Δρόμοι

Δεν βρίσκει…

… λόγια κανείς για να κατεβάσει τον θεό από τη μηχανή του – εμείς βρήκαμε
μερικά, σε κάποιες σκέψεις που έγραψε ο Ντάνιελ Σίλιμαν στο περιοδικό
«Σκοτώνοντας τον Βούδα».

Είναι κάτι…

… καλόγεροι σε ένα βουνό, σε ένα νησί, σε μια θάλασσα, που άλλο δεν κάνουν
παρά να προσεύχονται με αυτές τις δύο λέξεις. Προσεύχονται και ψέλνουν δύο
λέξεις ξανά και ξανά και ξανά: Κύριε ελέησον, κύριε ελέησον, κύριε ελέησον.
Προσεύχονται ζωηρά, προσεύχονται απεγνωσμένα, όχι για να μαζεύουν προσευχές σε
ένα κομποσκοίνι, μα για να μπορέσουν να πουν έστω μια φορά αυτά τα δυο λόγια
τόσο αληθινά, που να λάβουν έλεος. Όταν πια ο χρόνος θα έχει αποτελειώσει τις
προσευχές τους, δεν θα έχουν παιδιά, δεν θα έχουν εγγόνια, δεν θα έχουν χόμπι,
δεν θα έχουν σύνταξη ή περιουσία, δεν θα τους κλάψουν με αγιαστούρες και
παράτες, δεν θα τους θάψουν με τιμές αρχηγού κράτους, το κιβούρι τους θα
πιάσει αγριάδα πάνω σε αυτό το βουνό, αυτό το νησί, αυτή τη θάλασσα, όπου η
αλμύρα πέφτει τις νύχτες βαριά σαν λιβάνι. Μα ίσως να έχουν μπορέσει έως τότε
να ψιθυρίσουν αυτά τα δυο λόγια όπως πρέπει, ίσως να έχουν καταφέρει με αυτές
τις δυο λέξεις να ανοίξουν μια χαραμάδα για να μπει μέσα το έλεος, σαν από
μηχανής Θεός.

Την ώρα…

… που άνοιγε μια τέτοια χαραμάδα, ο Ντάνιελ Σίλιμαν βρισκόταν εκεί, κάποτε
στη Φιλαδέλφεια. Είδε αυτόν τον γέρο, τόσο γέρο που τα μάγουλά του είχαν
σταφιδιάσει από τις ρυτίδες και που το πρόσωπό του έμοιαζε με περγαμηνή που
είχαν περάσει από πάνω της εκατοντάδες χρόνια, να είναι σταματημένος στον
δρόμο, μπροστά σε ένα κόκκινο φανάρι, καθισμένος στη θέση του οδηγού, σε ένα
γαλάζιο φορτηγό χωρίς πόρτα. Γαλάζιο σαν τον πιο γαλάζιο απριλιάτικο ουρανό,
που σιγά-σιγά γινόταν γκρίζος στο άδειασμα της μέρας. Μέσα από την πόρτα που
έλειπε ξεχώριζε το καρό σακάκι του πάνω από το παντελόνι, με το ένα
κοκαλιάρικο πόδι του πάνω στο φρένο και το άλλο στον συμπλέκτη. Με το δεξί του
χέρι ριγμένο πάνω στο λεβιέ και το αριστερό του απλωμένο πάνω στο τιμόνι, όπως
τεντώνεται ο ήλιος στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα λίγο πριν πέσει για ύπνο,
αυτός ο ανθρωπάκος ακουμπούσε εκεί την κούραση μιας ολόκληρης μέρας.

Κοίταζε…

… τον ουρανό, περίμενε να ανάψει το πράσινο, να τελειώσει η βάρδια. Και όπως
τον έβλεπε κανείς μέσα από το άνοιγμα της πόρτας, πάνω στο ψηλό του κάθισμα να
ατενίζει τον γαλανό ουρανό που έσβηνε σιγά-σιγά, ήταν σαν να είχαν εισακουστεί
ξαφνικά χιλιάδες προσευχές, που από στιγμή σε στιγμή θα άνοιγαν μια χαραμάδα
στον απαραβίαστο ουρανό για να περάσει ο από μηχανής θεός, μέχρι την επόμενη μέρα.