«Σημασία έχει να (κάνεις αυτό που) αγαπάς»

«Στην κατάβαση από την κορυφή Cho Oyu, τον θρίαμβο και τη χαρά μας διαδέχθηκε η τραγωδία, καθώς ο αρχηγός της ελληνικής αποστολής, Χρήστος Μπαρούχας, δεν κατάφερε να επιστρέψει», θυμάται ο σκηνοθέτης του βραβευμένου ντοκιμαντέρ (που φέρει το όνομα της συγκεκριμένης κορυφής των Ιμαλαΐων) Παύλος Τσιάντος

Μια ελληνική ορειβατική αποστολή στα Ιμαλάια, τρεις ερασιτέχνες μουσικούς –
που ξεφεύγουν από τα τετριμμένα με τη μουσική – και τον προκλητικό «λαογράφο»
Ηλία Πετρόπουλο, μέσα από τρία ντοκιμαντέρ, βράβευσε το κοινό του 7ου Φεστιβάλ
Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Αποδεικνύοντας πως επιβραβεύεται τελικά η ενασχόληση
– στην Τέχνη – με αυτά που αγαπάς πιο πολύ…

«H ανάβαση στην κορυφή Cho Oyu ήταν ένα όνειρο που έπρεπε να γίνει
πραγματικότητα. Κι αυτό το βίντεο είναι το πρώτο ελληνικό που καταγράφει την
πορεία ανάβασης σε υψόμετρο άνω των 8.000 μέτρων. Όταν το ντοκιμαντέρ
καταγράφει τέτοια γεγονότα, η ισχύς του ειναι ασύγκριτα πιο δυναμική από μια
κλασική ταινία με υπόθεση», τόνισε ο σκηνοθέτης Παύλος Τσιάντος, του οποίου η
ταινία «Cho Oyu» κέρδισε το «βραβείο κοινού» για τα φιλμ κάτω των 45′ στο
φετινό φεστιβάλ.

Ο 30χρονος σκηνοθέτης ακολούθησε, με την κάμερα, τον Σεπτέμβριο του 2003 μία
ομάδα Ελλήνων ορειβατών που ξεκίνησε για να ανέβει στα Ιμαλάια, και να
κατακτήσει την έκτη υψηλότερη κορυφή του κόσμου, το Cho Oyu (8.201 μ.).
Μάλιστα, η προσπάθεια στέφθηκε με επιτυχία καθώς δύο ορειβάτες κατόρθωσαν
τελικά να φθάσουν στην κορυφή, στις 29 Σεπτεμβρίου. Όμως υπήρξαν και
απώλειες… «Πάντα υπάρχουν απώλειες σε τέτοιες αποστολές. Και σίγουρα, όσοι
φεύγουμε για να αναρριχηθούμε στο Cho Oyu ή στο Έβερεστ ξέρουμε ότι ίσως και
να μην γυρίσουμε πίσω. Σ’ αυτήν την αποστολή, ξεκινήσαμε ν’ ανέβουμε εννέα
άτομα – φθάσαμε δύο… Ο αρχηγός έχασε τη ζωή του από πνευμονικό οίδημα»,
αναφέρει συγκινημένος ο ορειβάτης Σπύρος Σούλης, που συμμετείχε στην αποστολή.

Το τραγικό περιστατικό καταγράφει και το φιλμ, όπως και τις αντιδράσεις της
ομάδας αλλά και το κατά πόσον επηρέασε τη περαιτέρω εξέλιξη της προσπάθειάς
τους. H αποστολή – προκειμένου να ξεκινήσει – χρειάστηκε δυόμισι μήνες
προετοιμασίας, συνεχείς ιατρικές εξετάσεις και, φυσικά, συγκέντρωση μεγάλου
χρηματικού ποσού από τα μέλη της ομάδας…

Καλλιόπη Λεγάκη

Για τον «λαογράφο του περιθωρίου»

Πνεύμα ανήσυχο, ερευνητικό και προκλητικό, ο Ηλίας Πετρόπουλος «στάθηκε
πολέμιος των ακαδημαϊκών και του κατεστημένου και ήταν ο πρώτος λαογράφος στην
Ελλάδα, που ασχολήθηκε με το περιθώριο και κατέγραψε πρόσωπα και πράγματα
περιφρονημένα από την επίσημη Ιστορία», υποστηρίζει η σκηνοθέτις Καλλιόπη
Λεγάκη, της οποίας το ντοκιμαντέρ «Ηλίας Πετρόπουλος. Ένας υπόγειος κόσμος»
κέρδισε το βραβείο των κριτικών της Fipresci.

