο, ανάγωγο τρόπο;

Και το χειρότερο είναι ότι το προσωπικό αναδεικνύεται σε γενικό με αυτού του
είδους την τηλεσκηνοθεσία. Ότι μια μικρή ομάδα τηλεδιασημοτήτων επιβάλλει τις
απόψεις της, βέβαιο το κάθε μέλος της ότι εκπροσωπεί το έθνος. Και μόνον η
εμφάνισή τους στο γυαλί τούς αρκεί για να θεωρήσουν εαυτόν πρότυπο.

Αλίμονο σε όποιον αμφισβητήσει τη δεσποτεία τους.

Δυστυχώς καλούνται και πολιτικοί να τοποθετηθούν επί του ζητήματος. Και
επειδή οτιδήποτε «γενικό» θεωρείται «ξενέρωτο», απορριπτέο, «θεωρία» χωρίς
άμεσο αντίκρυσμα, δηλαδή τηλεθέαση, αναλαμβάνουν εκείνοι, ως εκπρόσωποι του
λαού επισήμως, να δώσουν την ευρύτερη διάσταση του θέματος, το κοινωνικό
άλλοθι, που έχει ανάγκη μια δημοσιογραφική εκπομπή. Σαν την κ. Καραμάνου που
αξιοποίησε την ευκαιρία της πρόσκλησής της στην εκπομπή του Αυτιά, για να
υπερασπιστεί το δικαίωμα στη διαφορετικότητα ως αξία του πολιτισμού της
δημοκρατίας.

Μόνο που μέσα στον πολτό τού ριάλιτι αποδυναμώνεται κάθε έννοια δημοκρατίας.
Δέχθηκε την επίθεση του κ. Κακέτση, ο οποίος, ως παθιασμένος υπερασπιστής τού
ανδρισμού – και του κ. Κούγια -, ξεσπάθωσε κατά των ομοφυλοφίλων. Το δικαίωμα
στη διαφορετική σεξουαλική επιλογή εναντίον του δικαιώματος στον ανδρισμό.

Και οι δυο τους αποτέλεσαν ένα ακόμη ζευγάρι κόντρας για να χαζέψει το
φιλοθέαμον κοινό. Το αποτέλεσμα ήταν να καταλήξει σε ένα ιεραποστολικό κήρυγμα
ο παρουσιαστής: «Συμφωνούμε όλοι να μην καταφεύγουμε στη βία είτε με τα χέρια
είτε τη λεκτική». Με τη δέουσα υποκρισία που χαρακτηρίζει του είδους τα
κηρύγματα, καθώς και μόνον το κάστινγκ των εκπομπών, η μέθοδος της ανάδειξης
προσωπικών καημών μόνο βία προκαλεί.

Για ποιες αξίες μιλάμε; Έχουν όλες κατατεθεί στην τηλεθέαση, έχουν
μετατραπεί όλες σε μια: «Ξεσπαθώστε». Και εμείς οι «φύλακες» της ενημέρωσης
του λαού θα σας φιλοξενήσουμε για να καταστρατηγήσετε θεαματικά όλες τις
«αξίες» αλληλογρονθοκοπούμενοι. Και με άλλοθι την δημοκρατία. Την
ψευδο-δημοκρατία του τοκ σόου.

Βούρκωσε, αρέσει στον φακό

Μια συγκινητική συνάντηση μπροστά στην κάμερα δύο κυριών που είχαν 44 ολόκληρα
χρόνια να βρεθούν ήταν το σόου του νέου ριάλιτι του Alpha «Έχεις γράμμα». Με
τη Βίκυ Χατζηβασιλείου να πηγαινοέρχεται στο ρόδινο σκηνικό σαν παιδικό
ζαχαρωτό, η εκπομπή δεν ήταν παρά ακόμη μία συνταγή καταναλωτικής συγκίνησης.
H μία κυρία από τη μία πλευρά του «τοίχου» και η άλλη από την άλλη. Εμείς
γνωρίζαμε αυτό που εκείνες ακόμη δεν ήξεραν, ότι δηλαδή βρίσκονται στον ίδιο
χώρο, «συνένοχοι» της σκηνοθεσίας του ριάλιτι και κατόπιν καταναλωτές της
χαράς τους. Αλίμονο, ακόμη μία εκπομπή που θα καταναλώνει προσωπικές στιγμές
και συναισθήματα, λες και δεν έχουμε ήδη αρκετές. Εδώ καταντήσαμε. H μισή χώρα
να κάνει θέαμα τον εαυτό της στα τηλεοπτικά σαλονάκια και η άλλη μισή να τη χαζεύει.