Δρόμοι

Οι άνθρωποι…

… φώναζαν ρυθμικά «Τζοβάνι Πάολο! Τζοβάνι Πάολο!» σαν να ζητωκραύγαζαν τον
ήρωα μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, έγραφαν οι «Τάιμς». Μια ομάδα νεαρών πιστών
που ονομάζονταν «τα παιδιά του Πάπα» ξεφώνιζαν και χειροκροτούσαν κάθε φορά
που η εικόνα του Ποντίφικα εμφανιζόταν στις οθόνες που είχαν τοποθετηθεί στην
Πλατεία του Αγίου Πέτρου, σαν να ήταν ροκ συναυλία. Αλλού, αξιωματούχοι,
πολιτικοί, σχολιαστές παράβγαιναν σε παχιά λόγια: «ο μεγαλύτερος Πάπας στην
Ιστορία» (και από τον Άγιο Πέτρο;), «ο άνθρωπος του αιώνα». Ο Γκράχαμ Γκριν,
θυμάται ο Βρετανός δημοσιογράφος Μπρένταν Ο’ Νιλ, είχε κάποτε φανταστεί αυτόν
τον πρωτοσέλιδο τίτλο μιας εφημερίδας: «Ο Πάπας αγιοποιεί τον Ιησού Χριστό»
(ελπίζουμε ο Πάπας να το ξεπεράσει αυτό, όταν θα περάσει τις πύλες του
Παραδείσου).

Ο μεγαλύτερος…

… Πάπας στην ιστορία του Καθολικισμού ήταν, ωστόσο, μόλις πριν από μερικές
εβδομάδες μια πολύ αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. H στάση του για τη χρήση των
προφυλακτικών στην Αφρική είχε εξοργίσει πολλούς, ενώ, από την άλλη μεριά, οι
επικρίσεις του για τον πόλεμο στο Ιράκ τού στέρησαν πολλούς φίλους στην
Ουάσιγκτον και στο Λονδίνο. H μεταστροφή από τον αμφιλεγόμενο Πάπα στον
μεγαλύτερο Πάπα μέσα σε λίγες εβδομάδες δείχνει πόσο είναι ρηχή η διεθνής
αντίδραση στον θάνατό του: όλοι συμφωνούν πως ήταν «μεγάλος άνθρωπος», αλλά
ελάχιστοι συζητούν τις πράξεις του. Ο Πάπας δημιούργησε προηγούμενο στην
αγιοποίηση με συνοπτικές διαδικασίες. Στα 26 χρόνια της θητείας του αγιοποίησε
περισσότερους ανθρώπους από όσους όλοι οι πάπες μαζί. Το 1983 αποφάσισε πως οι
μάρτυρες – όσοι χάνουν τη ζωή τους για την πίστη τους – μπορούν να
αγιοποιούνται χωρίς να υπάρχει απαραιτήτως κάποιο πιστοποιημένο θαύμα. Πρώτα
περνούσαν δεκαετίες, ακόμη και αιώνες, για να κηρυχθεί κανείς άγιος. Ο Πάπας
Ιωάννης Παύλος B’ απλοποίησε τα πράγματα, με μια υπογραφή σε ένα κομμάτι
χαρτί. Για να φανεί η Καθολική Εκκλησία πολυάσχολη και ενάρετη, έκανε ένα σωρό
άτομα διασημότητες, ονόματα που μπήκαν σε κάθε καθολικό σπίτι.

H διεθνής…

… αντίδραση στην εκδημία του Πάπα έχει και αυτή τη δική της εξήγηση, λέει ο
Μπρένταν Ο’ Νιλ. Σε μια εποχή που υπάρχει ελάχιστη ηθική συναίνεση στα
πραγματικά μεγάλα ζητήματα του καιρού μας, οι ηγέτες μας ψάχνουν να βρουν
οτιδήποτε μπορεί να ενώσει τους ανθρώπους – έστω και αυτό το στοιχειώδες
συναίσθημα της λύπης που νιώθει κανείς μπροστά στον θάνατο.

Το Βατικανό…

… προς το τέλος της ζωής του Πάπα σκεφτόταν να καταδικάσει το κάπνισμα σαν
αμαρτία. Ένας θεσμός που κάθε του πρωτοβουλία, είτε για τις αμβλώσεις είτε για
τα αντισυλληπτικά, ξεσήκωνε θύελλα διαμαρτυριών, αισθανόταν την ανάγκη να
περάσει στο «λάιφ στάιλ», όπου βρίσκει κανείς πιο εύκολα τη συναίνεση, σε μια
προσπάθεια να ενισχύσει το ηθικό του κύρος. Φαίνεται πως η Καθολική Εκκλησία
μόνο με το κάπνισμα και με τη θλίψη για τον θάνατο του Πάπα μπορεί σήμερα να
αποφεύγει τις διαμαρτυρίες.