Δρόμοι

Ονόματα 1…

… Δύναμη δεν είναι η γνώση αλλά η γλώσσα (Ντέιβιντ Λέμαν). Οι λέξεις, λέει ο
Χάμπτι Ντάμπτι στο βιβλίο του Λιούις Κάρολ «Μέσα από τον καθρέφτη», δεν
σημαίνουν αυτό που νομίζει κανείς. Σημαίνουν ό,τι θέλει καθένας. «Το ζήτημα
είναι», του λέει η Αλίκη, «αν μπορείς να κάνεις τις λέξεις να σημαίνουν τόσα
πολλά διαφορετικά πράγματα». «Το ζήτημα είναι», της αποκρίνεται ο Χάμπτι
Ντάμπτι, «ποιος τις διαφεντεύει, αυτό είναι όλο».

Ονόματα 2…

… H Αλίκη αναρωτιέται τι θα απογίνει το όνομά της, αν τύχει και το χάσει στο
περίφημο δάσος όπου τα πράγματα δεν έχουν ονόματα. Ο Χάμπτι Ντάμπτι της εξηγεί
πως η γλώσσα είναι κάτι που αδιάκοπα γεννιέται και αλλάζει και πως οι λέξεις
θέλουν σεβασμό. Πρέπει να μπορεί κανείς να τις «νοικιάζει», να τις λυγίζει
καταπώς θέλει. Τις οδηγίες του Χάμπτι Ντάμπτι επιβεβαιώνει και ο λευκός
βασιλιάς, που το νόημα του μηνύματός του είναι αυτό: «Να μην πηδάς σε
συμπεράσματα. Να ακούς προσεκτικά και να έχεις το νου σου στις επιπτώσεις που
έχουν εκείνα που ακούς».

Ονόματα 3…

… «Να θυμάσαι ποια είσαι!». Αυτή είναι η τελευταία οδηγία της βασίλισσας.
Και αυτό είναι δύσκολο για την Αλίκη, όσο ήταν δύσκολο και στη χώρα των
θαυμάτων, όπου είχε πολλές ανησυχίες για το πρόβλημα της ταυτότητας. Όταν
μπαίνει στο δάσος, όπου τα πράγματα δεν έχουν ονόματα, της τυχαίνει κάτι
σημαδιακό. H Αλίκη πέφτει πάνω σε ένα ελαφάκι. Μα καθώς καθένας από τους δυο
έχει χάσει κάτι από την προσωπική του ταυτότητα, κανείς τους δεν ξαφνιάζεται
από τη συνάντηση. Κοιτάζουν ο ένας τον άλλο με ενδιαφέρον, σαν δυο πλάσματα
από το ίδιο είδος, χωρίς να δίνουν καμιά προσοχή στις διαφορές τους. Το
ελαφάκι δεν δείχνει φόβο, ούτε η Αλίκη βλέπει σημάδια φόβου σε αυτό. Σε λίγο
περπατούν μαζί – το κοριτσάκι αγκαλιάζει με το ένα χέρι το ελαφάκι από το
λαιμό. Μα όταν λύνονται πια τα μάγια και αποκτούν ξανά και οι δυο επίγνωση του
ονόματος και της ταυτότητας, πρώτο το ελαφάκι θυμάται ποιο «είναι» και
ξεμακραίνει τρομαγμένο, αφήνοντας την Αλίκη με την πικρή γεύση μιας χαμένης
φιλίας.

Ονόματα 4…

… Να ρωτάς «ποιος είμαι;» ήταν πάντα η αρχή της σοφίας – να ζητάς μια
απάντηση. Όμως, αυτή η απάντηση βρίσκεται στην αντίθετη κατεύθυνση. Όταν η
Αλίκη και το ελαφάκι βγαίνουν από το δάσος και θυμούνται τα ονόματά τους και
εκείνα τα πράγματα που τους κάνουν να ξεχωρίζουν, αρχίζουν να θυμούνται τι
«δεν είναι». Όπως είχε πει η κόκκινη βασίλισσα, «όταν πεις κάτι, αυτό είναι
οριστικό και πρέπει να δεχτείς τις συνέπειες». H δούκισσα στη χώρα των
θαυμάτων είπε στα νεύρα της το μωρό της γουρούνι. Και γουρούνι έγινε.