ΛYΔIA KAPPA «H περιβαλλοντική δράση προκαλεί καχυποψία»

«Στην Ελλάδα όταν αναπτύσσεις κάποια δραστηριότητα για το περιβάλλον, η κοινωνία σε κοιτάει καχύποπτα. Ίσως γιατί ο κόσμος έχει απογοητευθεί. Τώρα η ελπίδα μας είναι στους νέους», λέει η σκηνοθέτις Λυδία Καρρά

«Οι μάχες για το περιβάλλον δεν είναι σαν τις πραγματικές. Καταθέτεις κάτι από
τον εαυτό σου. Εκτίθεσαι σε κινδύνους. Σε λιθοβολούν και είκοσι χρόνια
αργότερα σου λένε “τι καλά που έγινε”», λέει η σκηνοθέτις Λυδία Καρρά, χάρη σε
ένα βίντεο της οποίας για το «Θεοβάδιστον Όρος Σινά» σώθηκαν πρόσφατα -με τα
έσοδα από τις πωλήσεις- οι μεσαιωνικές τοιχογραφίες της Μονής.

H Λυδία Καρρά, δημιουργός ένδεκα ταινιών για το περιβάλλον, σπούδασε πολιτικές
επιστήμες, έφυγε στην Αγγλία και, όταν επέστρεψε, υπήρξε ιδρυτικό μέλος της
πρώτης οργάνωσης που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα πριν από 33 χρόνια για την
προστασία του περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Στα γραφεία της Ελληνικής Εταιρείας, στην Πλάκα, συγκεντρώνονται καταγγελίες
για καταστροφές μνημείων και περιβάλλοντος απ’ όλη την Ελλάδα, οργανώνονται
σεμινάρια, διαλέξεις, οργανώνονται μακροχρόνιοι αγώνες με ένδικα μέσα,
χρηματοδοτούνται σωστικές επεμβάσεις, προκηρύσσονται υποτροφίες.

Πώς ξεκίνησε η ευαισθητοποίησή της; «Από ένα βίωμα. Όταν ήμουν μικρή
ζούσαμε σ’ ένα ωραίο, παλιό σπίτι στην Καστέλλα που το αγαπούσα, το οποίο
μάλιστα το ζωγράφισε ο Τσαρούχης. Αυτό το πατρικό σπίτι γκρεμίσθηκε, όπως και
το παλιό σπίτι της γιαγιάς μου στην Αθήνα», απαντά. Κοινή η μοίρα των ανθρώπων
και το παιδικό τραύμα ενός γκρεμισμένου σπιτιού. Όταν επέστρεψε από το
Λονδίνο, βρήκε ένα παλιό σπίτι στην Πλάκα για κατοικία.

«H φωνή Αιγαίου», η τελευταία της ταινία δίνει τον λόγο στους κατοίκους του
Αιγαίου, προβάλλει την ομορφιά, την αλλοτρίωση και εκμετάλλευση και καταλήγει
ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα. «Αυτά τα νησάκια είναι ένας παράδεισος, αλλά και ένα
σύμβολο του περιορισμένου μεγέθους της γης μας, του πλανήτη», λέει η Λυδία
Καρρά.

Σε μια ζωή γεμάτη από αγώνες για να σωθούν τα μνημεία και το περιβάλλον
ποιές είναι οι σημαντικές νίκες και οι απώλειες;

«Οι μεγάλες νίκες ήταν ο πολύχρονος αγώνας για να σωθεί η Πλάκα, που έτεινε να
μετατραπεί σε κακόφημη συνοικία. Ήταν ο αγώνας για να σωθεί το Δελφικό Τοπίο
από την εκβιομηχάνιση. Το ίδιο ισχύει και για τον Νοτιοανατολικό Σαρωνικό.
Εξακολουθούμε και δίνουμε επί 13 χρόνια μάχη να μη γίνει η εκτροπή του
Αχελώου. Δημιουργήσαμε το Θαλάσσιο Πάρκο στην Αλόννησο για τη φώκια μονάχους –
μονάχους. Μάχες που χάσαμε; Χάσαμε την παλαιά πόλη της Θεσσαλονίκης, τις ακτές
της Κρήτης, την Καστοριά, τα Μεσόγεια που ήταν ο πνεύμονας της Αττικής, χάσαμε
το περιβάλλον σε πολλά νησιά, αλλά και κάποια διασώθηκαν – λ.χ. το λιμάνι της
Ύδρας -, με τελευταία τη μάχη για τη διάσωση του βιότοπου στον Μαραθώνα. Όμως
η μεγαλύτερη αποτυχία είναι ότι επί 25 χρόνια δεν κατορθώσαμε να πάρουμε μαζί
μας την κοινή γνώμη. Οι καμπάνιες έγιναν, αλλά περιορίσθηκαν σε
ευαισθητοποιημένους πολίτες. Δεν έγιναν μαζικό κίνημα».

Αγωνισθήκατε με δύο τρόπους: τον καλλιτεχνικό, δημιουργώντας ταινίες και
τον κοινωνικό. Ποιος έχει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα;

«H αγωνιστικότητα εξαρτάται από τον άνθρωπο. Αν είσαι έτσι φτιαγμένος δεν
μπορείς να μείνεις αμέτοχος. Δεν είναι ζήτημα πολιτικής, αλλά ζωής. H τέχνη
πάλι δεν είναι άμεσα αποτελεσματική, αλλά ένα καλό έργο μπορεί να επηρεάσει
βαθύτερα, γιατί ο θεατής ταυτίζεται».

INFO

«H φωνή Αιγαίου» θα προβάλλεται ώς τις 20 Απριλίου στον «Δαναό».