Ο φακός της συναντά τον Ηλία Πετρόπουλο στο γραφείο του στο Παρίσι, όπου έζησε
αυτοεξόριστος τα τελευταία 30 χρόνια, «απογοητευμένος από την πολιτική της
πατρίδος του και κουρασμένος από τις αλλεπάλληλες διώξεις». Ουσιαστικά, στο
ντοκιμαντέρ ο λαογράφος δίνει την τελευταία του συνέντευξη – μερικούς μήνες
αργότερα πέθανε από καρκίνο. H αφήγηση ειναι σε πρώτο πρόσωπο και μέσα απ’
αυτήν «μας ταξιδεύει σε άγνωστα τοπία της παράδοσης και της ελληνικότητάς μας
και μας “γνωρίζει” με όλους αυτούς τους ανθρώπους του κοινωνικού… υπογείου,
που κυριάρχησαν στα βιβλία του».

«Από την εποχή που ήμουν φοιτήτρια και διάβαζα τα βιβλία του, ασκούσε γοητεία
πάνω μου και νιώθω ευτυχισμένη που κατάφερα λίγο πριν πεθάνει να κάνω ένα
ντοκιμαντέρ γι αυτόν. Με αυτήν την έννοια, το ντοκιμαντέρ έχει και ιστορική
σημασία. Αυτή, άλλωστε, ειναι και μία από τις ιδιαίτερες “προσφορές” τού
ντοκιμαντέρ ως κινηματογραφικού είδους», καταλήγει η Καλλιόπη Λεγάκη.

Γιώργος Μπότσος

H μουσική ενώνει τρεις αντιήρωες

«H ζωή είναι ωραία και αποκτά νόημα όταν τραγουδάς, παίζεις μουσική, πίνεις με
φίλους και “φιλοσοφείς” για την καθημερινότητα, τα μεγάλα προβλήματα ή την
ανάγκη… επαφής σου με το σύμπαν», τόνισε απλά ο 30χρονος Γιώργος Μπότσος· ο
δεύτερος βραβευμένος τού Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ για ταινίες άνω των 45′, με το
έργο του «Μέθεξις».

Τρεις άνθρωποι με διαφορετικές… ζωές – ένας Ηπειρώτης παπάς, ένας Μυτιληνιός
λιθοξόος κι ένας Θεσσαλονικιός καθηγητής -, που ασχολούνται, όμως,
ερασιτεχνικά και οι τρεις με τη Μουσική, ειναι οι ήρωες της «Μέθεξις». Ο
πρώτος τραγουδά δημοτικά, ο δεύτερος αμανέδες, ο τρίτος φτιάχνει μουσικά
όργανα και παίζει ρεμπέτικα.

«Ο καθένας χωριστά ξετυλίγει τη σχέση του με τη Μουσική και το νόημά της
παρέας και του γλεντιού. Οι σκέψεις και τα αισθήματά τους διασταυρώνονται,
εφάπτονται, συγκρούονται – και μέσα από τη διαφορετικότητά τους αναδύεται η
ανάγκη όλων να “υπάρξουν” μέσα από την καλλιτεχνική έκφραση και την ανθρώπινη
επικοινωνία», λέει ο σκηνοθέτης της ταινίας, που αποτελεί ανεξάρτητη παραγωγή.
«H συνάντηση και η δοκιμασία συνύπαρξης των μουσικών και των Μουσικών τους,
επιβεβαιώνει τη δύναμη της Τέχνης να φέρνει κοντά και να εξοικειώνει τους
ανθρώπους. Και σ’ αυτόν τον τομέα, το ντοκιμαντέρ είναι ανυπέρβλητος
καταγραφέας αυτής της εσωτερικής… μέθεξης».