Πρόσωπα Παγκόσμιος φαρσέρ

Ο Άντυ Μπίτσλμπωμ ανοίγει νέους δρόμους στην αμφισβήτηση. Χρησιμοποιώντας
το χιούμορ και σπρώχνοντας στα άκρα τη λογική τού νεοφιλελευθερισμού.

Άντυ Μπίτσλμπωμ. Μπαίνει στο κοστούμι των στόχων του για να φθάσει στα άκρα τον λόγο που αρθρώνουν

Φόρεσε κοστούμι και γραβάτα και εμφανίσθηκε, με το όνομα Αντρέας
Μπίτσλμπαουερ, σε μια συνεδρίαση του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου στο
Ζάλτσμπουργκ, για να υποστηρίξει σθεναρά ότι η εξαγορά ψήφων είναι απολύτως
θεμιτή και να εγκωμιάσει τις οικονομικές επιδόσεις του Χίτλερ,
καταχειροκροτούμενος από τους επιχειρηματίες. Μια άλλη φορά ανακοίνωσε ενώπιον
συνεδρίασης ορκωτών λογιστών τη… διάλυση του ΠΟΕ. Ή υποστήριξε ενώπιον
Αυστραλών φοιτητών την ανακύκλωση… κοπράνων για την παραγωγή χάμπουργκερ για
την Αφρική. Ενώπιον μιας ομάδας επιχειρηματιών, αποκάλεσε τον Γκάντι «ηλίθιο
οπαδό τού προστατευτισμού». Όσο μεγαλύτερο είναι το αγκίστρι τόσο ευκολότερα
πιάνονται τα κορόιδα.

Αυτόν τον καιρό, ο 41χρονος ακτιβιστής εμφανίζεται ως Άντυ Μπίτσλμπωμ, αλλά
ούτε αυτό είναι το πραγματικό όνομά του. Βρίσκεται στο Παρίσι για την προώθηση
μιας ταινίας και ενός βιβλίου με θέμα τα πολιτικά χάπενινγκ των Yes Men, του
μαχητικού ντουέτου που έχει σχηματίσει μαζί με τον επίσης Αμερικανό φίλο του
Μάικ Μπονάνο. H μέθοδός του, λέει, είναι η «διόρθωση της ταυτότητας»: μπαίνει
στο κοστούμι των στόχων του για να φθάσει στα άκρα τον λόγο που αρθρώνουν και
χρησιμοποιεί τα μέσα ενημέρωσης για να τους γελοιοποιήσει. «Δεν ασχολούμαι με
τη θεωρία», τονίζει μιλώντας στη «Λιμπερασιόν». «Υπάρχουν πράγματα πολύ
συγκεκριμένα εναντίον των οποίων θέλω να πάρω θέση, αλλά δεν έχω μια συνολική
οπτική».

Ξεκίνησε μικρός. Στα 13 του, στην Τουσόν της Αριζόνας, προσποιήθηκε επί δύο
εβδομάδες ότι είναι ο εγγονός του αγιατολάχ Χομεϊνί «επειδή ο κόσμος το
πίστευε». Αργότερα έπιασε, με ψεύτικα βιογραφικά, δουλειές στο Σαν Φρανσίσκο,
το Παρίσι, τη Νέα Υόρκη. Το 1997 συναντήθηκε με τον Μπονάνο, το alter ego του
στους Yes Men, ο οποίος ανήκε ήδη τρία χρόνια στο «Απελευθερωτικό Μέτωπο
Μπάρμπι» – έπαιρνε τις κούκλες με το πλατινέ μαλλί, άλλαζε τη φωνή τους με
εκείνη του GI Joe και τις επέστρεφε στα ράφια των μεγάλων καταστημάτων.

Ο Άντυ λέει πως τον εκπλήσσει η «σοβαρότητα» των Ευρωπαίων ακτιβιστών – «στην
Αμερική, το χιούμορ είναι ο μόνος τρόπος για να περάσεις κάτι στα μέσα
ενημέρωσης». Πεποίθησή του είναι πως «δεν χρειάζεται να είμαστε διαρκώς
θλιμμένοι, έστω κι αν τα θέματα είναι σοβαρά». Πέρυσι το BBC μετέδωσε
συνέντευξη του Άντυ, ο οποίος εμφανίσθηκε ως εκπρόσωπος της Dow Chemicals,
ανέλαβε την ευθύνη της καταστροφής του Μποπάλ (Ινδία) και δέχθηκε να καταβάλει
αποζημιώσεις 12 εκατομμυρίων δολαρίων. Μέχρι να το διαψεύσει η εταιρεία, δύο
ώρες αργότερα, υπήρξε κατακλυσμός τηλεγραφημάτων απ’ όλον τον κόσμο. «Δώσαμε
ψεύτικες ελπίδες στα θύματα του Μποπάλ», παραδέχεται ο Άντυ. «Δεν είναι όμως
χειρότερο το ότι οι άνθρωποι αυτοί περιμένουν 20 χρόνια τώρα;».